<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981</id><updated>2012-01-26T16:34:26.373-02:00</updated><title type='text'>Ismo a esmo</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default?start-index=101&amp;max-results=100'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>117</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3581589359606840091</id><published>2012-01-15T17:24:00.005-02:00</published><updated>2012-01-26T16:34:26.378-02:00</updated><title type='text'>Sobre grifar um livro no ônibus</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-3uurtK5A13U/TxMoGFyHVAI/AAAAAAAAAM4/2wloELPAwgI/s1600/Untitled-1.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 101px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-3uurtK5A13U/TxMoGFyHVAI/AAAAAAAAAM4/2wloELPAwgI/s400/Untitled-1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5697942038650508290" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;A pressa é inimiga da perfeição. Por isso, não adianta esperar o ônibus parar no ponto e, em poucos segundos, empreender a tarefa — no final das contas, a escolha acaba por ser tortuosa. É no próprio movimento do veículo que se deve executar meticulosamente cada passo: primeiramente, estendo o livro nas coxas a ponto de chapá-lo; é certo que isso lhe causa algum prejuízo à capa, mas não há o que fazer. Em seguida, concentro-me no objeto pontiagudo: firmo a ponta do grafite no patamar exato entre as duas linhas e inclino a mão numa angulatura segura. Então, no momento final, autoconfiante e sem fechar os olhos, inicio o deslizar da lapiseira quando, de repente, um solavanco. Haverá algo mais irritante do que isso?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Ilustração: &lt;i&gt;Daniel Serrano&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3581589359606840091?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3581589359606840091/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3581589359606840091&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3581589359606840091'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3581589359606840091'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2012/01/sobre-grifar-um-livro-no-onibus_15.html' title='Sobre grifar um livro no ônibus'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-3uurtK5A13U/TxMoGFyHVAI/AAAAAAAAAM4/2wloELPAwgI/s72-c/Untitled-1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4324068198537517447</id><published>2012-01-06T11:42:00.001-02:00</published><updated>2012-01-06T11:44:35.229-02:00</updated><title type='text'>Se você fosse eu ficasse</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span  &gt;O jeito que sai a palavra é o jeito que ela tem que estar. Uma boca pode se fazer de correta ou de preguiçosa, de altiva ou severa, mas jamais pode empunhar a caneta e lapidar o que por ela sai. Se a palavra quiser sair correta, assim sairá. Se quiser sair serena, sair cortante, assim também será. E se houver por bem desrespeitar o tempo verbal, cuspir na norma culta e desdenhar da sintaxe, quem haverá de corrigi-la? A palavra falada existe para atravessar a boca sem dó nem piedade — roçar o céu e roçar a língua, botar em movimento uma máquina de significados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span  &gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span  &gt;Certa vez estava num carro junto com meu irmão mais novo. O destino da viagem era de programa sério, e por isso tive a idéia de deixar o pequeno em casa para que não se incomodasse. Antes, consultei-o: quer ficar em casa? E recebi uma resposta (de amor incondicional): “se você fosse, eu ficasse”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;   &lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span  &gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span  &gt;&lt;br /&gt;&lt;object height="81" width="100%"&gt; &lt;param name="movie" value="https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F32515471"&gt;&lt;/param&gt; &lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;/param&gt; &lt;embed allowscriptaccess="always" height="81" src="https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F32515471" type="application/x-shockwave-flash" width="100%"&gt;&lt;/embed&gt; &lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Áudio: Ai se sesse (Composição: Zé da Luz; Leitura: Lirinha)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4324068198537517447?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4324068198537517447/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4324068198537517447&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4324068198537517447'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4324068198537517447'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2012/01/se-voce-fosse-eu-ficasse_5253.html' title='Se você fosse eu ficasse'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3942810909359039070</id><published>2011-12-23T19:57:00.011-02:00</published><updated>2012-01-03T16:16:51.787-02:00</updated><title type='text'>Cartão de Natal para o Rodas</title><content type='html'>Querido J. G. Rodas,&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Não julgo necessário o tratamento por “magnífico”. Antes de funcionário, considero-lhe um verdadeiro amigo (embora eu saiba que você prefere o Serra). Adoraria marcar um café com você no meu gabinete ainda esse ano. Mas sei que as férias lhe são um momento bastante oportuno e, por isso, faço meus votos de prosperidade através deste cartão de Natal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Natal é momento de celebrar o nascimento do Senhor. E somente abaixo dele, Rodas, você deve estar na Universidade de São Paulo. Eu diria ser Deus no céu, eu no Palácio dos Bandeirantes e você na reitoria desocupada (digo, ex-invadida). Ah, se eu pudesse lhe dar o prêmio de “funcionário do ano”... Seu trabalho em 2011 foi um primor! Polícia Militar, expulsão de estudantes, bônus salarial para quem não fez greve. O que dizer, então, dos tapetes de seu gabinete e dos imóveis na Avenida Paulista? A Lu adorou!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Mas precisamos olhar para 2012. Sabia que eu sou fã daquela sua foto de braços cruzados na Praça do Relógio? Seu terno está bem alinhado, a gravata bem escolhida e, principalmente, seu olhar aponta para o futuro. Espero que 2012 seja para você, Rodas, um ano de muita polícia no campus. Desde os tempos da Faculdade de Direito, você e a PM fazem uma dupla inseparável. Utilize-se dos conselhos de Roberto Requião, ex-governador do Paraná — “é cadeia e cacete”, e bote a moçada da USP para correr. Espero que 2012 seja para você, Rodas, um ano de muita reforma na USP. Corte vagas na EACH, derrube barracões, faça centro de convenções. Não tenha dó dos cursos de baixa demanda social, mas também não poupe as unidades mais chiques: mande a POLI para Santos, corte disciplinas na FEA e siga em frente na empreitada contra a Biblioteca da Faculdade de Direito. Espero que 2012 seja para você, Rodas, um ano de muito brilhantismo. Aproveite as páginas da Veja, os editoriais da Folha e as manchetes do Datena — aja, como diz a moçada da USP, &lt;i&gt;like a Rodas&lt;/i&gt;. Assim, quando em 2014 eu for eleito presidente da República, quem sabe você não me abocanha um posto no Ministério da Defesa, digo, da Educação.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Paz, saúde e autoritarismo. É isso que lhe desejo. Muito dinheiro (público) no bolso. E não deixe de tirar pelo menos uma semana de descanso nesse recesso universitário. Tome um bom vinho, leia um bom livro e escreva alguma coisa. Exercite sua mente brilhante. Só tome um cuidado, meu amigo: ouvi falar que é justamente a sua mente, ou mais especificamente a sua cabeça, o que a moçada da USP tem desejado para si no ano que vem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Com um afetuoso abraço,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Geraldo Alckmin&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span&gt;Governador de São Paulo e Professor Dr. de Democracia&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3942810909359039070?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3942810909359039070/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3942810909359039070&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3942810909359039070'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3942810909359039070'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/12/cartao-de-natal-para-o-rodas.html' title='Cartão de Natal para o Rodas'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1594467047859903997</id><published>2011-09-24T23:20:00.013-03:00</published><updated>2012-01-10T20:28:39.735-02:00</updated><title type='text'>Identidade de gênero</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-dcIkaeH_Aw4/ToBaKrRO8MI/AAAAAAAAAKs/glMGFoUysuA/s1600/elev%2B%25282%2529.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 169px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-dcIkaeH_Aw4/ToBaKrRO8MI/AAAAAAAAAKs/glMGFoUysuA/s400/elev%2B%25282%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656620271437541570" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Imagine um elevador e, dentro dele, duas gestantes e uma mulher com criança de colo. Entrou o sujeito e parou no quarto canto do recinto, em distância reverente. Vestia camisa e calças de tecido fajuto, nem para secar as mãos prestavam. As mãos, aliás — onde colocá-las? O elevador é a condensação do constrangimento, um embaraço mútuo e vertical. Uma das mulheres entrelaçava-as abaixo da barriga pontuda (parecia segurar um cesto de frutas); a outra inclinava um olhar de quem escuta música clássica. A criancinha, no colo da mãe, era só esgar e tapas no ar. Na cabeça de cada um, um raio-x completo do outro, e disso se sabia já à altura do terceiro andar. De fora, só a criança, com cabelos ralos na pele branca, tapinhas. O homem deveria coçar a barba? Deveria coçar o saco? Ou quebrar o silêncio seria o controle da situação? Foi quando, malfazendo um sorriso complacente, tentou: é menina? E a mãe — inevitável a certa altura —, bradou: não, é menino.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Ilustração: &lt;i&gt;Daniel Serrano&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1594467047859903997?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1594467047859903997/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1594467047859903997&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1594467047859903997'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1594467047859903997'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/09/identidade-de-genero.html' title='Identidade de gênero'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-dcIkaeH_Aw4/ToBaKrRO8MI/AAAAAAAAAKs/glMGFoUysuA/s72-c/elev%2B%25282%2529.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-9056466074001876170</id><published>2011-08-14T00:10:00.010-03:00</published><updated>2011-09-13T23:27:16.859-03:00</updated><title type='text'>Farra do dinheiro</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Achar dinheiro me dá sempre uma alegria incontida. Os olhos passeiam pela área comum e, de repente — dinheiro. Não é por ele próprio exatamente que fico feliz, até porque, no mais das vezes, a sorte é quantitativamente pequena; trata-se do acontecimento em si. Em nosso mundo, perder dinheiro é perder poder e, assim como alguém deixa escorregar de seu bolso um bocado de autoridade, eu, ao encontrá-lo, entrego-me gostosamente a uma avareza modesta. Assim foi anos e anos atrás. Eu andando de bicicleta (talvez recém-saído das rodinhas) e, de repente, uma nota de cinco reais. Cinco reais no chão. Quantos sorvetes, quantos chicletes, quantas mais balas! Tinha a sensação de rodar a um raio exato em torno da nota, em mais nada prestava atenção, e caí. Ralado, mas não menos impetuoso — pronto, peguei. E a história ganhou contornos anedóticos por anos a fio entre aqueles que viram a cena.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://juntos.org.br/" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 194px; " src="http://4.bp.blogspot.com/-T5r9kwRfYKg/Tkc8ofbNavI/AAAAAAAAAKU/9QVlKRvx67g/s400/FORArt.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640543724632894194" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Passado mais de década, eis que uma situação me fez lembrar de tudo. Caminhava eu em passeata pedindo a saída de Ricardo Teixeira da presidência da CBF. Notório corrupto, sem dúvidas, de mãos dadas com a Globo e as empreiteiras e, de repente — dinheiro. Aliás, cinco reais no chão. A nota não se dignara sequer a mudar de cara, estava ali, amassada que eu diria ter uns 15 anos. De puro ímpeto, parei de caminhar. De quem seria aquele dinheiro, tamanho poder sendo pisoteado? Absorto, esbarrando e ralando a banda, cortei em perpendicular a passeata até colocar a nota no bolso — pronto, peguei. Mas, dessa vez, tive um gozo diferente: imaginei que o pertence-perdido fosse do próprio cartola-corrupto do futebol; um naco de autoridade sendo pisoteado por tanta gente assim, junta — que fantástico! Tirei a nota do bolso, revi o número 5 e ele já não era assim tanta coisa: talvez uma cerveja e a passagem do busão. Com uma correção monetária, dava-se completa razão à minha infantil queda da bicicleta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-9056466074001876170?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/9056466074001876170/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=9056466074001876170&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/9056466074001876170'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/9056466074001876170'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/08/farra-do-dinheiro.html' title='Farra do dinheiro'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-T5r9kwRfYKg/Tkc8ofbNavI/AAAAAAAAAKU/9QVlKRvx67g/s72-c/FORArt.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3738560024153193308</id><published>2011-07-25T09:10:00.002-03:00</published><updated>2011-07-25T09:22:45.073-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;— És tu com desejos de azeitonas e eu com desejos de mundo...&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;em Contos da Montanha, de Miguel Torga&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Portugal deixou-me com um lirismo um tanto aguçado. Quando falava, saíam de minha boca palavras comuns; mas no pensamento transcorria toda uma verve poética. Em literatura, também, deixou-me uma vontade excessiva. E foi numa dessas que me meti pela fila da livraria, com um punhado de poemas e contos debaixo do braço. Quando cheguei ao balcão, despejei-os e vi a balconista: pinçou, um por um, cada livro; uns braços brancos como coelho e unhas sem vaidade. Ao término, me disse: é para oferecer? E parei naquilo. Agudei o ouvido, olvido, e pude definir a voz: algo aguçarada, digo, açucarada. Ainda parado, cogitei que fosse um sinônimo do nosso “é para presente?”, já que estar em Portugal é sentir-se fluente em língua alheia. Mas não, foi somente um instante de distraimento, que pude romper, solene e sutilmente, para dizer: sim, a si.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3738560024153193308?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3738560024153193308/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3738560024153193308&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3738560024153193308'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3738560024153193308'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/07/es-tu-com-desejos-de-azeitonas-e-eu-com_25.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1375460595039707962</id><published>2011-07-19T23:19:00.005-03:00</published><updated>2011-09-05T12:24:34.448-03:00</updated><title type='text'>O patriarca</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Alto lá!, após um esmurro na mesa, e postava-se já de pé. Desde os 70, dera para dar broncas, proferir discursos e aplicar represálias assim, erguido. A rapidez com que se levantava fazia com que, em segundos, toda sua fragilidade física se esmaecesse: ombros largos, que já mal se sustentavam sobre as pernas frágeis, e era somente um estremecer geral da mesa, raspada bruscamente pelas coxas, que se percebia (e se assustava menos, já com o tempo) antes de ficar de pé. Dali de cima, as palavras saíam fortes e agressivas, como se cada consoante fosse um tapa na cara, e o bigode segurava uns restos de comida que voavam da boca. O menino, sete anos, netinho de tudo, não olhava para cima, o vovô parecia ter 3 metros assim; crispava somente os braços por debaixo da mesa, duro como ficava desde os primeiros anos; as pernas relaxava, pois ali a avó escondidamente pousava a mão para tranquilizá-lo. Por cima da mesa, a velha também inclinava a cabeça e perdia um olhar de esposa, ouvindo, um pouco cansada, um pouco entregue. E a filha, do lado oposto, distraía as duas mãos no cabo da taça de vinho, como quem segura um crucifixo ao pescoço; a mesa tinha quatro cantos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;E não havia quem soubesse mais do que ele, quem se atrevesse a pôr reparo ou atinar contra Salazar na casa de um Gomes. Quando voltava a sentar, a cena assustava um pouco mais: as pernas já não seguravam o corpo, que caía de um só lance de volta à cadeira, empurrando-a uns três palmos para mais distante da mesa. Dali, pigarreava, secava o suor da testa e era olhado por seis olhos ímpios. E a família voltava ao normal, com menos alegria e também menos fome, embora comendo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1375460595039707962?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1375460595039707962/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1375460595039707962&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1375460595039707962'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1375460595039707962'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/07/o-patriarca.html' title='O patriarca'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8240112750231634462</id><published>2011-02-02T21:27:00.001-02:00</published><updated>2011-02-02T21:29:24.691-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TUnod3AKfXI/AAAAAAAAAJ8/AVytn-4FVYU/s1600/IaE_ilust.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 124px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TUnod3AKfXI/AAAAAAAAAJ8/AVytn-4FVYU/s400/IaE_ilust.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569238013898816882" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;u&gt;&lt;br /&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TUnod3AKfXI/AAAAAAAAAJ8/AVytn-4FVYU/s1600/IaE_ilust.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Sentado em frente à televisão. Ao seu lado, a esposa. Coca-Cola, pipoca e filme. A cena final: embevecido e encatarrado, sente travar a garganta; aturdido e contrariado, sente eriçar-se os pêlos; pois quando a mulher ao seu lado, a atriz e a dublagem se precipitam, pois quando sente tremer as têmporas, arder os olhos e embaçar a visão — chove no filme, temporal no filme, alagamento no filme: não, Arnaldo, você não pode piscar, não pode piscar, homem não chora.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;i&gt;Ilustração: Daniel Serrano, “Um ponto que se transforma em vírgula é um ponto que chora”&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8240112750231634462?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8240112750231634462/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8240112750231634462&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8240112750231634462'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8240112750231634462'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2011/02/sentado-em-frente-televisao_8881.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TUnod3AKfXI/AAAAAAAAAJ8/AVytn-4FVYU/s72-c/IaE_ilust.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5683761817295957528</id><published>2010-12-20T17:05:00.008-02:00</published><updated>2010-12-21T09:56:18.438-02:00</updated><title type='text'>O livro e o homem</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Com apreço toca-se pela primeira vez o objeto. É preciso examiná-lo de maneira aplicada, com respeito; é preciso, paulatinamente, entregar-se à disputa pela autoridade e pela disciplina. Quando é de poucas páginas, surge a desconfiança: qual será a densidade, qual tamanho verdadeiro surgirá das entranhas dessas palavras? Quando vem carregado de muitas folhas, então, crescem as suspeitas: como chegar ao final, como destrinchar toda essa densa diluição? O prazer do leitor, afirmo sem medo de errar, é a disputa que se trava ao longo da leitura: quem manda mais, o livro ou o homem?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;O tamanho é somente um dos elementos que perpassam essa disputa. Como quem divide o espaço (número de páginas) pelo tempo (número de dias), todo leitor estabelece uma velocidade média de leitura — sujeita a percalços. Quando se extrapola a meta diária, ponto para o homem, um gozo tácito se derrama por sobre o livro, contido somente pelo medo do dia de amanhã. No dia seguinte, que amanhece sob o mais encantador céu azul, a meta diária não se cumpre, e ponto para o livro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt; &lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Algumas situações peculiares enriquecem o duelo. Quando, por exemplo, um capítulo por si só é mais extenso do que a meta diária, tem-se um impasse: ou sua leitura não se dá num único dia, o que desestrutura todo um planejamento meticuloso, ou empreende-se a missão quixotesca de, num golpe de mata-leão, domar todo o capítulo num só dia, fazendo com que o mesmo peça água e bata três vezes em sua capa ao final da leitura: ponto para o homem. Situação interessante, também, é chegar à metade do número de páginas: a contagem, deixando de ser progressiva para ser regressiva, subitamente deixa de ser favorável ao livro para ser favorável ao homem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"&gt;Quero ainda seguir na análise sobre o ato da leitura, me atendo mais aos aspectos qualitativos do que aos quantitativos. Do mesmo modo, jogando luz não somente à competição entre o livro e o homem, mas também às relações harmoniosas entre os dois campos da vaidade. Mas paro por aqui, pelo menos por enquanto — jogado à minha cama está o livro que ora leio, sorrindo, vitorioso, nem aí para o fato de eu gastar meu tempo de leitura em ato de escrita.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5683761817295957528?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5683761817295957528/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5683761817295957528&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5683761817295957528'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5683761817295957528'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/12/o-livro-e-o-homem.html' title='O livro e o homem'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6065815147016073314</id><published>2010-07-29T18:54:00.007-03:00</published><updated>2010-07-30T10:04:33.566-03:00</updated><title type='text'>Meu voto é 50</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“A utopia revolucionária tende ao dinâmico e não ao estático; ao vivo e não ao morto; ao futuro como desafio à criatividade humana e não ao futuro como repetição do presente”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-family:arial;"&gt;Paulo Freire&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O tempo é de profundo descrédito. Já começamos a ver atolando nossas ruas uma enxurrada de panfletos, adesivos e santinhos. No mais despretensioso caminhar cotidiano, somos atingidos por rostos afáveis, cabelos bem tingidos e bochechas algo paternas. Como produtos altamente fetichizados, ostentam, ao mesmo tempo, o vigor da liderança e a intrepidez do chefe de família ou da mulher de fibra. No período de eleição, pululam os salvadores da pátria. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Nada mais falso, evidentemente. Os direitos básicos, tão vulgarmente prometidos por bocas bem articuladas, nunca se concretizam; e a democracia, que todos querem, vira um show pirotécnico, ostentado por exorbitantes somas de dinheiro. Assim sendo, é natural haver a recusa da política, o descrédito. Trata-se da reação de um povo que, tomado pela sede, historicamente recebe copos de água salgada.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;  &lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Mesmo diante disso tudo, peço licença para falar de minha crença na política — licença para “desfraldar este canto de amor publicamente”. Sem terno ou maquiagem, faço assim por acreditar numa real alternativa para a esperança que, mesmo salgada, persiste em cada um de nós. Em meados do ano passado, filiei-me ao PSOL. Conheci pessoas admiráveis e corajosas, lutadoras e lutadores que bravamente assumem a primeira pessoa do plural; meu partido, posso dizer, tem a coragem de pôr o dedo nas feridas do poder, nas excrescências da corrupção e na jactância dos que dominam o povo. Quando todos se igualam e a injustiça permanece, O PSOL surge como a casa dos que continuam a construir um projeto de amor e justiça; projeto de um sol, sublime, a simbolizar a utopia socialista.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TFH46m2q_eI/AAAAAAAAAJQ/XA2wA3q_wG0/s1600/psol.jpg"&gt;&lt;img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px; " src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TFH46m2q_eI/AAAAAAAAAJQ/XA2wA3q_wG0/s400/psol.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499450305742044642" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Por isso, meu voto é no 50. Em especial, no 5013 de &lt;a href="http://mauriciocosta.blog.br/"&gt;Maurício Costa&lt;/a&gt;, porta-voz de uma candidatura da qual faço parte, junto a dezenas de colegas. Os panfletos, adesivos e santinhos (também nos utilizamos desses artefatos) de Maurício representam mais do que o dinheiro neles despendido: representam um projeto coletivo, uma “campanha-movimento” a deputado federal, dinamizada pelo vigor da juventude. Com uma esperança bonita de se ver, dezenas de homens e mulheres vêm construindo sua candidatura, na rua, junto àqueles que verdadeiramente devem protagonizar a política. O descrédito, sem dúvidas, também nos atinge. Mas a luta é para mudar esse cenário. Com a certeza de que a voz coletiva é capaz de tocar até o mais embrutecido coração humano &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  ;font-family:arial;font-size:small;"&gt;—&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  ;font-family:arial;font-size:small;"&gt; todos vamos, um dia, brindar um copo de água doce.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6065815147016073314?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6065815147016073314/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6065815147016073314&amp;isPopup=true' title='11 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6065815147016073314'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6065815147016073314'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/07/meu-voto-e-50.html' title='Meu voto é 50'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TFH46m2q_eI/AAAAAAAAAJQ/XA2wA3q_wG0/s72-c/psol.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>11</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7986970541178080242</id><published>2010-07-05T15:22:00.009-03:00</published><updated>2010-07-06T16:25:29.094-03:00</updated><title type='text'>O esquema tático da torcida brasileira</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Àquela altura, aos 45 minutos do segundo tempo de Brasil e Holanda, tudo se desorganizou. Foi-se embora a cortesia do anfitrião e embaralharam-se os lugares supersticiosamente respeitados no sofá. Não havia técnico, não havia técnica. Era tudo raça, coração, reza, choro, grito. A torcida brasileira incrivelmente refletia o time em campo, acompanhava-o ora querendo antecipar um desarme, um passe, um gol. Àquela altura da partida, o esquema tático de minha família era o 4-4-2. Invertido.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Quatro familiares postados em frente à tevê, quase de cócoras, prontos para pular festejando o gol; era o setor da esperança, da agressividade, do “pra frente Brasil!”. Outros quatro ficavam um pouco mais atrás, sentados, compondo o setor da reza e do pensamento positivo; aliás, aí estava minha avó: mãos firmes e juntas comprimindo o peito e olhos semicerrados, como quem fala com Deus sem perder a curiosidade mundana. Não é afeita a preces ordin&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;árias, é verdade, mas era estimulada pelo meu tio que, à sua direita, compondo a linha de quatro no meio-de-campo, dizia: “Reza, mãe, reza que mais tarde você reza de novo, pedindo desculpas por ter rezado.” E, fechando o esquema tático, dois zagueirões, brucutus da esperança; lá atrás, ora andavam impacientemente, ora liam o jornal (mesmo que de ponta-cabeça); em suma, negavam a seleção com a certeza rab&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;ugenta dos que querem ser surpreendidos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;img src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TDIqBLElIHI/AAAAAAAAAIw/MIwngl20iRw/s400/mont_brasil2_62.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 303px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490497095358292082" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Culpas se acharam aos montes. Talvez a mudança do esquema tático. O 4-4-2 tradicional funcionou bem, conduziu o Brasil ao primeiro gol: quatro zagueiros tranqüilos, bem acomodados em cadeiras atrás do sofá, quatro meio-campistas inteligentes, cadenciando o jogo em cima das almofadas, e dois atacantes sentados no chão, mais próximos à tevê. Talvez também tenha faltado banco de reservas, já que meus primos não apareceram para a torcida... Ou a presença do goleiro, meu pai, que em jogos nervosos tem o hábito de se distanciar da tevê — passou o jogo no jardim, caçando borboletas... Mas acho que era mesmo o caso de desvelar o Felipe Mello da família...&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7986970541178080242?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7986970541178080242/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7986970541178080242&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7986970541178080242'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7986970541178080242'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/07/o-esquema-tatico-da-torcida-brasileira.html' title='O esquema tático da torcida brasileira'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/TDIqBLElIHI/AAAAAAAAAIw/MIwngl20iRw/s72-c/mont_brasil2_62.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8705073543635331531</id><published>2010-04-02T18:14:00.004-03:00</published><updated>2010-04-02T19:02:52.811-03:00</updated><title type='text'>O herege</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Saiu do trabalho para voltar só depois de amanhã. Há quanto tempo não descansava! Vinha atropelando fins-de-semana há semanas, sem dormir. Acenou aos colegas, apertou a mão de alguns e foi tratar do descanso. Entrou num ônibus. Nele, puxou papo com o motorista e fez sinal da cruz para o terço perdurado no retrovisor. Já passava da meia noite quando puxou a cordinha. Desceu no ponto mais próximo de sua casa, singela como um dia de descanso, isolada entre matagais como um dia de descanso. Andou um bocado, pegou a chave e abriu o portão. Sua mulher dormia, sua filha dormia. Amanhã, feriado, talvez se divertissem. Tinha fome. Antes do banho, foi à geladeira, capenga como a casa, enferrujada como a cor da sujeira em seus braços. Puxou uma travessa. Carne de ontem, borrachuda, gelada. Sem tempo para esquentá-la, sem querer puxar um talher, pinçando com a mão pegou um naco. “Santa sexta-feira que vem chegando”, pensou e colocou a carne na boca. Nesse exato momento, pecou.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8705073543635331531?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8705073543635331531/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8705073543635331531&amp;isPopup=true' title='10 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8705073543635331531'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8705073543635331531'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/04/herege_02.html' title='O herege'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>10</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3201763688509353801</id><published>2010-03-04T21:18:00.002-03:00</published><updated>2010-07-28T18:06:31.904-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Há momentos em que a inspiração seca. Secam as palavras e as frases bonitas. Já fiz uma postagem sobre o assunto certa vez: a absoluta falta de inspiração é das angustias mais angustiantes que podem acometer o ser humano. Às vezes penso que escrever não é igual a andar de bicicleta — eu nunca fiquei tanto tempo sem atualizar o blog. Entretanto, não pude deixar de aparecer por aqui hoje. Dias e dias após minha última visita, vejo como ainda tem que me leia. Dos cinco seguidores que antes tinha, passei para oito. Que tirem sarro os que agora me lêem (e sobretudo os que não me seguem). Fato é que houve época na qual o Ismo a esmo tinha somente dois seguidores. Em menos de sessenta dias — em ainda não completos dois meses — um crescimento de 300%. Um verdadeiro boom! &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3201763688509353801?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3201763688509353801/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3201763688509353801&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3201763688509353801'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3201763688509353801'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/03/fantastico-max-gehringer-ha-momentos-em.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2851013425218141773</id><published>2010-01-19T21:51:00.007-02:00</published><updated>2010-01-20T20:45:16.394-02:00</updated><title type='text'>São Paulo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Encarando a cidade frente a frente, posso ainda não ter visto o seu rosto; preconceituoso, posso também enxergar somente os seus defeitos, incutindo a mim mesmo uma capciosa cegueira urbana; vai ver, além disso, que o errado entre tantos milhões sou eu próprio, que inflo meu discurso com a aura da verdade, mas jamais deveria me aventurar em terras estranhas — passa-se, contudo, que há um ano vivo em São Paulo e não encontro meio de ver beleza na cidade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/S1ZKG4eH4EI/AAAAAAAAAIo/S_7hOrhBAhM/s400/sampa.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 221px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428607882940112962" /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Trânsito, buzinas, caos. Poluição, mau-humor, um antro tucano. Creio que ninguém veja beleza na cidade; somente com muito esforço se pode vê-la, romantizando a feiúra. Não sou eu, contudo, capaz de tal feito (talvez o sejam as músicas). Em São Paulo, vejo somente uma profunda feiúra; vejo uma cidade não estruturada, vivendo uma puberdade desordenada e infinda, que põe alguns a nadar em dinheiro e outros a nadar em enchentes; vejo a infelicidade, retratada nos rostos dos muitos que, para o ócio de poucos, trabalham, construindo a feia cidade da qual são reféns. Não gosto do mau-humor paulistano, da poluição da cidade, de seu transporte público; São Paulo, para mim, simboliza a injustiça.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,18,0" width="325" height="85" id="divmp3"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=10221957-b92"&gt;&lt;embed src="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=10221957-b92" width="325" height="85" name="divmp3" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "&gt;Se, contudo, existe alguém capaz de embelezar a cidade, esse alguém é o próprio povo. Feio de doer (pois que é cheia de feiúra a exploração), somente daí é que acredito ser possível sair a beleza — quem se vê obrigado, diariamente, a pintar uma cidade diabólica pode, um dia, fazer uma pintura não tão feia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2851013425218141773?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2851013425218141773/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2851013425218141773&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2851013425218141773'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2851013425218141773'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/01/sao-paulo.html' title='São Paulo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/S1ZKG4eH4EI/AAAAAAAAAIo/S_7hOrhBAhM/s72-c/sampa.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2348964219965927905</id><published>2010-01-09T02:06:00.001-02:00</published><updated>2010-01-18T16:15:32.472-02:00</updated><title type='text'>O monarquista</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Há palavras que são como moscas: basta uma boca se abrir que elas pulam para dentro. Logo em seguida (duvido que alguém tenha o hábito de comer moscas), são jogadas para fora. Democracia é uma delas. Vai sempre de encontro ao ouvido alheio, junto ao visco da retórica. Do progressista ao reacionário (um sincero e outro não), todos utilizam a palavrinha mágica para justificar suas posturas e enriquecer seus discursos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Perde assim a democracia seu significado junto às pessoas. Mais por sua ausência na sociedade do que pela referida verborragia, é verdade. Vejamos um exemplo. Certa vez, parado no sinaleiro, um motorista encontra um vendedor de chocolates, trabalhador informal. Puxa papo com ele. Pergunta-lhe da vida, e o sujeito logo se põe a contar vantagens: de se trabalhar no centro da cidade, de se trabalhar ao ar livre, etc. A principal, evidentemente, é financeira: conta como seu trabalho, informal, lhe rende salário três vezes maior do que o formal, que fez antigamente. Diante disso, e da proximidade de se abrir o sinal verde, o motorista expressa a única ressalva que lhe resta na cabeça, acerca do trabalho do vendedor: “Mas e as tais vantagens da carteira assinada?”. O sujeito, então, resignado, abrindo os braços que carregam chocolates, responde: “Hoje em dia, meu caro, é muita democracia pra se ter as coisas direitinho...”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Disso, só posso depreender duas possibilidades: 1) a democracia inexiste em nossa sociedade, sendo portanto impalpável no cotidiano das pessoas, e o sujeito confundiu burocracia com democracia; ou 2) sim, a democracia existe, é sólida, bela e perfeita, viva Rio-2016 e abaixo esse tal vendedor de chocolates, que no fundo não passa de um monarquistazinho ordinário. Você que me lê, opta por 1 ou 2?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2348964219965927905?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2348964219965927905/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2348964219965927905&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2348964219965927905'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2348964219965927905'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/01/o-monarquista.html' title='O monarquista'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8650504201742859615</id><published>2010-01-04T12:24:00.005-02:00</published><updated>2010-01-21T19:15:31.930-02:00</updated><title type='text'>Novo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Os fiéis leitores deste blog notam a mudança: foi-se o tempo do verde-musgo, um tal amarelo-escuro deu-lhe um pé-na-bunda. Quase um ano e cinco meses depois de sua criação, o Ismo a esmo muda um pouco de cara. Agora, mais discreto, talvez. Mais bonito também, muitos podem achar. Diferente, penso eu, e isso já é muito bom. Agradeço a &lt;a href="http://postoqueposto.blogspot.com/"&gt;Daniel Serrano&lt;/a&gt; pela arte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,18,0" width="325" height="28" id="divmp3"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=10026707-259"&gt;&lt;embed src="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=10026707-259" width="325" height="28" name="divmp3" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Já a música é de Paulo Leminski (gravada por Carlos Careqa e Zeca Baleiro). Vem como trilha sonora da mudança visual para que fique claro que não inauguro um novo blog. O amarelo toma o lugar do verde, uma foto dá lugar a outra e tantas outras mudanças acontecem para que a principal mudança nunca aconteça: a do espírito que caracteriza este blog, que será eternamente malabarista.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8650504201742859615?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8650504201742859615/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8650504201742859615&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8650504201742859615'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8650504201742859615'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/01/os-fieis-leitores-deste-blog-notam.html' title='Novo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3069612654337345494</id><published>2010-01-01T21:12:00.010-02:00</published><updated>2010-01-05T18:09:43.695-02:00</updated><title type='text'>Olhos com ressaca</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O dia que inaugura o ano tem sempre a proeza de ser o dia mais chato do ano. Não à toa passei o dia inteiro em busca de algum ismo para pôr nesse blog a esmo — em vão, até agora. Tive de buscar inspiração num dia semelhante ao de hoje: era domingo, a família se postava no sofá, entregue à fome perene que é trazida pelo tédio. Alguém, no intuito de impedir que se somasse um Fausto Silva ao quadro acachapante da família em tal tarde, sugeriu que assistíssemos à minissérie Capitu — excelente minissérie (já disponível em DVD) exibida pela abominável Rede Globo. Foi uma boa pedida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Assim decorreu a tarde de minha família naquele dia: minissérie Capitu. Algo super cultural e atípico para um domingão, coisa para instigar a inveja de quem agora me lê. Acontece que os domingos, exiba-se o que se quiser na televisão, são inexoráveis. Assim como um 1º de janeiro, em hipótese alguma, nem mesmo por decreto presidencial ou obra divina, pode ter sol aberto, os domingos não podem deixar de ter aqueles que dormem no sofá, mesmo que aos ouvidos dorminhocos soem palavras machadianas. E assim dormiu meu pai, ignorando a minissérie que desconhecia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Nisso, chego num ismo capaz de se colocar nessa postagem que finalmente está saindo: relativismo. É tudo uma questão de como se vê a coisa. Há gente que veja saúde e felicidade num ano-novo que, em minha opinião, se inaugura com ressaca e tédio. Há gente, também, que veja genialidade no romance Dom Casmurro, enquanto outros nem tanto. E não me refiro, aqui, ao descaso sonolento de meu pai, que despertou lá pelos últimos capítulos, querendo pragmaticamente desvendar o mistério sobre o possível adultério de Capitu. Refiro-me, sim, ao meu irmão mais novo, que, entrando na discussão familiar, lançou um novo olhar sobre a obra machadiana, de supetão. “Depois de ler o livro inteirinho”, indagou ele, “ninguém pode saber se Ezequiel é filho de Bentinho ou de Escobar?”. “Não”, unissonamente a família. “Pô, que lixo!”, disparou o moleque.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3069612654337345494?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3069612654337345494/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3069612654337345494&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3069612654337345494'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3069612654337345494'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2010/01/olhos-com-ressaca.html' title='Olhos com ressaca'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5232435977989598639</id><published>2009-12-08T20:56:00.002-02:00</published><updated>2010-02-28T14:36:33.031-03:00</updated><title type='text'>Milagre da multiplicação</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Quando se chega, avista-se um deles, se muito. Acanhado como o tal a quem o dia não escolheu, põe-se paradinho em seu canto, fraco das esperanças. Não se posta assim para sempre, contudo. Logo, acima dele e de todos que pela calçada vão, o céu se fecha, a luz natural se escasseia e o dia torna-se fusco. Começa, então, o sujeito a mexer seus pauzinhos, armando pela calçada sua parafernália. É ainda solitário, de olhos opacos e de bolsos vazios, mas outro destino já vai se delineando. Simultaneamente à exibição do que põe sobre a barraca, sinto a primeira gota d’água cair em minha pele. Chuva, pouca, o suficiente para honrar o apelido citadino, e de imediato aparece o primeiro cliente. Os olhos, que eram opacos, brilham que só. Chegam o segundo, o terceiro, o quarto cliente, e os bolsos, que eram vazios, tornam-se cheios que só. Da garoa se faz o temporal (o que ainda não é o milagre), mas o quinto cliente não o escolhe. Escolhe a barraca do sujeito do lado, coitado. E o sexto a do lado do lado. E o sétimo a do lado do lado do lado. E o oitavo a do lado do lado do lado do lado, até o infinito. É fato, não tenho dúvidas: basta chover em São Paulo que se multiplicam os vendedores de guarda-chuvas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5232435977989598639?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5232435977989598639/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5232435977989598639&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5232435977989598639'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5232435977989598639'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/12/milagre-da-multiplicacao.html' title='Milagre da multiplicação'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8733851935439130502</id><published>2009-10-31T22:11:00.003-02:00</published><updated>2009-10-31T23:02:50.436-02:00</updated><title type='text'>Livros livros são</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Dizem que o bom livro é aquele que mexe com a gente. E ontem meu irmão foi me mostrar um livro incomum. Trata-se de Dois Palitos, do criativo &lt;a href="http://www.samirmesquita.com.br/"&gt;Samir Mesquita&lt;/a&gt;. O livro acasula-se dentro de uma caixa de fósforos (de verdade) e contém, à maneira de palitos, 50 microcontos de, no máximo, 50 letras. Abri a caixinha. Deixei o livro cair em minha mão, virando-a de ponta cabeça. Abri-o em uma página qualquer e dei de cara com o seguinte microconto:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;b&gt;Taí assunto que Pedro não dominava: Pedro.&lt;/b&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Pela forma, não há como negar que o livro de Samir mexe com qualquer um. O mesmo não posso afirmar sobre o conteúdo que, além de não ser extraordinário, mexe muito mais com os Pedros. Ao menos à primeira vista, em minha opinião.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8733851935439130502?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8733851935439130502/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8733851935439130502&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8733851935439130502'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8733851935439130502'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/10/livros-livros-sao.html' title='Livros livros são'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1404653676185612476</id><published>2009-10-28T17:04:00.005-02:00</published><updated>2012-01-07T14:00:12.552-02:00</updated><title type='text'>De Maria</title><content type='html'>&lt;div style="TEXT-ALIGN: center"&gt;&lt;object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,0,0" width="335" height="28" id="divplaylist"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=9073586-be1"&gt;&lt;embed src="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=9073586-be1" width="335" height="28" name="divplaylist" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="TEXT-ALIGN: justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;De costas apareceu Maria e vi que dava de coser; roupa das finas com linho bonito, daqueles que vemos na missa. Manga fechada no punho e gola cobrindo nuca, de frente virou Maria. Vi terço, vi patuá, vi que dava de rezar Maria, com as mãos pálidas juntas em frente à saia. Dois passos à frente deu Maria, e eu lá longe vendo a fumaça saindo pela janela. Apaguei o cigarro. Respeito, muito respeito tinha eu por Maria. Era moça bonita, das que não fazem coisa feia da boniteza. Era de família, muita família, irmã, irmão, pai, mãe e outros a compor um lar caloroso. Do fundo de seu aposento eu via coisas bonitas, a colcha rosa cosida por Maria e velas acesas aos entes queridos. Fumar eu não podia, sei que não podia, coisa profana, coisa fedida, coisa de não-Maria. E viu meu cigarro Maria, avançou dois passos em um deslizar de procissão. O que faria Maria eu não sabia, seus lábios fechados seguravam palavras; meus lábios abertos soltavam fumaça, fumaça que não podia sair. Mais adiante andou Maria, avançou feito animal e postou-se frente a mim. O terço, o patuá, a palavra de Deus, algo em mim seria despejado pela senhorita. “Eu mereço”, pensei, quando Maria em mim encostou. Bati as costas na parede. Maria me olhou, Maria me prensou, Maria ergueu a saia. Maria abriu os lábios e os meus se fecharam, com fumaça e saliva. Deixei de respirar, deixei de pensar, deixei ela vir — deixei vir Maria, de coser, de rezar, Maria de impecavelmente pecar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1404653676185612476?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1404653676185612476/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1404653676185612476&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1404653676185612476'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1404653676185612476'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/10/de-maria_28.html' title='De Maria'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6478452746973811325</id><published>2009-10-13T18:01:00.006-03:00</published><updated>2009-10-13T21:28:13.919-03:00</updated><title type='text'>Como se não bastasse</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/StUK-s4Z0FI/AAAAAAAAAHM/wR2a8XueWnk/s1600-h/altitude.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 147px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/StUK-s4Z0FI/AAAAAAAAAHM/wR2a8XueWnk/s400/altitude.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392228201161936978" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Como se não bastasse, na transmissão da partida, Galvão Bueno ter chamado a FIFA de pipoqueira, por ter voltado atrás na decisão de proibir jogos na altitude; como se não bastasse, também na transmissão, Galvão Bueno ter desdenhado da legítima pressão política que levou a FIFA à revogação de sua decisão; como se não bastasse, na mesma lamentável transmissão, o execrável locutor ter descaradamente elogiado Ricardo Teixeira, oligarca do futebol brasileiro, por ter sido o único a não assinar o requerimento pela revogação da decisão da FIFA; como se não bastasse tudo isso, o site da Globo ainda me vem com essa, acima fotografada. Um indecoroso desrespeito à seleção boliviana. E uma total hipocrisia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Não tenho conhecimento sobre o quão prejudicial a um atleta é jogar na altitude, mas sei que, havendo tempo de adaptação, não há problemas. No lugar de pôr à penitência a população que vive na altitude, proibindo-a de assistir aos jogos de sua seleção, por que então não se remodela o calendário do futebol, para proporcionar à equipe visitante tempo de preparação? Porque mexer em calendário é mexer em dinheiro de gente poderosa. Inclusive da Globo. E daí o Galvão rasga o verbo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6478452746973811325?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6478452746973811325/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6478452746973811325&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6478452746973811325'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6478452746973811325'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/10/como-se-nao-bastasse.html' title='Como se não bastasse'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/StUK-s4Z0FI/AAAAAAAAAHM/wR2a8XueWnk/s72-c/altitude.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4426437823463188483</id><published>2009-09-29T10:33:00.004-03:00</published><updated>2012-01-10T11:30:16.721-02:00</updated><title type='text'>Croniquinha</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;Coloquei a Caras de lado. Levantei, fui em direção à atendente e lhe ofereci a mão, em aperto. Daí se iniciou minha irritação, pois me senti como se apertasse um sapo. Nunca gostei de pessoas que não apertam a mão direito. “É Melo com um ‘l’ ou com dois ‘ll’?”, perguntou. “Com um”, disse eu, sendo conduzido à sala de raio-x. A mulher era do tipo de gestos leves, das que mostram o caminho com movimentos de balé. Voz fraca e fina, e uma calma nipônica. Quando se tira raio-x da boca, não é bem o que se quer.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;Entrei na sala. A tal pediu para que eu ficasse em postura ereta: “Isso, bem retinho”, e encostava a mão em minhas costas. Ajeitei a cabeça, posicionei as pernas e veio a máquina. Coloquei o queixo sobre uma placa metálica. Um tubo veio em direção da minha boca: “Isso, morde bem mordidinho, fica paradinho, é rapidinho”, e saiu da sala. Seus diminutivos em excesso me deram nos nervos e me senti um retardado dentro da sala, sozinho.  Voltou. Não tinha dado certo, eu havia me mexido. A mulher teimou que se tratava de minha postura, e quis corrigi-la. Mal sabia ela que eu tremia era de raiva de seus diminutivos, de seus dedos finos, de sua voz de vendedora de lingerie. Ora, boa tiradora de raio-x deve ter cara de câncer!, pensava eu. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;“Isso, bem retinho, mas sem tirar o pezinho do chão”. Obedeci. “Agora, abaixa um pouquinho mais a nuquinha”. Obedeci. “Volta o pezinho”, “vai o queixinho”, “olha o calcanhar”, “sem mexer a nuquinha”. Tive um estalo. Por mais irritado que estivesse, por mais atrasado e seduzido pela vontade berrar, eu era ainda lúcido o suficiente para lembrar do ditado: impossível assoviar e chupar cana ao mesmo tempo. Se eu tinha o queixo sobre uma base metálica, não conseguiria levar a testa à frente sem tirar o calcanhar do chão! Fuzilei-a com o olhar e, com a calma dos nervosos, disse: “Tá difícil”, dando a entender que a nuquinha não mexeria sem o pezinho.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"&gt;A mulher saiu da sala. Pensei que havia ficado brava comigo, mas logo voltou. Finalmente disse que havia dado certo. Sorte dela, aliás. Mais um erro houvesse ocorrido, mais uma mexidinha eu houvesse dado, mais uma ordenzinha de postura da parte dela, e eu armava uma confusão. De verdade, com gritaria e tudo. Do jeitinho que aconteceu quando, em despedida, ela me estendeu a mesma mão mole e disse: “Obrigadinha”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4426437823463188483?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4426437823463188483/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4426437823463188483&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4426437823463188483'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4426437823463188483'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/09/croniquinha.html' title='Croniquinha'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4774308040273509702</id><published>2009-09-19T20:09:00.007-03:00</published><updated>2009-09-20T20:05:07.170-03:00</updated><title type='text'>Do fumante, ao fascista passivo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Quão agradável é frequentar um bar onde não há fumaça, ter roupas que não cheiram a fumo e um cabelo que não seja uma bituca de cigarro. A lei aitifumo, para mim que não fumo, é um deleite. Mas sou contra ela. Principalmente da maneira como a implementa o execrável governador de São Paulo, com base a doses de terrorismo. Vejamos dois exemplos: em Campinas, poucos dias antes da lei entrar em vigor, uma ampulheta gigante — com direito a três metros de altura — foi colocada em meio ao Largo do Rosário, em contagem regressiva para a decapitação do fumante; em São Paulo, há painéis eletrônicos pela cidade, informando há quantos meses, dias e horas, &lt;i&gt;o cidadão paulista respira melhor&lt;/i&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O governo, igualmente, estimula o cidadão de bem a denunciar o descumprimento da lei, como nos tempos da ditadura. Mas não quero dissertar sobre o assunto. Prefiro postar dois microcontos de Marco Antônio de Araújo Bueno. Com ironia, eles literariamente expressam minha opinião:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;b&gt;Pandemia de Multa&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Saiu pra comprar cigarro. Voltou rapidinho, com medo de tudo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;b&gt;A Boa Consciência do Porco Fumante&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Vendo cidadão tabagista, faço-o ciente do mal: faz-me fascista passivo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4774308040273509702?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4774308040273509702/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4774308040273509702&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4774308040273509702'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4774308040273509702'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/09/do-fumante-ao-fascista-passivo.html' title='Do fumante, ao fascista passivo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4445007872306162867</id><published>2009-09-15T07:44:00.004-03:00</published><updated>2009-09-16T09:26:38.986-03:00</updated><title type='text'>Lançou-se</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Sq9wfwCxkbI/AAAAAAAAAGs/V1oG5jeATdQ/s1600-h/capa_portalstalker.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 283px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Sq9wfwCxkbI/AAAAAAAAAGs/V1oG5jeATdQ/s400/capa_portalstalker.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381643770505826738" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="font-family:arial;font-size:100%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:13px;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;N&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;ão pude estar presente no lançamento, dia 4 de agosto de 2009, mas se lançou a Portal Stalker. Trata-se de uma revista de ficção científica — do que confesso não ser lá muito fã —, que compõe o Projeto Portal. A cada seis meses, publica-se uma revista. Sobre a primeira, Neuromancer, escrevi &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/no-dia-5-de-dezembro-estarei-presente.html"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;aqui&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; e &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/03/estarei-presente.html"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;aqui&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;. Agora, ainda sem meu exemplar em mãos, anseio por ler a segunda publicação, que me será entregue por Marco Antônio de Araújo Bueno, meu tio e de quem orgulhosamente sou leitor número zero.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Entrem no &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://projeto-portal.blogspot.com/"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;site&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; do projeto, para saber mais.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4445007872306162867?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4445007872306162867/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4445007872306162867&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4445007872306162867'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4445007872306162867'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/09/lancou-se.html' title='Lançou-se'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Sq9wfwCxkbI/AAAAAAAAAGs/V1oG5jeATdQ/s72-c/capa_portalstalker.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7747598092523356797</id><published>2009-09-09T22:23:00.005-03:00</published><updated>2009-09-10T09:01:08.020-03:00</updated><title type='text'>Errata</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Nem sempre acreditamos no que escrevemos. Quando uma idéia nos bate à cabeça, são as sinapses que nos levam à caneta, fatalmente. De uma frase que cintila em mente — e da sensação de que é boa a frase — pomo-nos a fazer um texto e a enredar uma história com raciocínios externos a nós mesmos. Trata-se de composição alheia que não está alhures.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Aconteceu-me em minha última postagem. Meu braço tocou a escrever quando a frase surgiu em minha mente, e pus-me a compor coisas com as quais discordo. Não que eu não ache belo o português com a falta do plural no substantivo ou com o equívoco gramatical. Somente penso que me comportei como quem, em busca de combater o preconceito racial, diz ser o negro melhor que o branco; como quem diz ser o negro mais belo que o branco, em masturbação à beleza narcisista de seu próprio cérebro. Se nego o preconceito linguístico, devo afirmar é a diversidade. Nela, situam-se tanto o falar certo quanto o errado, dentro de suas respectivas aspas. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Deixo aqui minha autocrítica.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7747598092523356797?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7747598092523356797/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7747598092523356797&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7747598092523356797'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7747598092523356797'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/09/errata.html' title='Errata'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6854704545177532931</id><published>2009-09-06T21:31:00.003-03:00</published><updated>2009-09-06T21:36:28.433-03:00</updated><title type='text'>Blá blá blá</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;A escrita é outra conversa. Não tem metade do calor humano que tem a fala, é carente de sua espontaneidade bucal. É também diversa — e seus erros são carícias à diversidade —, mas sua originalidade é pensadamente produzida. Por isso é difícil eleger a mais bonita delas. Há os que prezam pela perfeição gramatical e os contrários à ideia. Há os que prezam pela reprodução da fala e os que valorizam um universo próprio. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Talvez me refira mais à literatura do que à escrita ordinária. Mais à escrita talhada do que ao bilhete e ao recado e à rasura cotidianos. Esses têm tanta espontaneidade quanto à fala. Mas faço a diferenciação para dizer o seguinte: se na escrita agimos muitas vezes de caso pensado, na fala devemos soltar a língua à revelia. Se na escrita perfeitamente utilizar a norma culta é uma opção legítima, forçá-la na fala talvez seja por demais artificial e desgostoso.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O bonito do falar é a peculiaridade genuína de cada pessoa. Não gosto dos que dialogam mais com o dicionário do que com o interlocutor humano. Belo é o português de quem nega o plural no substantivo, de quem engata uma palavra na outra e neologisa por fusão. Belo é o português de quem desconhece o dicionário, ironiza o preconceito da língua e fala o que sua terra ordena. Belo é o português gostoso de quem fala com a boca.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6854704545177532931?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6854704545177532931/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6854704545177532931&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6854704545177532931'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6854704545177532931'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/09/bla-bla-bla.html' title='Blá blá blá'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2972422986012467509</id><published>2009-08-24T22:26:00.010-03:00</published><updated>2009-08-25T22:32:47.123-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Granma:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Um ano de revolução no Brasil”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Clarín:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Kirchner vai ao Brasil em homenagem a Ismo a esmo”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Berliner Zeitung:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Economia entra em recessão no aniversário de Ismo a esmo”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Diário de Coimbra:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;"Coimbra envia parabéns a Ismo a esmo"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;The New York Times:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Obama diz: Yes, they can”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Corriere Della Sera:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Berlusconi proíbe Ismo a esmo na Itália” &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Folha de S. Paulo:&lt;/span&gt; &lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Paulista pára e recebe milhares em homenagem a Ismo a esmo”&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;Jyllands-Posten: &lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Escandinávia em festa: parabéns, Ismo a esmo”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:large;"&gt;El País: &lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;“Gripe suína mata três em aniversário de Ismo a esmo”&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2972422986012467509?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2972422986012467509/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2972422986012467509&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2972422986012467509'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2972422986012467509'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/08/um-ano.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5359027161423620565</id><published>2009-08-17T21:50:00.007-03:00</published><updated>2009-08-17T22:32:49.112-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Son7-Fg1wmI/AAAAAAAAAGc/xW8GT2gdt2E/s1600-h/pombas.jpg" style="text-decoration: none;"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Son7-Fg1wmI/AAAAAAAAAGc/xW8GT2gdt2E/s400/pombas.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371101074666406498" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Foi nessa praça que um dia encontrei um velho. Estava sentado num banco coletivo, usava óculos e cruzava as pernas. Os braços mantinha abertos e sobre o encosto do banco, como quem abraça a pessoa que senta ao seu lado. Sentei. Puxei papo e o velho de súbito retirou seus óculos. Do fundo de sua cratera óssea, fixou com firmeza o seu olhar no meu e me disse: as aparências enganam. E sei bem da veracidade de sua afirmação. Outro dia estive nessa mesma praça e não mais encontrei o velho. De longe, vi em meio aos pássaros uma criança encantadora. Braços miúdos e duas maria-chiquinhas que cobriam as orelhas. Achei fascinante a cena. O branco da pele infantil contrastava com a escuridão das pombas, que se sentiam em vôo quando fitavam os olhos da pequenina. Não titubeei e bati uma foto. Seria a lembrança de um momento sublime, um ser humano em contato com a natureza, pela suavidade ingênua de uma criança. Foi quando a menininha se levantou. Esticou seus dois braços, como quem comemora um gol, e olhou às pombas ao seu redor. Surpreendendo-me, desceu as mãos com rapidez, para soltar um grito gutural: “Sai daí, bando de pombas, sai que eu estou cagando!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5359027161423620565?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5359027161423620565/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5359027161423620565&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5359027161423620565'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5359027161423620565'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/08/peixe-e-mandioca.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Son7-Fg1wmI/AAAAAAAAAGc/xW8GT2gdt2E/s72-c/pombas.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6610147547090516569</id><published>2009-08-09T21:52:00.006-03:00</published><updated>2009-08-10T11:18:32.416-03:00</updated><title type='text'>Caras Cartas III</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Caro Paulo Salim Maluf,&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Quem rouba na política — não há dicotomia, meu caro — mata.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Muito obrigado. Estou em casa nesse momento, escrevendo essa carta. Não fosse a avenida que o senhor inaugurou, as linhas de metrô e os túneis, não fossem todo o cimento e a argamassa que com labuta derramou sobre o próspero solo de São Paulo, eu não chegaria de meu serviço em tempo, para lhe escrever essas palavras. O senhor é do povo, Maluf. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E eu soube da última que lhe aprontou o Ministério Público de São Paulo. Ordenou que você devolvesse, para um tal cofre público, alguns milhões de reais que roubou por aí. Essa história de novo, não é mesmo? Já basta toda a ladainha que se ouve dia a dia, e ainda querem que o senhor devolva seu dinheiro? Só porque ele passeou por paraísos fiscais e fez turismo a dar com pau, até regressar ao seu bolso, como se fosse investimento na (sua) empresa Eucatex? Não entendo porque lhe recriminam. Tem tanto bandido solto por aí, meu caro, mexendo com dinheiro sujo, e quem lava o dinheiro é que é acusado? &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Essa sociedade preza mesmo pela inversão de valores. Há trinta anos você mora na mesma casa, dorme com a mesma mulher e é fiel ao mesmo partido. Como se põe você em suspeita? Não entendo. Elegem o Kassab que — já diria a Marta — não é casado nem tem filhos, e enxotam o senhor para um carguinho de deputado federal. E ainda lhe chamam de ladrão! Isso é mesmo um disparate. Deve ser coisa do Quércia, que é um você mal-sucedido. Leve Leite para esse pessoal, meu caro, derrame o líquido sobre o corpo deles, lhes molhando as mãos. Isso resolverá tudo, acredito, e você bem entende desses programas sociais. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;De minha parte, farei um ato público em defesa do senhor: Marcha da família, com Maluf, por Deus — não necessariamente nessa ordem. Só não sei se aglutino muita gente. Acontece que outro dia vi um presídio, caindo aos pedaços e abarrotado de pessoas. O negócio precisava de uma reforma. Ouvi falar que por lá todos são malufistas. Esperam que o senhor leve a eles dignidade, leve leite e COHAB, reformando inteiramente o prédio em que residem. Com excelente acabamento interno. E eu tenho certeza que o senhor não faltará com mais esse compromisso, que tem com o povo sofrido de São Paulo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Pedro (essa assinatura não é minha).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6610147547090516569?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6610147547090516569/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6610147547090516569&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6610147547090516569'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6610147547090516569'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/08/caras-cartas-iii.html' title='Caras Cartas III'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4474193584375209849</id><published>2009-08-08T21:53:00.002-03:00</published><updated>2010-07-20T21:11:59.910-03:00</updated><title type='text'>Caras Cartas II</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Caro Danilo Gentili, &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Com muita falsidade inicio essa carta, tenho de assumir. Chamar-lhe por “caro” é por demais uma desvergonha de minha parte, já que pretendo classificá-lo como um não-humano, ao longo desse escrito. Não tenho outra opção, entretanto. Essa seção chama-se Caras Cartas, e a desfaçatez, ademais, é a única maneira de falar sua língua. Sei que logra de sucesso atualmente, talvez encha seus bolsos com o salário que recebe, pelo programa que participa. Vejo-o na tevê, perambulando pelas ruas, correndo atrás de pessoas e lhes formulando perguntas, vestindo roupas compridas. E pretas. Talvez em luto a si próprio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Talvez pela ironia que é vestir a cor que veste. Você é racista, sim, não devo postergar a escrita dessa frase. Racista, desde a unha do pé até o fio do cabelo, passando por toda sua pele. E o desígnio de piada que colocou em seu Twitter é razão para que seja processado, sem dúvidas. O racista é um transgressor da natureza humana. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O conjunto da obra, no que se inclui a carta que escreveu em autodefesa, é deplorável. A emenda saiu pior do que o soneto. Além do racismo, meu caro, nela você demonstra outros preconceitos que compõem seu repertório humorístico. Não assume o seu erro, do mesmo modo. Atropela a história, despreza a humanidade e abusa da falácia. Não pretendo, portanto, perder meu tempo com você. Que seja mesmo diminuta essa carta e que eu me abstenha de combater, um por um, os seus argumentos. De passagem, digo somente que você não pode — e muito me orgulha que você me ache chato — chamar um gay de veado, um gordo de baleia e um negro de macaco. Tampouco eu posso. Você é sem-graça, é tudo o que posso dizer. E daí o seu luto a si próprio. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Pedro.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4474193584375209849?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4474193584375209849/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4474193584375209849&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4474193584375209849'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4474193584375209849'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/08/caras-cartas-ii.html' title='Caras Cartas II'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7649120859000400113</id><published>2009-08-06T13:35:00.009-03:00</published><updated>2009-08-06T23:51:47.013-03:00</updated><title type='text'>Fora Sarney</title><content type='html'>&lt;img src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SnsGhw5t4iI/AAAAAAAAAGE/B9czhOuCgGM/s400/fora-sarney-5.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366890558074511906" /&gt;&lt;span style="line-height:115%; font-family:&amp;quot;Calibri&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-fareast-font-family: Calibri;mso-fareast-theme-font:minor-latin;mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-Times New Roman&amp;quot;;mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-ansi-language:PT-BR;mso-fareast-language:EN-US;mso-bidi-language:AR-SAfont-family:&amp;quot;;font-size:11.0pt;"&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="font-family:arial;font-size:100%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" line-height: 18px;font-size:13px;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  line-height: normal; font-family:Georgia;font-size:16px;"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O Partido Socialismo e Liberdade (PSOL) esteve na Avenida Paulista, clamando pelo Fora Sarney.  No dia 29 de junho e no dia 1º de agosto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;No último ato realizado, eu era um dos sujeitos a entregar panfletos pela atabalhoada avenida, pedindo aos transeuntes para que abaixo-assinassem a petição pela saída de Sarney. Tentava conversar com as pessoas, sobretudo. Era difícil, a pressa é o cartão postal da Avenida Paulista. Combater o oligarca-corrupto (pleonasmo) é sempre algo que motiva as pessoas, contudo. Mesmo as que com rapidez passavam pela calçada apanhavam um panfleto, acenavam com a cabeça, diziam uma palavra ou outra. Havia alguns poucos capazes de parar e conversar, de fato, e alguns outros que aceitavam uma conversa em movimento, ritmada pelas passadas contra o tempo, que é dinheiro. Um sujeito mulato foi um dos que alguma atenção me deu, mesmo que breve em seu andar de quem corre. Foi incisivo. Nos poucos instantes em que consegui acompanhá-lo e dizer que pelo Fora Sarney estava ali, o tal logo chutou o pau da barraca: “Se o Sarney quiser ir pra para a casa do caraio, ele que vá!”.  Confesso que fiquei meio sem reação, parado, olhando o sujeito a se distanciar rapidamente, como quem foge da casa do caraio. Vai ver que era um desiludido politicamente, isso é comum e o PSOL vai às ruas justamente para se mostrar como uma alternativa. Vai ver que era alguém com ódio sanguinário do senador Sarney, e que buscou o nome mais feio que tinha em seu vocabulário para mandá-lo à casa do vocábulo escolhido. Vai ver que era alguém com quem concordo. Concordo. Meu único medo é que a casa do caraio seja mesmo o senado brasileiro&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height:115%;font-family:&amp;quot;Calibri&amp;quot;,&amp;quot;sans-serif&amp;quot;; mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-fareast-font-family:Calibri;mso-fareast-theme-font: minor-latin;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;mso-ansi-language:PT-BR;mso-fareast-language: EN-US;mso-bidi-language:AR-SAfont-family:&amp;quot;;font-size:11.0pt;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7649120859000400113?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7649120859000400113/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7649120859000400113&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7649120859000400113'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7649120859000400113'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/08/fora-sarney.html' title='Fora Sarney'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SnsGhw5t4iI/AAAAAAAAAGE/B9czhOuCgGM/s72-c/fora-sarney-5.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2700600944454847602</id><published>2009-07-31T09:06:00.003-03:00</published><updated>2009-08-06T19:33:29.135-03:00</updated><title type='text'>Inspiração</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Arrisquei uma análise sobre o tema ‘inspiração’, em minha penúltima postagem. Não fui adiante, é evidente. Não estava suficientemente inspirado. Algum vestígio de inspiração eu deveria até ter — caso contrário seria incapaz de escrever uma frase sequer —, mas era tão ínfimo que fui incapaz de captá-lo em meu âmago e traduzi-lo para o papel.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Cambria&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;;mso-ascii-theme-font:major-latin; mso-hansi-theme-font:major-latin"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Me ocorreu hoje a leitura de algumas palavras de Fernando Pessoa sobre o assunto, e por isso volto a tratar dele. Num dos fragmentos reunidos no livro “Heróstrato e a busca da imortalidade”, Pessoa diz: “(...)essa coisa peculiar chamada inspiração — um termo sem sentido e uma realidade.” E adiante arrisca uma definição, das mais abstratas, para o termo: “Não um lume que se eleva numa chama, mas um toro acendido com um lume exterior, que se torna seu — isto é a inspiração...”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Cambria&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;;mso-ascii-theme-font:major-latin; mso-hansi-theme-font:major-latin"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Essa tentativa de definição do termo inspiração lembra-me uma pequena história, conhecida aqui por campinas. Passou-se em tempo antigo, à época do bom ensino público, numa das salas do Colégio Culto à Ciência. Lecionava nela a professora de português Quinita Sampaio, que certo dia solicitou aos estudantes redações com o tema “Inspiração”. E sucedeu à professora uma surpresa. Um de seus alunos, maroto, lhe entregou sua folha praticamente em branco. Em letras destacadas, escrevera somente duas palavras: “Sem inspiração”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;Cambria&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;;mso-ascii-theme-font:major-latin; mso-hansi-theme-font:major-latin"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A nota atribuída a tal redação foi Dez. E muito me orgulho de ser neto dessa professora. A história que ela protagoniza é bela e bem define o termo “inspiração”. É uma definição em abstrato, é verdade, subjetiva e sublime. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Não creio ser capaz, e nem devo traduzi-la nessa postagem — cabe à minha leitora e ao meu leitor tal papel. Digo somente ser uma definição quase perfeita, e por si só inspiradora — uma definição nota dez.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2700600944454847602?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2700600944454847602/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2700600944454847602&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2700600944454847602'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2700600944454847602'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/07/inspiracao.html' title='Inspiração'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1864570737100507556</id><published>2009-07-29T15:20:00.010-03:00</published><updated>2009-07-30T10:42:15.268-03:00</updated><title type='text'>Sobre nomes</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Talvez venha da infância minha mania de dizer mal os nomes. Quando pequenino, certa vez parei diante do jornal e, ao meu pai, li erradamente o nome de Regina Duarte, a atriz que dá medo: Regina Buarque, disse eu. Meu pai, ouvindo o erro, pedir para que eu lesse novamente o nome, que então pronunciei como Regina Buarte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O caso acima é perdoável. Crianças costumam ser afobadas, não se concentram no que leem. Eu provavelmente prestava mais atenção no meu pai, enquanto lia, do que no próprio jornal. Ademais, na terceira tentativa, proferi com perfeição o nome da tal celebridade, o que fez de meu desempenho infantil até que razoável. O problema são os equívocos, em relação aos nomes, nos acompanharem até idade mais avançada. E isso aconteceu comigo. Não mais, é bem verdade, no caso da leitura — a ela, com o passar dos anos, passei a dar mais atenção —, mas sim com a audição, que tende cada vez mais a nos trair, com o passar dos mesmos anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Até pouco tempo atrás, ao ouvir o nome de Zeca Baleiro, por exemplo, jurava eu que se tratava de um artista chamado Zé Cabaleiro. Erro parecido cometia com Elba Ramalho. Pensava, na verdade, tratar-se de El Barramalho (talvez alguma espécie de vilão de filme americano, em lugar de cantora brasileira). Ney Latorraca, do mesmo modo, não escapou de minhas interpretações bizarras. Por longos anos, tive-o por uma tal Neyla Torraca, trocando-lhe impiedosamente o gênero.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O último caso que me ocorreu foi o do apresentador João Palomino, da excelente ESPN Brasil. Até dias atrás, pensava eu se tratar do apresentador João Paulo Omino, e quebrei a cara lendo seu nome. Mas esse equívoco, bem como o de minha leitura infantil de Regina Duarte, é perdoável, acredito. Afinal, convenhamos, Palomino não é lá sobrenome de se ter...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1864570737100507556?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1864570737100507556/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1864570737100507556&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1864570737100507556'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1864570737100507556'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/07/sobre-nomes.html' title='Sobre nomes'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6193139051785238826</id><published>2009-07-23T16:15:00.003-03:00</published><updated>2009-07-23T17:30:26.476-03:00</updated><title type='text'>Indisposto</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Vêm as férias e, com ela, minha dificuldade para escrever no blog. Enclausuro-me. Acordo cedo, faço algum exercício físico, e passo o resto do dia a ler ou a me distrair com inutilidades. Não saio às ruas, não apanho um ônibus ou um metrô, me furto de muitas conversas que poderia ter, e não tenho. Secam assim minhas fontes inspiradoras. Passo a marcar com xis o calendário, na parede do meu quarto, observando o fim dos meus dias de folga. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Eu sempre quis saber escrever sobre a falta de inspiração. Nunca consegui. Invejo-me dos poemas que versejam sobre o tema, os contos e romances que, com perfeição, traduzem a angústia do escritor que não consegue escrever. É bonito, é profundo, às vezes me identifico neles, mas não consigo discorrer sobre o assunto. Aliás, não sei como os grandes escritores conseguem. Quando se está inspirado, tem-se esquecida a sensação da não inspiração e, então, é impossível traduzi-la para o papel. Quando não se está inspirado, ora, simplesmente não se escreve. Daí advém o fato de, nessas férias, eu ter dificuldade de escrever até mesmo sobre a falta da escrita, a ausência da inspiração. E daí também minha delonga, nessa postagem, em busca de algo para escrever, para falar do porquê não escrevo. Definir a inspiração, de antemão lhes digo, leitoras e leitores, não saberei fazer, já me esqueço de como ela é.  E para definir sua ausência, se querem saber, de uma vez por todas, digo que a falta de inspiração é assim como uma postagem mal feita, mal postada ou indisposta, em um blog a esmo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6193139051785238826?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6193139051785238826/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6193139051785238826&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6193139051785238826'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6193139051785238826'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/07/indisposto.html' title='Indisposto'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8166093956422931675</id><published>2009-07-10T00:49:00.012-03:00</published><updated>2009-07-10T11:35:11.087-03:00</updated><title type='text'>Pés amputados</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="font-family:arial;font-size:100%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:13px;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  font-style: normal; font-family:'Times New Roman';font-size:16px;"&gt;&lt;div style="border-top-width: 0px; border-right-width: 0px; border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-style: initial; border-color: initial; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; padding-top: 3px; padding-right: 3px; padding-bottom: 3px; padding-left: 3px; width: auto; font: normal normal normal 100%/normal Georgia, serif; text-align: left; "&gt;&lt;div style="text-align: right; "&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;"Se você sentir que lhe faz bem escrever, escreva! Só um escritor é que pode avaliar como é bom criar uma história ou compor um poema!"&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Entre dezembro de 2001 e janeiro de 2002, quando tinha eu modestos dez anos de idade, parti para a escrita de um romance. Na verdade, e menos pretensiosamente, pus-me a escrever uma história, em páginas e páginas de Word, prolongada. Lembro-me de que crescia em meu peito a sensação de ser um escritor talentoso, um prodígio. Quando sentava ao meu lado, no computador, meu irmão mais velho, e pedia notícias sobre o atual estágio do enredo, eu não titubeava com minha jactância: "chame o corpo de bombeiros, pois agora está fervendo essa história!".&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Achava-me talentosíssimo. E de fato articulava bem as palavras, pecava somente na verossimilhança. O romance, que levava o título de "A Viagem", narrava a viagem de um grupo de irmãos, a pé, de São Paulo a Rondônia! E o ponto alto da história, o momento em que se fazia necessária a presença dos bombeiros, era quando um dos irmãos subia em um coqueiro. Subia, caía e sangrava, deixando lá em cima seus dois pés.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Mostrei a história ao meu pai. Ele caiu na risada ao ler o episódio do coqueiro, e eu me traumatizei frente ao seu desdém. Subitamente vi em mim um péssimo escritor, e por anos não peguei em uma caneta para escrever histórias novamente. Foi nessa época, no auge de minha depressão literária, que minha avó paterna me escreveu um bonito e-mail, elogiando o romance que eu escrevera e me motivando a continuar com a escrita.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:x-large;"&gt;"A Viagem"&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;o:p&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Aqui, vê-se a importância desse blog. Não há como negar que, após o trauma que tive, por aqui dou novamente vazão à minha vontade de escrever. Dessa vez, é bem verdade, com consciência de meus limites, me apegando à verossimilhança. E quando esse blog tiver leitores em Paris, Londres e Berlim, quando for referência para os mais diversos países latinoamericanos; o dia em que for adorado pelo povo da África, Ásia e Oceania, e, sobretudo, estiver na boca do povo brasileiro do Oiapoque ao Chuí, aí sim, hão de, mesmo que tardiamente, adular minhas talentosas palavras em "A Viagem", e traduzi-las para diversas línguas, e publicá-las em livros mundo afora, e me render homenagens e prêmios e etcéteras, como em um "arquivo confidencial", no Faustão.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8166093956422931675?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8166093956422931675/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8166093956422931675&amp;isPopup=true' title='8 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8166093956422931675'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8166093956422931675'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/07/agora-eu-era-o-heroi.html' title='Pés amputados'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-264451441066202421</id><published>2009-07-06T20:56:00.012-03:00</published><updated>2009-07-07T20:15:33.948-03:00</updated><title type='text'>Depoimentos</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;1 - " Sucedeu assim, seu delegado: cheguei ao ponto como quem não quer nada. Acabara de conversar com um amigo meu, que é daqueles que coordenam obras, e de uma delas saía, caminhando tranquilamente. Carregava camiseta da Ponte Preta e calça jeans das desbotadas, donde, e do conjunto da obra — sem duplo sentido, é evidente —, deve o sujeito ter tirado suas conclusões perniciosas. Tinha cara dos que, em um ponto de ônibus, esperam o carro da esposa, e fez dilatar as pupilas quando viu a cor de minha pele. Desinibido, contudo, sentei ao seu lado. Com os olhos, furtivamente pesquei o que vinha escrito na folha que lia: Lênin, e me aventurei então em uma mentira, dizendo que o tal era defeituoso das pernas. Apesar do pesares, disse também que gostava do Lênin, o que deu motivo para que o sujeito, atrevido, dissesse que eu gostava de grandes figuras históricas. E eu lá gosto, seu delegado? Eu lá gosto dessas coisas, quiméricas e mortas, que com o tempo viram jogador do Palmeiras? Não pude tolerar: 'eu sou contra o poder', atinei de filhodaputa e, então, não nego, abri espaço para a filhadaputagem. "&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;2 - " Tinha acabado de sair do serviço, seu delegado. O uniforme já estava na mochila quando parei no ponto de ônibus. Ao meu lado, sentou um sujeito. Bisbilhotou um livro que eu levava em mãos e disparou que Lênin tinha pernas atrofiadas. Quis eu qualificar a afirmação como um boato, quando o sujeito, para minha surpresa, em lugar de reafirmar seu posicionamento, disse que gostava do Lênin. Fiquei então feliz. Em um ponto de ônibus, estava eu em frente a um socialista, o senhor mal dimensiona o que isso significa a mim. Pensei em chamar o sujeito para uma cerveja. Já que a revolução não poderia agendar, que mal haveria ali em marcar um boteco? Foi quando o tal retornou à fala: 'Gosto muito dessas coisas: Lênin, Hitler, Osama Bin Laden...' Cai do cavalo. Não era socialista, é evidente. Pensei então em xingá-lo, mas o laço afetivo, que com ele eu acabara de criar, me impediu. Sem graça, eu disse então: 'Pois é, grandes figuras históricas...'. O sujeito, por sua vez, piscou o olho direito e apontou para o brasão do Corinthians, estampado em sua camiseta. Depois, apontou para o do São Paulo, estampado na minha, e disparou: 'Eu sou contra o poder'. Eu não pude me conter. "&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-264451441066202421?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/264451441066202421/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=264451441066202421&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/264451441066202421'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/264451441066202421'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/07/depoimentos.html' title='Depoimentos'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6512712161341395989</id><published>2009-06-20T10:34:00.006-03:00</published><updated>2009-06-20T11:35:31.761-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;"Viva a palavra! Ela não define apenas o objeto ou a sensação. Ela transforma, ela cria, ela inventa e colore a vida: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;— Chuchu-beleza!"&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Carlos Drummond de Andrade&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Às vezes desdenho de algumas palavras que ouço e depois me arrependo. Toda palavra guarda em si a sua própria verdade, não existe nela erro ou acerto. Os manuais de gramática não são soberbos ao ponto de discriminar todas as palavras que, no cotidiano, roçam a língua das pessoas. Afinal, quem nasceu antes, a palavra ou o manual que lemos na escola?  Dia desses, passei por um grande aprendizado lingüístico. Quando no supermercado, uma senhora de pele negra, daquelas que parecem achatadas com a idade, engordando para os lados, me interrompeu. Queria ela a ajuda de alguém ainda não achatado, um jovem que alcançasse um pacote de bolacha posto no topo das prateleiras do supermercado. Disse-me, portanto: “Por favor, pode me ajudar, você que tem mais estratura?”. Após lhe ceder ajuda, imediatamente saquei do bolso uma caneta e um papel, e anotei a palavra: estratura, pensando em ironizá-la, dia desses, em uma postagem a esmo. E vejam só, leitoras e leitores, o meu preconceito expresso no escorregar de minha esferográfica. Por que me coloquei a anotar a palavra com “s” e não com “x”? Por que, em lugar de nela enxergar somente um erro derivado da palavra “estatura”, não interpretei, na formulação da senhora negra, um maravilhoso neologismo? Ora, sim, um neologismo. E dos bonitos, formulado a partir de duas palavras. A tal mulher não quis somente atentar à minha altura e à palavra “estatura”. Querendo ela que eu lhe pegasse uma bolacha, lá em cima colocada, atentou também ao meu potencial de extração de pacotes de bolacha. Logo, estratura. Ou extratura. Palavra que designa o potencial de uma pessoa para, a partir de sua boa estatura, extrair objetos diversos. Diga-me, você que me lê, não é a mulher quase um Guimarães Rosa?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6512712161341395989?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6512712161341395989/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6512712161341395989&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6512712161341395989'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6512712161341395989'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/viva-palavra-ela-nao-define-apenas-o.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5549559266478038654</id><published>2009-06-17T09:48:00.007-03:00</published><updated>2010-01-16T22:58:41.129-02:00</updated><title type='text'>Teoria da relatividade</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Cabe sempre a um primo a tarefa de distrair a criança. A mãe se envolve em assunto sério, dos que pequenos não podem ouvir, e o garoto, teimosamente enroscado nas suas pernas, tem de por algum atrativo ser levado para longe do aconchego materno. Coube-me tarefa dessas, ontem. Tive a ideia de levar meu primo, quatro, quase cinco anos de idade, para frente do monitor do computador. Ali, de imediato mostrei-lhe fotos de super-heróis, animais silvestres, e outras coisas que o pudessem reter sentado, em frente à tela e longe da conversa em que se metia sua mãe. E foi nessa situação que pude ouvir dele algumas pérolas, lhe arrancar algumas risadas e me divertir bastante.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Em certo momento, comecei a com ele falar sobre a família. Perguntei sobre seus irmãos, que na casa não estavam, sobre os tios, os demais primos, e sobre a avó, figura sagrada da família. Quando nesse assunto esbarrei, lembrei-me de um velho desejo meu: estar na pele de um garoto de cinco anos (estar novamente, digo eu, pois de minha época já não me lembro) para sentir o passar do tempo da maneira como sentem as crianças. Com 17 anos, eu, por exemplo, devo a ele parecer já um velho adulto, que dirá então de nossa avó, com 81. “Diego, quantos anos você acha que tem a vovó?”, perguntei. Meu primo fez cara de quem procura o anos mais grande que se pode existir no mundo e disparou: “Cinquenta”. Eu então disse: “Cinquenta, não. Mais, bem mais”, e ele, então, pensando ser certeiro: ”Cem”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Poderia ainda contar às minhas leitoras e aos meus leitores a sua terceira resposta, quando lhe indiquei que a idade de nossa avó estava entre 50 e 100 anos (“28”, disse ele, o que pra mim foi chutar o pau da barraca). Mas quero mesmo é finalizar a postagem com outra anedota. Esta passada com meu irmão mais novo (agora, com 11 anos, à época, também com seus cinco) e minha avó paterna (é tempo de dizer que a tarefa de distrair crianças cabe a primos somente quando em substituição imediata de avós). Mantido ao colo da que tinha já mais de 70 anos, meu irmão quis perguntar a idade de nossa avó, que, com entonação e feição de brincadeira, disse: “20 anos”. O pequenino, por sua vez, com feição séria, de quem avalia coerentemente o que ouviu e o que observa, ponderou: “Olha, vó, não brinca, que eu vou acabar acreditando”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5549559266478038654?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5549559266478038654/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5549559266478038654&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5549559266478038654'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5549559266478038654'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/teoria-da-relatividade.html' title='Teoria da relatividade'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4994782696603233473</id><published>2009-06-15T23:48:00.015-03:00</published><updated>2009-07-13T22:48:20.681-03:00</updated><title type='text'>Mais presidentes</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Na postagem sobre ‘Chico e os presidentes’, escrevi sobre duas músicas do genial Chico Buarque: Jorge Maravilha e Injuriado, ambas supostamente escritas a dois presidentes da República. Escrevi também que, até onde tinha eu conhecimento de suas composições, somente nesses dois casos Chico, ironicamente, importunara presidentes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Uma meia verdade. Tratando seus interlocurores com ironia e humor, fazendo-lhes críticas pessoais mais do que políticas, de fato conheço somente os dois casos. Mas há outras músicas suas que se dirigiram — ou supostamente se dirigiram — a presidentes da República. ‘Cálice’ e ‘Apesar de você’ são exemplos, dirigidas a Médici. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Há também uma terceira (ou quinta) música, esta referida ao já falecido Getúlio Vargas, sem tê-lo, entretanto, como interlocutor. Leva o nome de ‘Dr. Getúlio’, e foi gravada por Simone, em seu disco ‘Desejos’. Chico a compôs em parceria com Edu Lobo. Seu refrão:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Abram alas que Gegê vai passar&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Olha a revolução da história&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Abram alas pra Gegê desfilar&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Na memória popular&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O curioso dessa música, contudo, não é sua letra nem sua melodia, mas sim o que sua composição acarretou. Conta o livro "Tantas Palavras", de Humberto Werneck, que, no ano de 1983, letra e música da marchinha em homenagem a Getúlio estavam já prontas. Em certo dia, Chico ocupava-se somente em acertar o refrão, ainda pendente, da música, quando, em meio aos seus compassos, outro samba começou a lhe ocorrer. Com voz, violão e batuques na madeira, Chico perseguiu-o, até chegar ao  refrão da que seria uma de suas  mais célebres composições:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Ai que vida boa, ô-lerê&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Ai que vida boa, ô-lará&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4994782696603233473?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4994782696603233473/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4994782696603233473&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4994782696603233473'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4994782696603233473'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/mais-presidentes.html' title='Mais presidentes'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1874418213362008613</id><published>2009-06-10T11:24:00.008-03:00</published><updated>2009-06-15T22:06:33.945-03:00</updated><title type='text'>09/06/09</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Já que tempo não tenho, e muito atordoado estou para escrever um relato próprio, transcrevo aqui um e-mail a mim encaminhado. O relato é de um professor da USP, Prof. Dr. Pablo Ortellado, acerca do que aconteceu na universidade, ontem, &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=umPd5Sz9tjQ&amp;amp;eurl=http://blusasamarelas.blogspot.com/&amp;amp;feature=player_embedded"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;o dia mais soturno&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; da história da Universidade de São Paulo. As fotos foram por mim adicionadas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Prezados colegas,&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Eu nunca utilizei essa lista para outro propósito que não informes sobre o que acontece no Co (transmitindo as pautas antes da reunião e depois enviando relatos). Essa lista esteve desativada desde a última reunião do Co porque o servidor na qual ela estava instalada teve problemas e, com a greve, não podia ser reparado. Dada a urgência dos atuais acontecimentos, consegui resgatar os emails e criar uma lista emergencial em outro servidor. O que os senhores lerão abaixo é um relato em primeira pessoa de um docente que vivenciou os atos de violência que aconteram poucas horas atrás na cidade universitária (e que seguem, no momento em que lhes escrevo – acabo de escutar a explosão de uma bomba). Peço perdão pelo uso desta lista para esse propósito, mas tenho certeza que os senhores perceberão a gravidade do caso.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Si_C8u-1XkI/AAAAAAAAAF0/vQWyouXGKpM/s400/IMG_2330.jpg_595.jpg" style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345705631371583042" /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Hoje, as associações de funcionários, estudantes e professores haviam deliberado por uma manifestação em frente à reitoria. A manifestação, que eu presenciei, foi completamente pacífica. Depois, as organizações de funcionários e estudantes saíram em passeata para o portão 1 para repudiar a presença da polícia do campus. Embora a Adusp não tivesse aderido a essa manifestação, eu, individualmente, a acompanhei para presenciar os fatos que, a essa altura, já se anunciavam. Os estudantes e funcionários chegaram ao portão 1 e ficaram cara a cara com os policiais militares, na altura da avenida Alvarenga. Houve as palavras de ordem usuais dos sindicatos contra a presença da polícia e xingamentos mais ou menos espontâneos por parte dos manifestantes. Estimo cerca de 1200 pessoas nesta manifestação.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Nesta altura, saí da manifestação, porque se iniciava assembléia dos docentes da USP que seria realizada no prédio da História/ Geografia. No decorrer da assembléia, chegaram relatos que a tropa de choque havia agredido os estudantes e funcionários e que se iniciava um tumulto de grandes proporções. A assembléia foi suspensa e saímos para o estacionamento e descemos as escadas que dão para a avenida Luciano Gualberto para ver o que estava acontecendo. Quando chegamos na altura do gramado, havia uma multidão de centenas de pessoas, a maioria estudantes correndo e a tropa de choque avançando e lançando bombas de concusão (falsamente chamadas de "efeito moral" porque soltam estilhaços e machucam bastante) e de gás lacrimogêneo. A multidão subiu correndo até o prédio da História/ Geografia, onde a assembléia havia sido interrompida e começou a chover bombas no estacionamento e entrada do prédio (mais ou menos em frente à lanchonete e entrada das rampas). Sentimos um cheiro forte de gás lacrimogêneo e dezenas de nossos colegas começaram a passar mal devido aos efeitos do gás – lembro da professora Graziela, do professor Thomás, do professor Alessandro Soares, do professor Cogiolla, do professor Jorge Machado e da professora Lizete todos com os olhos inchados e vermelhos e tontos pelo efeito do gás. A multidão de cerca de 400 ou 500 pessoas ficou acuada neste edifício cercada pela polícia e 4 helicópteros. O clima era de pânico. Durante cerca de uma hora, pelo menos, se ouviu a explosão de bombas e o cheiro de gás invadia o prédio. Depois de uma tensão que parecia infinita, recebemos notícia que um pequeno grupo havia conseguido conversar com o chefe da tropa e persuadido de recuar. Neste momento, também, os estudantes no meio de um grande tumulto haviam conseguido fazer uma pequena assembléia de umas 200 pessoas (todas as outras dispersas e em pânico) e deliberado descer até o gramado (para fazer uma assembléia mais organizada). Neste momento, recebi notícia que meu colega Thomás Haddad havia descido até a reitoria para pedir bom senso ao chefe da tropa e foi recebido com gás de pimenta e passava muito mal. Ele estava na sede da Adusp se recuperando.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;img src="http://3.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SjbvqwSrpPI/AAAAAAAAAF8/QWj9fPQ5hwE/s400/OgAAAMrdaqU-lSg-YL8E2zE6rQv8lCjPumH93bq8SWSiZyBUblDMGriDLXgveAf4BewO6rq5bZgqIrrNMQpTSKNX8NcAm1T1UOfS4fPBP_-B5caxRbppdvVyWbZ_.jpg" style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347725125345846514" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Durante a espera infinita no pátio da História, os relatos de agressões se multiplicavam. Escutei que a diretoria do Sintusp foi presa de maneira completamente arbitrária e vi vários estudantes que haviam sido espancados ou se machucado com as bombas  de concusão (inclusive meu colega, professor Jorge Machado).  Escutei relato de pelo menos três professores que tentaram mediar  o conflito e foram agredidos. Na sede da Adusp, soube, por meio do relato de uma professora da TO que chegou cedo ao hospital que pelo menos dois estudantes e um funcionário haviam sido feridos. Dois colegas subiram lá agora há pouco (por volta das 7 e meia) e tiveram a entrada barrada – os seguranças não deixavam ninguém entrar e nenhum funcionário podia dar qualquer informação. Uma outra delegação de professores foi ao 93o DP para ver quantas pessoas haviam sido presas. A informação incompleta que recebo até agora é que dois funcionários do Sintusp foram presos – mas escutei relatos de primeira pessoa de que haveria mais presos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;img src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Si_Cfp780nI/AAAAAAAAAFs/A7Mk0UgUUl4/s400/IMG_2277.jpg_595.jpg" style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345705131801105010" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A situação, agora, é de aparente tranquilidade. Há uma assembléia de professores que se reuniu novamente na História e estou indo para lá. A situação é gravíssima. Hoje me envergonho da nossa universidade ser dirigida por uma reitora que, alertada dos riscos (eu mesmo a alertei em reunião na última sexta-feira) , autorizou que essa barbárie acontecesse num campus universitário. Estou cercado de colegas que estão chocados com a omissão da reitora. Na minha opinião, se a comunidade acadêmica não se mobilizar diante desses fatos gravíssimos, que atentam contra o diálogo, o bom senso e a liberdade de pensamento e ação, não sei mais.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Por favor, se acharem necessário, reenviem esse relato a quem julgarem que é conveniente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1874418213362008613?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1874418213362008613/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1874418213362008613&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1874418213362008613'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1874418213362008613'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/090609.html' title='09/06/09'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Si_C8u-1XkI/AAAAAAAAAF0/vQWyouXGKpM/s72-c/IMG_2330.jpg_595.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5685520865581654368</id><published>2009-06-07T23:07:00.008-03:00</published><updated>2009-07-22T17:06:40.890-03:00</updated><title type='text'>Chico e os presidentes</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Não leia de relance o título desta postagem, você que me lê.  Letras e palavras podem nos enganar quando passam rapidamente pelos olhos. Se o fizer, é bem capaz que suma com as três letras que no meio do título se postam e, assim, restando nele apenas duas palavras, venha a alterar a última delas: Chico Presidente. Não, não mesmo, não venho anunciar a candidatura de Chico Buarque à presidência da república. De gente que faz arte, Brasília já está cheia, assim como esse blog de trocadilhos. Pois vamos logo ao assunto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Não deve ser nada fácil, a um presidente, ter Chico Buarque como opositor de seu governo. O artista, com suas palavras habilmente musicadas, tem o poder de, quando quiser, importunar as mais diversas pessoas. E a ironia de sua letra, por duas vezes na história (até onde tenho conhecimento), não perdoou presidentes da República Brasileira. Em 1974, com o pseudônimo de Julinho da Adelaide, sua vítima foi o General Ernesto Geisel. Este, à época, havia declarado repúdio a Chico Buarque, a despeito de sua filha, Amália Lucy, ter se declarado fã do cantor. Chico, pois, não perdoou, e, no refrão da música Jorge Maravilha, atinou:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Você não gosta de mim&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Mas sua filha gosta&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Em 1998, foi a vez de Fernando Henrique Cardoso. Na peleja pelo seu segundo mandato, o presidente, após longamente elogiar Caetano e Gil, classificou Chico Buarque como um “crítico repetitivo”. Chico, então, compôs um agradável sambinha, Injuriado:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Se eu só lhe fizesse o bem&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Talvez fosse um vício a mais&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Você me teria desprezo por fim&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Porém não fui tão imprudente&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E agora não há francamente&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Motivo pra você me injuriar assim&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Dinheiro não lhe emprestei&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Favores nunca lhe fiz&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Não alimentei o seu gênio ruim&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Você nada está me devendo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Por isso, meu bem, não entendo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Por que anda agora falando de mim&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Nunca é demais chamá-lo genial. O Chico, é claro. Mesmo sabendo que ela nega ter composto as músicas que citei para os presidentes. No caso de Geisel, alega ter composto pensando em policiais que, quando o apanhavam para a prestação de depoimentos na época da ditadura, acabavam por pedir a ele autógrafos para suas filhas. Já no caso de FHC, ironiza: “FHC, musa? Só pode ser piada”, e diz que jamais chamaria o ex-presidente de “meu bem”. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,18,0" width="325" height="85" id="divmp3"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=7531650-ba2"&gt;&lt;embed src="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=7531650-ba2" width="325" height="85" name="divmp3" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E até que faz sentido a explicação de Chico, neste último caso. Faz sentido, mas não me tira da cabeça que o samba é, sim, feito para Fernando Henrique Cardoso. Pois o genial artista, mais do que saber importunar um presidente com a sua sutil ironia, deve mesmo é saber negar a sua intenção de fazê-lo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5685520865581654368?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5685520865581654368/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5685520865581654368&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5685520865581654368'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5685520865581654368'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/chico-e-os-presidentes.html' title='Chico e os presidentes'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-808830568492354529</id><published>2009-06-05T23:15:00.010-03:00</published><updated>2009-06-06T10:37:46.961-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;"O ensino da leitura e da escrita da palavra a que falte o exercício crítico da leitura ou releitura do mundo é, científica, política e pedagogicamente, capenga"&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;p class="MsoNormal" align="right" style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Paulo Freire&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" align="right" style="text-align: right;"&gt;&lt;img src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SinRyiy3fRI/AAAAAAAAAFM/AuQghyjXrus/s400/363F.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344033099115625746" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" align="right" style="text-align: left;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A Universidade sempre foi o espaço da liberdade. Tanto para a produção de conhecimento quanto para a atuação política. Essa concepção existia até mesmo nos tempos da ditadura, quando grandes pensadores e militantes, perseguidos pelo regime militar, nas dependências da Universidade sentiam-se mais seguros do que externamente a ela.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E foi com muita tristeza que, nós, da Universidade de São Paulo, iniciamos a manhã desta segunda-feira. No dia 1º de junho de 2009, depois de um período de trinta anos sem que isso acontecesse, a Polícia Militar ocupou o campus do Butantã da Universidade, com mais de 150 homens e mulheres. Coube, então, aos professores, funcionários e estudantes da USP, o protesto. E, nisso, entra a foto que acima postei.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style=" line-height:115%;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Em um dos mais tocantes atos políticos que já presenciei, sete professores da Universidade de São Paulo, na segunda-feira, transferiram suas aulas para frente da reitoria da Universidade. Esses sete — entre eles, Leonardo de Mello e Silva, meu professor de sociologia — não optaram simplesmente por paralisar suas aulas. Optaram, sim, por lecionar em frente ao prédio da reitoria, em frente aos policiais, que o ocupavam. Contrapuseram-se a fuzis, escudos e cassetetes, com a educação. Comprovaram, em um louvável gesto político, as palavras de Paulo Freire, em sua Pedagogia da Indignação: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;“A educação é sempre uma certa teoria de conhecimento posta em prática, é naturalmente política, tem que ver com a pureza, jamais com o puritanismo, e é em si uma experiência de boniteza”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SinSOyz9RJI/AAAAAAAAAFU/q-p6eE1zL7U/s1600-h/AA1_2643.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SinSOyz9RJI/AAAAAAAAAFU/q-p6eE1zL7U/s400/AA1_2643.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344033584451503250" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; polícia, entretanto, permanece ocupando a Universidade. E a mobilização para que a desmilitarização do campus aconteça, pois, aumenta. Os funcionários têm sua greve fortalecida, a despeito da presença policial com o intuito de enfraquecê-la. Atos de protesto e passeatas pela Universidade se multiplicam, e professores e estudantes deliberaram, também, nesta quinta-feira, em suas assembleias, a greve de suas categorias. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-808830568492354529?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/808830568492354529/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=808830568492354529&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/808830568492354529'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/808830568492354529'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/06/o-ensino-da-leitura-e-da-escrita-da.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SinRyiy3fRI/AAAAAAAAAFM/AuQghyjXrus/s72-c/363F.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2705128978409159581</id><published>2009-05-27T18:36:00.022-03:00</published><updated>2009-06-08T10:23:26.221-03:00</updated><title type='text'>Vírgula</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Todos já ouvimos, lá em algum ano do primário, de alguma professora, a afirmação de que a vírgula existe para marcar a respiração de quem lê um texto. Todos já ouvimos, também, anos depois, de algum docente que se julgasse superior às tias do primário, a afirmação de que é bobagem essa tal história de respiração, já que a vírgula serve mesmo para organizar os elementos sintáticos das orações.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E serve para os dois fins, por que não? Para organizar os elementos sintáticos, sim, mas também para marcar o ritmo com que deve ser lido o texto que se escreve. Dia desses, conversava sobre isso com alguns amigos. Um deles fez questão de lembrar uma frase irônica e interessante de Mário Quintana:&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;"Os velhos, quanto mais velhos, mais vírgulas usam."&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;E eu gostei bastante da tal frase, ela faz sentido. Vejam, por exemplo, leitoras e leitores, um recado que recebi, via Orkut, de meu irmão mais novo, no mês de julho de 2007. À época, tinha ele seus recém-completos 9 anos de idade e queria, através do recado, informar-me (já que estava eu em viagem, na Holanda) de um jogo da seleção brasileira:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt; &lt;blockquote style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="color:#000000;"&gt;"Hoje tem brasil emmmmmmmmm mas é muito tarde para vc é as 21:45 horario de brasilia começa o jogo ai devera ser 2:45 da manha que vai começar o jogo e deve terminar com mais 60 vai dar 3:45 da manha ai e aqui 22:45 com mais 85 vai dar 5:10 da manha ai e aqui 24:10 da noite mas eu te aviso quando acabar o jogo ta pepis estou com muitas saudades biel"&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Não há vírgulas! Não é de tirar o fôlego, literalmente? Quanta juventude! Alguém terá a ousadia de censurar tal recado, por puro e insano apego à famigerada 'norma culta'? Alguém terá a ousadia de não enxergar em tal recado uma profunda coerência? Ora, meu irmão escreveu sobre futebol exprimindo, ao seu leitor, o ritmo com que este deve ler suas palavras: o ritmo de um locutor de rádio, a narrar uma partida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2705128978409159581?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2705128978409159581/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2705128978409159581&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2705128978409159581'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2705128978409159581'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/virgula.html' title='Vírgula'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5123015541829776375</id><published>2009-05-23T16:57:00.006-03:00</published><updated>2009-05-23T18:43:25.437-03:00</updated><title type='text'>Cai, cai, cai...</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Bem que deu uma vontadezinha de ver Yeda Crusius cair do palco, enquanto não cai mesmo é do governo: seria uma queda física como o prenúncio de uma queda política. Mas, já que tal deleite não tive, ao menos posso, do vídeo abaixo, guardar a imagem da governadora tentando se equilibrar em cima do palanque, que vai se rompendo. A imagem retrata o atual momento político no Rio Grande do Sul. &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;No episódio do palanque, vale lembrar, a governadora se safou foi com ajuda de ontrem, de um tal policial militar. Mas, no episódio político que no sul se desenrola, se depender da juventude riograndense, ela não se safa, de maneira alguma, da queda. ('Não se safa, safada', soa bem dizer isso).&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify; "&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;object width="425" height="344"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GyyqIZN4XPo&amp;amp;hl=pt-br&amp;amp;fs=1"&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/GyyqIZN4XPo&amp;amp;hl=pt-br&amp;amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Entrem &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://caraspintadasrs.blogspot.com/"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;aqui&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;, leitoras e leitores.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5123015541829776375?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5123015541829776375/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5123015541829776375&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5123015541829776375'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5123015541829776375'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/cai-cai-cai_23.html' title='Cai, cai, cai...'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6142448320892427086</id><published>2009-05-18T09:04:00.011-03:00</published><updated>2009-07-28T21:24:42.581-03:00</updated><title type='text'>E o prêmio vai para...</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Essa minha postagem muito bem se adequa à série “O Fim da Civilização Ocidental”, que meu leitor encontra no excelente &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.botequimdobruno.blogspot.com/"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;blog&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; de Bruno Ribeiro, jornalista de Campinas. Acontece que ontem, viajando de Campinas a São Paulo, recebi gratuitamente o jornal O Estado de São Paulo, e pude então lê-lo durante a viagem. Esbarrei, ali, em propaganda que bem cairia na série de Bruno, e que vou agora relatar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Trata-se de propaganda da empresa publicitária de Roberto Justos e traz, em uma página inteira, pesquisas realizadas acerca da imagem do empresário. Pois bem, que meu leitor ponha aí todo o viés com que devem ter sido feitas as pesquisas. Mas tem-se, na pergunta sobre “Ídolos em Geral”, entre jovens de 15 a 19 anos, Roberto Justos como o quinto mais bem colocado no Brasil. Ayrton Senna é o primeirão, seguido de Kaká, Barack Obrama e Felipe Massa. Na sexta colocação, veja só que beleza, temos Jô Soares. E depois Brad Pitt!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A coisa piora. Quando a mesma pergunta é feita, mas excluindo-se os ídolos esportivos, Justos fica em segundo. Medalha de prata! E Obama leva o ouro! E Jô Soares pula pro bronze! Brad Pitt fica em quarto e, na quinta colocação — pasmem — surge William Bonner! Meu Deus! Chega a dar vontade de chorar. E tive de contemplar, ainda, o rosto de Justos, estampado na propaganda com aquela cara de &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/empreendedorismo.html"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;super-empreendedor&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;. Ele parece primo do Max Gehringer. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;O informe publicitário indica: “Pesquisa Ibope/Troiano 2009. Jovens de 15 a 19 anos, ambos os sexos, classes ABC”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6142448320892427086?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6142448320892427086/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6142448320892427086&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6142448320892427086'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6142448320892427086'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/e-o-premio-vai-para.html' title='E o prêmio vai para...'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-643347728041860688</id><published>2009-05-16T20:35:00.007-03:00</published><updated>2009-05-16T23:07:50.332-03:00</updated><title type='text'>A bela palavra</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Não me recordo exatamente da palavra que utilizou, tampouco posso reconstituir em mente a trajetória dos lábios daquele doutor. A palavra era bela, embora não soubesse eu o seu significado. Subiu ao palco, agarrou-se ao microfone e logo proferiu-a, é tudo que lembro, abstraí o restante de sua palestra. Passei a acompanhar suas mãos gesticulando, o movimento de seus olhos de acordo com a retórica, e somente. Nada ouvia. Esforçava-me mesmo para fixar, em meu vocabulário, o tal conjunto de sílabas que tão bem soara, arrancando risos da platéia sonolenta. Sopo... Sopi... Sopiráforo. Não, sopiráforo não. “Hoje o dia está sopiráforo” é frase das que não soam bem.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;De que começava com “so” estou certo. E vinha depois a consoante “p”, mas agora me esqueço da vogal que a acompanhava. Seguia-se então a letra “r”, indubitavelmente, fazendo-se acompanhada de vogal com o agudo em cima: sopuróforo, algo do tipo. O deslizar de seus lábios, que ainda tenho em mente, não me compõe uma trajetória definida de sua dicção. Lembro-me somente do gingado de sua boca, a gangorra fonética que lhe fazia a proparoxítona. É insuficiente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Devia eu ter anotado a tal palavra, muitos anotaram na platéia, pude perceber. Era ela das belas mesmo. Daquelas que poucos sabem o significado, mas das que fazem bem a um pai de família proferir à mesa de almoço. Faria bem a mim, da mesma maneira. Cantaria mulheres pronunciando-a, mas não a recordo...  Lembrei! Soporífero é a palavra! Agora mesmo pegarei o telefone, deslizarei o dedo por alguns dos números que tenho decorados e, ao ouvir alguma voz feminina, farei dela imediatamente uma apaixonada: “como és soporífera, minha bela”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-643347728041860688?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/643347728041860688/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=643347728041860688&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/643347728041860688'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/643347728041860688'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/palavra.html' title='A bela palavra'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-809090466127268203</id><published>2009-05-12T22:21:00.014-03:00</published><updated>2009-05-13T08:42:50.567-03:00</updated><title type='text'>a esmo</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify;line-height:normal"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;epicurismo estoicismo cristianismo funcionalismo cientificismo autoritarismo clientelismo fanatismo socialismo romantismo lirismo determinismo concretismo naturalismo cognitivismo catolicismo xintoísmo sadismo empirismo academicismo surrealismo abstracionismo nazismo mercantilismo turismo feudalismo colonialismo negativismo espiritualismo ceticismo dogmatismo relativismo pragmatismo humanismo idealismo individualismo coletivismo secularismo sectarismo reacionarismo utilitarismo perfeccionismo jornalismo coloquialismo canibalismo predatismo narcisismo sonambulismo charlatanismo terrorismo consumismo esoterismo agnosticismo expansionismo vulgarismo reducionismo humanitarismo paternalismo silogismo egoísmo analfabetismo homossexualismo sentimentalismo dadaísmo sexualismo extremismo satanismo liberalismo facismo parlamentarismo barbarismo niilismo histerismo psiquismo puritanismo amadorismo analogismo conformismo capitalismo abolicionismo absentismo fetichismo panteísmo judaísmo comunismo saudosismo empreendedorismo transcendentalismo aforismo alcoolismo futebolismo expressionismo nacionalismo altruísmo monetarismo trabalhismo racismo militarismo helenismo elitismo arcadismo partidarismo evolucionismo particularismo mazdeísmo tabagismo misticismo desportismo etnocentrismo pessimismo iluminismo historicismo enciclopedismo laicismo bucolismo racionalismo escapismo onirismo urbanismo caboclismo parnasianismo existencialismo sensacionalismo sindicalismo profissionalismo mutualismo pedantismo infantilismo universalismo estruturalismo caudilhismo probabilismo sinergismo ufanismo sionismo hedonismo corporativismo  imperialismo fundamentalismo constitucionalismo conservadorismo hinduísmo materialismo chauvinismo passadismo gerundismo cartismo provincianismo heroísmo organismo vegetarianismo neologismo pacifismo ateísmo fatalismo absolutismo monetarismo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;;mso-fareast-Times New Roman&amp;quot;;mso-fareast-language:PT-BRfont-family:&amp;quot;;font-size:12.0pt;color:black;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-809090466127268203?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/809090466127268203/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=809090466127268203&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/809090466127268203'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/809090466127268203'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/esmo_1661.html' title='a esmo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-348033745453670271</id><published>2009-05-09T19:33:00.004-03:00</published><updated>2009-05-09T19:41:36.484-03:00</updated><title type='text'>Pode?</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Tudo vale, até a Vale mudar de&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;, em &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; de alcunha que mais simpática seja: é o triplo implodido pelo quádruplo em letras, pelo dissilábico, pelo o que não deve ser privado e não querem que seja público: dá &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;medo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;. Vale tudo, até partido trocar de &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;, em &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; de mentira que mais benquista seja: é o triplo em letras implodido pelo &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Demo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;cratas em &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;, é o sofisma, é a patota em palavra como o contrário da prática: dá &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;asco&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Na moda de troca de &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nome&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;, vale o válido, e o Ismo a esmo entrou também. Na postagem que abaixo desta está, o título, que falava de ônibus, mudou-se após dia para gripe, o tempo convém: é esse autor falando do que quiçá sequer reparam, en&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;quad&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;rando palavras, es&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;quart&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;ejando títulos e postando no blog: dá &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 102, 102); "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;arte&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-348033745453670271?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/348033745453670271/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=348033745453670271&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/348033745453670271'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/348033745453670271'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/tudo-vale-ate-vale-mudar-de-nome-em_09.html' title='Pode?'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-42729842698501145</id><published>2009-05-06T20:04:00.016-03:00</published><updated>2009-05-08T00:52:03.405-03:00</updated><title type='text'>Com a gripe</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;A velhinha mexia no interior de sua bolsa enquanto resmungava frases das quais eu pescava algumas palavras: “... México... oitenta... Brasil... jornal... mortes...”. Procurava ali seu lenço amarelo e, quando o achou, colocou-o imediatamente em frente à sua boca, da onde não mais o retirou. Falava bastante e, nos momentos de silêncio, dirigia a mim o olhar dos que querem ouvir algo. Eu tinha então de me manifestar: “Frio, não é mesmo?”, dizia coisas do tipo.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Encabulava-me por demais o suspeito lenço amarelo que ficava em frente à sua boca, ele nos dava ares de mexeriqueiros diante dos demais passageiros do ônibus. Quando pedi a ela que dali o retirasse, tive meu pedido negado. A senhorinha balançou o indicador em sinal de "não" e me disse "gripe" como justificativa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;E nesse exato momento tive um &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="mso-bidi-;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;insight. Esta maldita senhora está com a gripe suína!, pensei. Maldita, maldita, maldita! Sentou ao meu lado, puxou assunto, me fez de fofoqueiro na frente de todo mundo e ainda vai me passar uma gripe suína! Por isso está com esse lenço maldito, para ver se disfarça, para ver se o vírus não sai por essa narina enorme. Mas ele sai, sim, ele sai! Ele sai e eu vou pegar a gripe suína hoje. Em um ônibus! Que eu a pegasse em um hospital, no México, na puta que o pariu, mas em um ônibus? Isso é jeito de se pegar uma gripe suína?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="mso-bidi-;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Um turbilhão de pensamentos se passou em minha mente. Sabendo que a velha os infectaria, era minha obrigação salvar os demais passageiros do ônibus. Era minha obrigação gritar que a velha tinha a gripe suína e enxotá-la dali. Queria também dizer umas verdades a ela. Dizer que aquilo não era idade para tal irresponsabilidade, para sair por aí espalhando gripe suína. Queria eu xingá-la, esganá-la, espremê-la até que de seu corpo saísse toda a gripe suína em estado líquido. “A senhora está com a gripe suína?!”, explodi. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-bidi- ;color:black;"&gt;&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="mso-bidi-;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;A velhinha olhou-me de esguelha e, cochichando, respondeu serenamente: “Não”. Na área de entrada do ônibus, apontou-me com discrição um sujeito de nariz vermelho. “Estou é preocupada com aquele homem ali, ele é que está com a gripe suína. Mas por esse lenço aqui, meu filho, gripe suína nenhuma passa. Eu sou esperta!”. E o tal sujeito espirrou.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-42729842698501145?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/42729842698501145/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=42729842698501145&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/42729842698501145'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/42729842698501145'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/05/no-onibus.html' title='Com a gripe'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2070841547510236473</id><published>2009-04-29T11:28:00.020-03:00</published><updated>2009-04-29T18:02:01.491-03:00</updated><title type='text'>Toquinho e a Orquestra Sinfônica</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;div style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Um domingo à noite, famílias pra cá e pra lá, cadeiras no meio do estacionamento, nada de carros. Crianças correndo e comendo pipocas doces, sujando suas bocas. Crianças sentadas nos ombros dos pais, esticando os pescoços para ver o palco. Casais jovens, velhos, cabelos brancos e pretos, pessoas de mãos dadas, outras dançando, e uma noite bonita. No palco, a orquestra sinfônica de minha cidade, Campinas, regida pela maestrina Ligia Amadio.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Entra no palco Toquinho. Aplausos, aplausos, aplausos. Entra no palco muito da história da música brasileira. Em plena sintonia com a orquestra, de imediato transfiguram a tal tarde em Itapoã — “Um velho calção de banho...” — em uma noite na Estação Guanabara.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;A luz do palco cai sobre o músico, à frente da orquestra, e chega a hora dele extrair de seu violão até mesmo o impossível. Extrair toda uma orquestra sinfônica, quiçá.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Somente ele e a plateia, o seu “bumerangue musical”. Ele, a plateia e o pedregulho sem carros. Ele, o céu com estrelas, Chico e Vinicius de Moraes — “Vai, meu irmão...”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="text-decoration: underline;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 343px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SfhklmbdpGI/AAAAAAAAAE0/L6wt3iGMysA/s400/toquinho.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330120756126655586" /&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;div style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;A orquestra volta à tona e tem-se um bis de ‘Samba de Orly’. Tem-se ‘Eu sei que vou te amar’, ‘Berimbau’, ‘Trenzinho caipira’, ‘Que maravilha’, ‘O caderno’, ‘Aquarela’. Aquarela, aliás, como a derradeira. Mas somente até que o bumerangue musical clame pelo bis (mais um pouquinho, Toquinho!). Ele então volta.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Um show eterno acontece. E no finzinho da música-bis, a plateia se prepara para pedir mais um pouquinho, Toquinho, de novo! Mas o músico, da última nota da música que toca, emenda a primeira da derradeira-definitiva, e depois da qual bumerangue nenhum pedirá bis novamente (baterá palmas, somente) — “Não posso ficar nem mais um minuto com você...”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;E o show acaba. Saindo do estacionamento, famílias cantarolam. E veem a árvore que reina em frente à Estação Guanabara, árvore que é como o mar de Itapoã posto na vertical. Saem pela noite, a vadiar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2070841547510236473?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2070841547510236473/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2070841547510236473&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2070841547510236473'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2070841547510236473'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/toquinho-e-orquestra-sinfonica.html' title='Toquinho e a Orquestra Sinfônica'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SfhklmbdpGI/AAAAAAAAAE0/L6wt3iGMysA/s72-c/toquinho.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6460919179426690624</id><published>2009-04-24T10:46:00.007-03:00</published><updated>2009-05-06T21:15:38.289-03:00</updated><title type='text'>Caras Cartas I</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Não posso por aqui lhe pedir a virtude da paciência, seria por demais subestimá-lo. Da mesma maneira não quero chamá-lo gênio, santo, ou por alguma qualificação vazia que recebem muitos de seus colegas de profissão. Tais denominações só fazem enviesar as pessoas a um status de sobre-humanidade que nada diz à arte; um patamar falsamente elevado sobre os mortais e que pode desabar ao mais simples balançar de pernas de quem sobre ele se coloca. Você é um artista, é tudo que afirmo. E ninguém mais humano é que um artista, nada mais de carne-e-osso se faz que a arte.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Não é de importância os outros dizerem que a paciência lhe falta, pois você deve tê-la justamente como quem não a tem. Quando penso em sua arte — como com os pés conduz a bola olhando sempre adiante, como é capaz de tocá-la sutil ou agressivamente sempre com a mesma maestria — penso que você, meu caro, deve tratar a paciência da mesma maneira como trata a bola em um campo de futebol. Deve aplicar nela uma firula marota e fazê-la anestesiar-se no tempo, assim como a bola que, a despeito de todo seu dinamismo, desconhece o que seja noventa minutos. Sua paciência escorregará pelos meses como o que desliza em um gramado verde. Como você, aliás, desliza ao fazer uma grande defesa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;É claro que ela (a paciência) se faz necessária no atual momento. Mas não da maneira como muitos dizem que você deve tê-la. Não como a têm comumente gênios e santos em seus momentos difíceis. A paciência não pode ser a você menos do que uma serva de seu talento, ela deve assistir à sua recuperação assim como à sua arte assistem milhares de torcedores brasileiros. E do mundo. Com a cabeça erguida, você conduzirá a paciência com os pés, a exemplo de como faz com a bola. E quando um atacante lhe trouxer um perigo qualquer, aplicará em seu dorso um toque sutil que, do contato com a grama, ver-se-á em uma parábola desafiadora a encobrir o oponente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;São seis meses, não é mesmo? Talvez menos? Talvez mais? Não importa. O futebol lhe espera com ansiedade, os torcedores também. A arte lhe espera onde você costumeiramente a faz, meu caro. E a paciência até o grande retorno não lhe será algo racional como muitos por aí querem. Será apenas uma linha tênue entre o profissionalismo e o êxtase sobre a qual você temporariamente se equilibrará como um equilibrista. Pois a arte lhe espera pelos gramados do mundo, mas você não deve esperar por ela. Como em um gol ou em um pênalti defendido, é você quem a faz. Sempre. Boa recuperação, caro Rogério Ceni.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: right;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" ;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Um torcedor.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6460919179426690624?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6460919179426690624/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6460919179426690624&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6460919179426690624'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6460919179426690624'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/caras-cartas-i.html' title='Caras Cartas I'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-571179840392912985</id><published>2009-04-23T11:36:00.009-03:00</published><updated>2009-04-23T11:50:01.879-03:00</updated><title type='text'>Vem aí</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;No dia 24 de abril de 2009, o Ismo a esmo completa oito meses de existência. E em comemoração a tal data, o humilde escritor que aqui se publica trará aos seus leitores uma novidade: a seção “Caras Cartas”.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Em meu nome, escreverei cartas a pessoas publicamente conhecidas. Cartas que não serão, de fato, enviadas às tais pessoas, pois têm caráter fictício. Tratam-se de um exercício de escrita da minha pessoa e, através delas, dialogo mais com os que me lêem no blog do que com meus falsos-destinatários.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;As “Caras Cartas” não monopolizarão as postagens aqui realizadas, da mesma maneira como não terão periodicidade de publicação. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;A primeira delas virá amanhã. Até.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-571179840392912985?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/571179840392912985/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=571179840392912985&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/571179840392912985'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/571179840392912985'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/vem-ai.html' title='Vem aí'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2998032265976031900</id><published>2009-04-23T10:11:00.005-03:00</published><updated>2009-04-23T10:24:27.492-03:00</updated><title type='text'>Bravo!</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="  line-height: 18px; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Bravo! Bravo, Ministro Joaquim Barbosa! Bravo pelo o que você disse ao Ministro Gilmar Mendes. Uma pessoa tamanhamente hipócrita e reacionária, como ele, teria mesmo de algum dia ouvir as palavras que o senhor ontem proferiu. Palavras que há tempo estavam entaladas na garganta do povo brasileiro.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; Bravo! Bravo! Bravo!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  line-height: 18px; font-family:'Trebuchet MS';font-size:13px;"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;object width="425" height="344"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sIUdUsPM2WA&amp;amp;hl=pt-br&amp;amp;fs=1"&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/sIUdUsPM2WA&amp;amp;hl=pt-br&amp;amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2998032265976031900?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2998032265976031900/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2998032265976031900&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2998032265976031900'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2998032265976031900'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/bravo_23.html' title='Bravo!'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7075011336075464333</id><published>2009-04-20T23:14:00.016-03:00</published><updated>2009-04-24T10:29:47.033-03:00</updated><title type='text'>As pessoas fumam</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Vira e mexe aparece alguém com idade para ser meu pai ou avô e me diz que os tempos mudaram. Introduz o assunto contando alguns causos de sua época, nos quais realça comportamentos que compõem lacunas morais em sua própria história. E me mostrando as condutas moralmente reprováveis que tinha, diz que os tempos mudaram pois a atual juventude mudou bastante, e para melhor: “Essa garotada que está aí tem uma mentalidade diferente”, me diz.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Uma das comparações mais comuns se dá com o cigarro. A pessoa com quem converso diz o quão charmoso era fumar na época de sua juventude e o quão valorizado tal hábito era socialmente. Explica, assim, porque existem tantos fumantes com a sua idade, e pondera imediatamente que “a juventude que está aí fuma muito menos”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;E eu discordo de tal afirmação. Discordo pois não acho que os jovens de hoje fumam menos que os de antigamente. Pelo menos não de modo significativo. O que existe, sem dúvidas, é um ambiente mais hostil para que o fumante contemporâneo fume. Ele sofre de maior preconceito por fumar do que em tempos idos, mas não por isso a juventude de hoje deixa de fumar. O que é bastante triste, aliás.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7075011336075464333?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7075011336075464333/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7075011336075464333&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7075011336075464333'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7075011336075464333'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/as-pessoas-fumam.html' title='As pessoas fumam'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8539465200720099942</id><published>2009-04-16T13:14:00.009-03:00</published><updated>2009-04-18T08:42:00.435-03:00</updated><title type='text'>Senhor presidente</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Existem pessoas de que lembramos somente por imagens antigas. O tempo passa, elas ainda vivem e naturalmente mudam, mas continuamos a tê-las em mente da maneira como foram quinze, vinte anos atrás. E diante de uma dessas me deparei hoje, quando liguei a televisão na TV Senado.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;A pessoa havia já agrisalhado, era como se fosse o próprio pai da sua antiga imagem. Tive quase certeza de reconhecê-la, a despeito de ter envelhecido, e comprovaria o meu reconhecimento lendo o seu nome, escrito em uma pequena placa sobre a mesa, diante de si. Mas a televisão velava o que ali se escrevia. Velava para informar ao telespectador, através de uma legenda, que os senadores se reuniam para a Comissão de Serviços de Infraestrutura do Senado.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;À tal pessoa, o senador Eduardo Suplicy, do PT, se referia por “senhor presidente”; Ideli Salvatti, também do PT, igualmente; senadores do DEM, PSDB, de qualquer partido ali representado, à pessoa se referiam por “senhor presidente”, e não me foi difícil, portanto, concluir que a pessoa presidia a comissão em andamento. Restava-me mesmo lembrar o seu nome.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;  &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;E finalmente quando o lembrei, descobri porque a televisão o velava através de uma legenda. Fazia-o para esconder o que nenhum telespectador desej&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;aria constatar. Escondia uma amarga ironia política, que somente mesmo a democracia nos faz engolir a seco. A ironia de ter c&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;omo "senhor presidente" um tal senador de nome Fernando,  Fernando Collor de Mello. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8539465200720099942?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8539465200720099942/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8539465200720099942&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8539465200720099942'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8539465200720099942'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/senhor-presidente.html' title='Senhor presidente'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2874218506859417647</id><published>2009-04-12T20:34:00.014-03:00</published><updated>2009-05-30T21:09:45.684-03:00</updated><title type='text'>Ouça um bom conselho</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;O conselho é a manifestação cotidiana da amizade verdadeira, a demonstração de carinho para com a vida de alguém que se gosta —uma amiga, um amigo, um familiar. Não somos capazes de palpitar na vida de um desconhecido ou dar atenção ao rumo de seus acontecimentos. O conselho somente existe —pelo menos o verdadeiro— quando se tem carinho mútuo em seu emprego, por parte daquele que o pede e daquele que o dá. Deixando ainda mais meloso o meu discurso, arrisco dizer ser o conselho um ato de amor.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Portanto, não suporto ouvir, daquela ou daquele que me aconselha, o conhecido ditado popular ao final de sua fala: “Mas se conselho fosse bom, eu vendia, não dava”. Não posso conceber a quantificação em dinheiro de um ato de carinho, a venda de um conselho. Não consigo imaginar uma mãe, sentada à sala com o filho, recebendo dinheiro deste após aconselhá-lo; um amigo ou amiga, um namorado ou namorada comprando alguns palpites por parte de seu parceiro (a). &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://fpdownload.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,18,0" width="325" height="28" id="divmp3"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=7086760-3e3"&gt;&lt;embed src="http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=7086760-3e3" width="325" height="28" name="divmp3" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;O conselho não é uma mercadoria. E mesmo somente brincando com tal possibilidade, o ditado a que me refiro não é salutar. Quando aconselhamos, estamos a confortar alguma pessoa, a nos importar com o rumo de sua vida. Não lhe fará bem ouvir que cobraríamos por um conselho bem dado, sendo ruim o que damos. A amizade é algo precioso, que cultivamos no dia-a-dia. Não deixemos que um de seus importantes elementos seja englobado pelo mercado, sequer insinuemos tal possibilidade. Ao meu amigo leitor, aconselho, com todo o carinho, que não use o tal ditado nem o ouça passivamente! &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Terá assim amizades mais agradáveis, e bastante verdadeiras. E apesar de ser tão gostoso empregar um ditado popular em frente a uma pessoa, não lhe será doloroso abrir mão de um mísero deles. E caso proferi-lo lhe seja por demais agradável, a ponto de não conseguir abdicar o seu uso, também não se preocupe em demasia, como eu. Aliás, esqueça o que acabo de lhe dizer, abstraia minhas palavras e apague minha postagem. O estressado aqui sou eu, que enxergo pêlo em ovo e ainda saio a aconselhar os que me leem. Ora, se conselho fosse bom, eu não dava...&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2874218506859417647?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2874218506859417647/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2874218506859417647&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2874218506859417647'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2874218506859417647'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/ouca-um-bom-conselho.html' title='Ouça um bom conselho'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6531413191830485796</id><published>2009-04-10T00:20:00.010-03:00</published><updated>2009-04-10T18:09:06.235-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O comentário de meu irmão em minha última postagem lembrou-me de &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Pronominais&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;, poeminha de Oswald de Andrade. Postá-lo calha bem para a discussão que eu trouxe acerca de próclises e ênclises. Para Oswald, bons brancos e negros brasileiros têm sempre a próclise marota na ponta-da-língua. Resta saber se pensava o mesmo para a ponta-do-lápis.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Pronominais&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Dê-me um cigarro&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Diz a gramática&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Do professor e do aluno&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;E do mulato sabido&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Mas o bom negro e o bom branco&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Da Nação Brasileira&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Dizem todos os dias&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Deixa disso camarada&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Me dá um cigarro.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span class="Apple-style-span"   style="  line-height: 22px;font-family:Verdana;font-size:13px;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6531413191830485796?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6531413191830485796/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6531413191830485796&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6531413191830485796'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6531413191830485796'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/o-comentario-de-meu-irmao-em-minha.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2638751953325857555</id><published>2009-04-06T17:18:00.004-03:00</published><updated>2009-04-26T16:40:54.534-03:00</updated><title type='text'>Próclise ou ênclise: eis a questão.</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Provavelmente meu leitor não é lá muito exigente com os textos que escrevo, não deve se prender em pequenos “erros” de português nos quais às vezes escorrego, inevitavelmente. A mão desliza um pouco no teclado, o dedo toca uma letra indevida, esqueço de algum acento e temos, assim, uma postagem com alguns errinhos. Mas não são esses erros, os de digitação, que são corrigidos facilmente com uma boa releitura, a que quero me referir. Como sugere o título dessa postagem, o que mais me agoniza ao escrever por aqui são os pronomes oblíquos, a sua famigerada colocação.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Bom seria se escrever fosse tão fácil quanto falar. Para que uma frase qualquer saia pela boca, ninguém avalia previamente onde deve colocar um “me”, um “lhe”, um “nos” e os demais pronomes pessoais oblíquos átonos (haja fôlego, sim, para que se saia pela boca um nome quádruplo como esse). Mas, para que uma frase se faça escrita, o processo já é mais complicado, principalmente quando a norma culta nos orienta a usar a ênclise, a colocar o pronomezinho depois do verbo, ligando-o a este por um hífen. No dia-a-dia, ninguém usa tal colocação pronominal para conversar com os outros. Nenhum pai de família, à mesa do almoço, diz “passe-me o arroz” ao filho. Mas, até aí, se fôssemos aproximar tudo o que escrevemos à maneira como falamos, a escrita não seria a escrita, mas sim um registro de fala.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Aqui no blog, vivo em ritmo de gangorra. Em alguns dias, me convenço de que usar a ênclise é um excesso de formalidade que deve ser abandonado nos tempos atuais, e então não a utilizo. Em outros, seduzo-me por um escrever “certo” que, embora não usual, cismo em aplicar em minhas postagens. E assim dificilmente atinjo um padrão, o que por vezes penso ser o ideal. Mas, para além do confronto entre a formalidade e a língua falada cotidianamente por nós brasileiros, acredito — e buscarei escrever pautado nisso — que o que deve de fato ser priorizado, no momento da escolha da colocação pronominal, mais do que o padrão, é o ritmo. Não digo métrica, mas o ritmo. A maneira como as frases escorregam na leitura. Priorizando-o, excessivamente formal ou não, muitas vezes a ênclise (até mesmo a mesóclise) é bem-vinda, assim como uma próclise “mal-colocada”. O importante é que o texto seja gostoso de ler, que escorregue pelos lábios e pela mente do leitor, que flua naturalmente como flui um rio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2638751953325857555?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2638751953325857555/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2638751953325857555&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2638751953325857555'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2638751953325857555'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/proclise-ou-enclise-eis-questao.html' title='Próclise ou ênclise: eis a questão.'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4172028449344249193</id><published>2009-04-04T21:56:00.009-03:00</published><updated>2009-08-29T16:31:42.765-03:00</updated><title type='text'>Grupo de Ação Comunitária</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O menino era roliço. Gordinho mesmo, de estatura baixa, sorriso largo e perene, e de dois braços sempre abertos. Tenho saudades dele e não consigo lembrar o seu nome. Rafael, talvez.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Lembro-me de certa vez, caminhando do CECOIA até a quadra poliesportiva onde fazíamos esportes e brincadeiras com as crianças, do Rafael — assumo mesmo esse como seu nome — de mãos dadas comigo, puxando um assunto qualquer. Era o Corinthians que era melhor que o São Paulo, era o São Paulo que era melhor que o Corinthians, era a seleção brasileira, era o Ronaldinho, era gol e gol e “hoje vai sei futebol, né, tio?”, me disse ansioso o garoto. Colocava a pergunta sorrateiramente no meio da conversa para que eu, distraído, dissesse sim e depois não pudesse voltar atrás. “Não sei, não sei”, disse eu.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Em certa rua, o moleque apontou com o dedo um singelo terreno onde eram plantadas alfaces e outras verduras, e me disse: “Meu pai que planta isso, tio. Meu pai é horteiro”. Gostei da novidade e, interessado por ela, tentei imaginar o pai dele lá trabalhando, cultivando a alface para o sustento da família. Em mente ampliei a imagem do garoto, seu filho, e enxerguei ali na horta um adultão acriançado, uma esticadura de criança com um sorriso perene que os adultos não têm. Antes que ficasse totalmente confuso, voltei a puxar assunto com Rafael: “E você, Rafa, quer ser o que quando crescer?”. Ele então parou de andar, apertou mais minha mão e olhou para cima imaginando algo. Eu já enxergava sua esticadura trabalhando como bombeiro, policial, cientista maluco, jogador de futebol, astronauta e tudo mais o que crianças querem ser, em profissões exoticamente heroicas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Tinha certeza de que o garoto optaria por alguma das alternativas, eu mesmo quisera ser bombeiro quando com cinco anos de idade. E a minha certeza só fez aumentar quando ele olhou para mim, arregalou os olhos na proporção de seu sorriso e preparou uma voz convicta. Uma voz firme, orgulhosa, de timbre heroico e profissional: “Ou médico...”, me respondeu, “ou horteiro”. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;---&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;São lembranças como essas que me fazem ter com muito carinho o Grupo de Ação Comunitária, o nosso GAC. Lembranças da convivência com crianças às quais nos apegávamos facilmente, do mesmo modo que elas a nós se apegavam. Tenho-o como um momento singular em minha vida, no qual passei a compreender melhor a dura realidade de nosso mundo através de vozes suaves e finas de crianças. O GAC faz alimentar em seus integrantes, na mesma medida que um amor intenso pela vida, a indignação necessária frente às injustiças da sociedade, e projeta, pelas nossas mãos e as das crianças, resoluções para elas. Por fim, tenho certeza, o Grupo de Ação Comunitária semeia em todos os seus integrantes um futuro especial. Um futuro em que possamos ser assim como uma esticadura do garoto Rafael. Não para ter seu corpo roliço ou sua profissão de médico ou horteiro. Mas para ter seu sorriso perene.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Agradeço ao professor Hermes, Wilson e Irmão Marcelo, maravilhosos corações que coordenaram a ação do grupo enquanto dele participei. Agradeço, também, a todos os seus integrantes, os que lá estão ou já estiveram, e, por fim, desejo muita força e esperança ao projeto nesse ano de 2009 e sempre.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Um abraço do Pedrinho. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O texto acima escrevi para o site do GAC, que ainda está em construção. A sigla se refere ao Grupo de Ação Comunitária, composto por alunos do Colégio Notre Dame de Campinas, e do qual fiz parte. A ele me referi também em duas das primeiras postagens desse blog: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/08/grupo-de-ao-comunitria.html"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;aqui&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt; e &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/08/um-inspetor-muito-mau.html"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;aqui&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4172028449344249193?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4172028449344249193/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4172028449344249193&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4172028449344249193'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4172028449344249193'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/04/o-menino-era-rolico.html' title='Grupo de Ação Comunitária'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7899948047379987040</id><published>2009-03-22T17:57:00.015-03:00</published><updated>2009-04-25T18:33:42.217-03:00</updated><title type='text'>O Diário Mensal</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Moro em um condomínio fechado. Em março de 2008, tivemos ― eu, &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.postoqueposto.blogspot.com/"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;meu irmão&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; e &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.naopergunte.blogspot.com/"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;sua namorada&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; ― a ideia de criar um jornal para distribuir gratuitamente para os moradores daqui. À época, o único informativo que circulava em nosso condomínio era escrito por sua própria síndica e tinha conteúdo sonso. Éramos obrigados a ler alguns versos, escritos por ela, em que eram cantadas as belezas naturais de onde moramos. Coisas como belos pássaros migrando para nossos bosques verdejantes ou o florescimento da primavera; puro lirismo! &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;No mês em que idealizamos o projeto do jornal, realizava-se por aqui a grande obra da história do condomínio: a troca dos alambrados, que o cercavam, por muros de concreto, sobre os quais se colocariam arames farpados. Não era o fato de morarmos dentro de um condomínio que tiraria de nós, os idealizadores do jornal, a sensatez de criticar o absurdo que é a proliferação de condomínios cidade afora, bem como o modo de vida que eles impelem aos seus moradores. Não nos conformávamos em perder nosso horizonte visual para um muro de concreto e, muito menos, em exibi-lo ao restante da cidade. Parecia-nos que, ao menos com os alambrados, a arrogância de um condômino se amenizava perante os demais habitantes da cidade.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Nosso objetivo nas matérias do jornal era produzir crítica através de humor. Um humor irônico, portanto. Misturávamos, para isso, a realidade à ficção, acerca dos principais acontecimentos do mês em nosso condomínio. Naquele mês de março, então, trouxemos na capa a matéria intitulada “Muro visa a combate à imigração ilegal” e, já ironizando a síndica, iniciamo-la com um singelo soneto. &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Ó belo muro,&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nossa propriedade proteges!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Ergue-te cinza e duro&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;e afasta de cá os hereges!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Que tuas formosas curvas&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;de arame todo farpado&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;mantenham sempre turvas&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;as águas de nosso passado!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Que cerques a terra da liberdade!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Prende-nos aqui&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;e liberta o resto da cidade!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Em ti, muro, o horizonte some!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;E por seres, assim, tão alto,&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: normal;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;nosso baixo salário consomes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;O Diário Mensal ― o nome de nosso jornal ― infelizmente não teve vida longa. Aliás, podemos dizer que sequer vida teve. A edição de março foi feita e impressa em diversas cópias que seriam distribuídas aos moradores. Quando as deixamos com os porteiros para tal tarefa, estes foram obrigados, antes de distribuir os exemplares, a mostrá-los para um dos administradores do condomínio. Este, por sua vez, proibiu a distribuição através da portaria e confiscou nossos exemplares, levando-os para a sua casa e não devolvendo até a presente data.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Quando disso soubemos, imediatamente nos revoltamos com a decisão. Escolhemos então distribuir os jornais pessoalmente, casa por casa, ninguém nos calaria. Mas o tempo foi passando... O tempo foi passando e a gente foi tendo preguiça e vergonha de pedir os exemplares ao administrador. Além disso, este alegava que já havia enfrentado muitos empecilhos para conseguir dar início à obra e que, naquele momento, com ela iniciando-se, o jornal poderia fomentar o surgimento de novos empecilhos. &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Este argumento, que não colava, foi aos poucos colando. O mês de abril vinha chegando e a nova edição não tinha nem indício de ser feita. Aliás, nem mesmo a primeira ainda fora entregue, e desistimos. Infelizmente. Sucumbimos ao reacionarismo dos que monopolizavam a administração de nosso condomínio e tinham seus interesses financeiros com a construção do muro. Não fomos um bom exemplo de como se deve agir, na sociedade, como um cidadão. Ao menos, tudo aconteceu mesmo dentro de um condomínio. Dentro do espaço em que as pessoas somente brincam de cidadania.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7899948047379987040?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7899948047379987040/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7899948047379987040&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7899948047379987040'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7899948047379987040'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/03/o-diario-mensal.html' title='O Diário Mensal'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8166121113501323853</id><published>2009-03-18T22:30:00.008-03:00</published><updated>2009-03-28T20:36:42.691-03:00</updated><title type='text'>Faixa de pedestres</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;O risco de ser atropelado é iminente, mas continuo a travessia da rua. A meta é, a cada passo, avançar uma faixa das sequentes pintadas para pedestres no asfalto. Os carros passam impiedosamente, fingindo sequer me ver, e sinto em meu corpo os deslocamentos de ar proporcionados por suas passagens. Os solavancos causam-me medo, mas prossigo em minha odisseia. Inclino levemente o tronco à frente, avanço mais um, dois passos, vou tomando conta da rua e, só então, os carros veem-se na obrigação de parar para esperar minha travessia. Não posso negar que os motoristas têm medo de me atropelar, mas posso dizer, sem dúvidas, que só manifestam seus medos, parando seus veículos, quando o atropelamento mostra-se de fato iminente.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Todo motorista é obrigado a parar diante das faixas de pedestres, mas quase nenhum cumpre essa obrigação. É claro que exagerei no relato que fiz acima. Tendo carinho por minha própria vida, não chego a ser tão audacioso quando forço a parada dos automóveis nas ruas. E quando ando a pé, também, nem sempre opto por fazer a travessia sobre as faixas de pedestres, o que é uma obrigação minha como transeunte. Assim, não chego a recriminar os motoristas que ainda não têm ainda o hábito de parar diante das faixas que não ficam em frente a sinaleiros.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Aliás, talvez devessem inverter o sentido em que são pintadas as faixas de pedestres. Paralelas ao sentido dos carros, talvez acentuem nos motoristas a vontade de continuar acelerando seus automóveis. Perpendiculares aos pedestres, por outro lado, podem desenvolver, nestes, o hábito perigoso em mim já desenvolvido. Desenvolver a irresistível vontade de ir caminhando sobre as faixas, vencendo-as uma a uma ignorando o perigo de atropelamento, até que se obriguem os motoristas a parar seus automóveis. Até que os obriguem, aliás, a cumprir com sua obrigação. E eles ainda nos xingam.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Xingam-nos, mas não nos chateiam. Aliás, a mim, os xingamentos estimulam uma travessia ainda mais calma. Diante dos carros parados, atravesso tranquilamente a rua, em passadas curtas e vagarosas, cantarolando músicas românticas e marcando o samba com batidas de mão na coxa. Independentemente de seus relógios ou compromissos, sei que, nesse momento, nenhum motorista terá coragem de me atropelar. Portanto, tripudio. Se eu for atropelado, aliás, será crime. E eu terei merecido.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8166121113501323853?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8166121113501323853/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8166121113501323853&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8166121113501323853'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8166121113501323853'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/03/faixa-de-pedestres.html' title='Faixa de pedestres'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-652403910524791207</id><published>2009-03-14T19:40:00.014-03:00</published><updated>2009-03-15T21:07:14.793-03:00</updated><title type='text'>Assim fica melhor</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Fui indo em direção ao banheiro em passos rápidos, esbarrando nas pessoas pelo meu caminho. A cantina estava realmente lotada, de pessoas e de mesas. Todo lugar pequeno e pouco arejado, aliás, tem a desagradável tendência de ter muitas mesas em si. Mesas coladas, mesas se esbarrando, ombros batendo uns aos outros, bolsas batendo em cabeças, copos sujando toalhas. Em frente ao banheiro, entretanto, não havia mesas. O prolongamento de parede, fazendo as vezes de um pilar, que separava o banheiro feminino do masculino, era o único pedaço de parede do local que não estava encoberto por mesas e pessoas. Mas um cartaz que tabelava preços de bebidas por lá estava pendurado.    &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Li verticalmente: “Suco de abacaxi; Suco de Laranja; Refrigerante; Água de côco”. Parei de ler e pensei que um circunflexo ali furtivamente estava escrito: “côco” e percebi então que tenho tendência a simpatizar com algumas palavras escritas ou faladas “erradamente”. E não há como não simpatizar com o circunflexo em côco. À porta de um banheiro, então, ele assume papel singular e indispensável. O acento posta-se na primeira sílaba não para realmente nela postar-se, mas para mostrar, sim, a quem o lê, que em hipótese alguma posta-se na segunda. É côco, a fruta, e o circunflexo nesse caso é praticamente um acento diferencial. Um acento-diferencial-púdico. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Os erros não escritos, mas falados, igualmente me interessam. Sinto-me fascinado pelas pronúncias “erradas” de algumas palavras e penso sempre, ao ouvi-las, o quão charmosas são dessa maneira. Aproveitemos o mesmo ambiente de cantina em que eu estava. Debruçar-se sobre o balcão e pedir à atendente um “croquete” não é o mesmo que pedir a ela um “cocrete”. Dizer cocrete é infinitamente mais encantador e saboroso. Além do charme da palavra assim pronunciada, não há como negar que, frente a um croquete insosso, um cocrete é, no mínimo, muito mais bem temperado e cocrante.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;E a reforma ortográfica não regulariza nenhuma dessas palavras tidas hoje como erradas. Mas deixemos assim mesmo, o que talvez seja melhor, já que o charme delas reside justamente em seus “erros”. O que falta mesmo à reforma, e bem diz isso o jornalista Juca Kfouri, é a criação do “acento da ironia” para indicar&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;  &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;o momento em que ela aparece em um texto. Com ele, nenhum escritor mais quebraria a cara tendo seu texto irônico lido ao pé-da-letra. Seria melhor assim?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-652403910524791207?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/652403910524791207/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=652403910524791207&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/652403910524791207'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/652403910524791207'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/03/assim-fica-melhor.html' title='Assim fica melhor'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6157406865034326780</id><published>2009-03-11T21:50:00.004-03:00</published><updated>2009-03-11T22:53:04.793-03:00</updated><title type='text'>Estarei presente</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SbhoHZYMfiI/AAAAAAAAAEk/BQuvGQLD3hg/s1600-h/neuro.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SbhoHZYMfiI/AAAAAAAAAEk/BQuvGQLD3hg/s400/neuro.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312110236764241442" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Estarei presente neste evento, e convido também meus leitores a comparecerem à Livraria Cultura no tal dia. Estarei presente também, mais presente, eu digo, neste blog, do qual me distancio por alguns dias - por motivo de força maior - sem esquecer de que volto, e volto logo a ele, como quem nunca se foi. E eu nunca me fui mesmo. &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Clique na foto postada, para facilitar sua leitura. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6157406865034326780?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6157406865034326780/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6157406865034326780&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6157406865034326780'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6157406865034326780'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/03/estarei-presente.html' title='Estarei presente'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SbhoHZYMfiI/AAAAAAAAAEk/BQuvGQLD3hg/s72-c/neuro.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7939534802019992538</id><published>2009-02-27T21:00:00.007-03:00</published><updated>2009-02-27T23:02:38.668-03:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>Posto a minha contribuição à campanha "Diga não ao bloqueio de blogs". &lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Sah-qrsx3BI/AAAAAAAAAEU/wkfgrJ06AIU/s400/3284452856_bf8e7bf130_o.gif" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307631432606276626" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;Clique &lt;a href="http://www.gfsolucoes.net/gustavo/blogosfera/campanha-diga-nao-ao-bloqueio-de-blogs/"&gt;aqui&lt;/a&gt; e tenha mais informações. Blogueiro ou não, participe.&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7939534802019992538?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7939534802019992538/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7939534802019992538&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7939534802019992538'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7939534802019992538'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/posto-minha-contribuicao-campanha-diga.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/Sah-qrsx3BI/AAAAAAAAAEU/wkfgrJ06AIU/s72-c/3284452856_bf8e7bf130_o.gif' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1227279504852337160</id><published>2009-02-26T14:42:00.023-03:00</published><updated>2009-04-25T17:24:46.832-03:00</updated><title type='text'>Paulo Freire</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Tinha eu ainda idade-de-quarta-série quando minha mãe encasquetou de me estimular à leitura. O estímulo aos livros era de fato importante, mas sua investida não foi lá muito bem sucedida. Acontece que sou de família unida e razoavelmente grande e, como não poderia ser diferente numa família dessas, o recém-elaborado anseio de minha mãe rapidamente se irradiou aos demais familiares e, em um bem-sucedido telefone-sem-fio, chegou aos ouvidos de meu tio. Este, por sua vez, teve uma ideia: dar um livro de presente de aniversário ao Pedro.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Desse tio que muito me era — e ainda é — próximo, recebi então o livro O Senhor dos Anéis como presente de aniversário. Me senti orgulhoso, lembro até hoje da dedicatória por ele escrita na contracapa do livro, e me agradava empunhá-lo por aí, como se fosse já um leitor voraz. Mas o livro em si não chegou a me agradar. Tinha suas quase quatrocentas páginas, letras pequenas e enredo que achei chato, muito chato. Interrompi sua leitura na página vinte.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Somente há poucos anos, quando tinha já idade-de-ensino-médio, peguei gosto pela leitura. Aconteceu de cair em minhas mãos o livro Pedagogia do Oprimido, de Paulo Freire. Iniciei lendo-o descrente de meu próprio gosto pelos livros — já me conformava como um jovem que não o tinha — e acabei por ele me apaixonando. Não mais parei de ler. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SabVflJNnJI/AAAAAAAAAEE/LCcbCWFayj8/s400/webPAULO_FREIRE.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 318px; height: 400px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307163949426121874" /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Tenho, assim, um certo carinho pela figura de Paulo Freire. E não posso deixar de expressar minha indignação frente a uma notícia que li na coluna “Rosa dos Ventos”, da revista Carta Capital. Por motivo de ações de integrantes do Ministério Público Estadual do Rio Grande do Sul, uma escola do Movimento Sem-Terra na cidade de Sarandi terá de ser fechada. Entre as acusações levadas em conta pelos promotores, há a de que o material da escola segue “a linha pedagógica de Paulo Freire”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Indignado, encerro minha postagem com as palavras de quem tomei a liberdade de ter como padrinho de leitura, carinhosamente. As indignadas palavras de Paulo Freire em carta reunida no livro Pedagogia da Indignação: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;“A eles e elas, sem-terra, a seu inconformismo, à sua determinação de ajudar a democratização deste país devemos mais do às vezes podemos pensar. E que bom seria para a ampliação e consolidação de nossa democracia, sobretudo para sua autenticidade, se outras marchas se seguissem à sua. A marcha dos desempregados, dos injustiçados, dos que protestam contra a impunidade, dos que clamam contra a violência, contra a mentira e o desrespeito à coisa pública. A marcha dos sem-teto, dos sem-escola, dos sem-hospital, dos renegados. A marcha esperançosa dos que sabem que mudar é possível”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=""&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;O desenho acima leva a assinatura de seu autor.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1227279504852337160?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1227279504852337160/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1227279504852337160&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1227279504852337160'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1227279504852337160'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/paulo-freire.html' title='Paulo Freire'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SabVflJNnJI/AAAAAAAAAEE/LCcbCWFayj8/s72-c/webPAULO_FREIRE.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7512634891668631612</id><published>2009-02-22T17:53:00.023-03:00</published><updated>2009-02-25T11:32:09.725-03:00</updated><title type='text'>Alguns políticos</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Assessores de marketing. A maioria dos políticos de nosso país possui ao menos um deles. E, também na maioria dos casos, são eles que produzem as imagens, que serão passadas ao público, desses políticos. Tratando-se praticamente de uma regra nesse meio, não faz grande sentido perdemos tempo acusando somente uma ou outra imagem produzida, enquanto, na verdade, qualquer produção de imagem merece ser criticada, por ter como objetivo único a obtenção de votos nas eleições. Como exemplo, podemos citar o consagrado “Lulinha paz e amor”, incorporado por Lula a partir da campanha presidencial de 2002, a Dilma Roussef como a “mãe do PAC”, etc.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="line-height: 115%;  "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Mas se cito duas figuras petistas é para que depois não me venham dizer que só enxergo a podridão do lado tucano. Pois quero falar sobre dois casos do PSDB aqui de São Paulo: José Serra e Geraldo Alckmin. Como mesmo já disse, toda produção de imagem pública é reprovável. Entretanto, não posso esconder de meu leitor que com algumas delas implico especialmente, como com a dos dois.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="apple-style-span"&gt;&lt;span style="line-height: 115%;   color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;A imagem que de Serra e Alckmin nos é passada nas propagandas do PSDB — ou seja, a que eles próprios desejam ter para si — é a mesma divulgada pela maioria dos grandes veículos de comunicação brasileiros. Serra e Alckmin são extraordinariamente trabalhadores, têm visão de futuro e os melhores planos para o nosso país. São pessoas sérias e honestas, com vocação para a política por serem predestinados a “cuidarem de pessoas”. Possuem eficiência e pragmatismo no governo, não tiram os pés do chão e &lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" line-height: normal; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;—&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" line-height: 18px; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt; nunca é demais lembrar &lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" line-height: normal; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;—&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style=" line-height: 18px; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt; trabalham, trabalham e trabalham por São Paulo. São, em suma, exímios administradores.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px; "&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;Vê-se claramente a clássica figura do paulistano que administra a “locomotiva do Brasil” com competência. E grande parte da imprensa faz coro na divulgação dessa imagem incorporada pelos dois. Imagem falsa que acaba por velar o que, de fato, o PSDB vem fazendo em São Paulo desde 1995. O que os tucanos fazem de nossa segurança pública, de nossa saúde e, sobretudo, de nossa rede pública de educação. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 373px; height: 319px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SaVWQaY0DhI/AAAAAAAAAD8/Wzci1D6GwLI/s400/es07.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306742575887289874" /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"&gt;Não me lembro de onde retirei a charge acima, que leva a assinatura de seu autor. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7512634891668631612?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7512634891668631612/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7512634891668631612&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7512634891668631612'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7512634891668631612'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/assessores-de-marketing.html' title='Alguns políticos'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SaVWQaY0DhI/AAAAAAAAAD8/Wzci1D6GwLI/s72-c/es07.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3576006829573674839</id><published>2009-02-20T22:34:00.013-03:00</published><updated>2009-02-21T08:42:56.413-03:00</updated><title type='text'>CPF na nota, senhor?</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Comprei um livro numa livraria de um shopping e a atendente do caixa foi logo o colocando em uma sacola plástica. Recusei a sacolinha, mas a moça, praticamente atalhando minha recusa, disse: “Não, não, imagina, eu faço questão”.&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;  P&lt;/span&gt;ercebi então que a mulher provavelmente não compreendia minhas intenções. Recusava a sacola em coerência às minhas crenças pessoais, e não por fazer cerimônia para aceitá-la diante de sua pessoa, como acredito que pensava. E, de fato, assim devia pensar, pois, após minha segunda recusa pela sacola, voltou a insistir para que eu a levasse, como uma tia insistindo para seu sobrinho comer um bolo: “Imagina! Andar com livro sem sacola por aí! Não precisa não, moço, pode levar”. Só então curvei meu tronco em direção a ela e, beirando a rispidez, disse um derradeiro “não”, o qual, deve ter pensado, confirmou-me não como pessoa cerimoniosa, mas má educada mesmo.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Recusar sacolas plásticas, aliás, é algo que muito me diverte. As atendentes e os atendentes de caixas, entretanto, não conseguem entender como uma pessoa é capaz de agir dessa maneira, e o caso que relatei acima exemplifica isso. Quando o que ocorre é a dificuldade de compreensão da minha atitude, mantenho meu bom-humor frente a eles — o “não” grosseiro relatado é fictício. Mas quando as pessoas do caixa me obrigam a levar as sacolas, alegando que estas servem como “comprovante” de minha compra, irrito-me. Irrito-me pois acho absurdo ser obrigado a levar uma sacola plástica para não ser barrado pelos seguranças ao sair de uma loja.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Sucedeu comigo irritação dessa anteontem. Comprei um livro e, ao recusar a sacola plástica com que logo o revestia a atendente do caixa, dela ouvi em voz monótona: “Leva se não os seguranças vão te parar”. “Não, não quero mesmo a sacola, moça, obrigado”, respondi. Mas ela insistiu: “Como que você vai provar que comprou o livro, então?”. &lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt; &lt;/span&gt;“Nota fiscal, não?”, respondi e ela se convenceu, embora chateada em ter de emitir a nota fiscal, atitude que seu patrão severamente reprova. Finalmente conquistado meu direito de não levar a sacola plástica, fui embora da livraria. Mas, ao sair dela, resolvi provocativamente passar ao lado do segurança da loja. Exibi bem o livro levado à mão, assoviei e me locomovi em passos ligeiros, simulando trejeitos de um verdadeiro ladrão. Olhando para o chão, procurei interpretar a figura de um jovem a furtar um livro, quase um cleptomaníaco. E torci que torci para que o segurança me barrasse, com a cara chata que têm os seguranças, e dissesse: “E esse livro aí, moleque?”. Mostraria então minha nota fiscal e, sem dizer tchau, iria embora, soberbo. É divertido ser ecológico, embora o segurança não tenha me barrado.&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3576006829573674839?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3576006829573674839/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3576006829573674839&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3576006829573674839'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3576006829573674839'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/cpf-na-nota-senhor.html' title='CPF na nota, senhor?'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3332284701019665691</id><published>2009-02-19T11:22:00.006-03:00</published><updated>2009-03-28T20:41:40.234-03:00</updated><title type='text'>Mudo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;No momento dos reclames de sua novela diária, minha avó opta por colocar mudo na televisão. E correta está ela, que se livra da gritaria a que somos submetidos nos intervalos da tevê aberta. É verdade que muitos dos programas da tevê aberta merecem também não ser escutados, como as próprias telenovelas. Entretanto, escutamo-los por opção, o que não acontece no caso das propagandas. Com a exceção de uma ou outra que aparenta inteligência em sua elaboração, chegando a nos arrancar alguns risos ao assistir a elas, nenhum de nós verdadeiramente deseja assistir às propagandas da televisão. Mas são raros os casos como o de minha avó, que emudece seus estardalhaços. As restantes pessoas, como eu, aliás, permanecem com o áudio da televisão funcionando e, quando menos esperam, com algo ao seu redor irritam-se repentinamente, como quando tentam conversar com um parente, em outro cômodo da casa, e não conseguem escutá-lo. É a propaganda que, berrando aos nossos ouvidos, atrapalha tudo e ainda embute em nossas cabeças os mais diversos produtos dos quais não necessitamos a compra.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Confesso que tenho tentado, ultimamente, me adaptar ao costume de minha avó. Mas como estou ainda em processo de adaptação a ele, por vezes esqueço colocá-lo em prática e noto meu esquecimento somente quando me irrito com a barulheira dos reclames. Existem alguns que são irritantes em especial. “QUER PAGAR QUANTO?!” é a frase que imortalizou a chatice das propagandas de uma loja, a qual não cito o nome, mas deve identificá-la já meu leitor.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Ao ouvir as propagandas dessa loja, invariavelmente desejo colocar “mudo” na televisão. Se soubesse, aliás, o momento em que entrariam no ar, apertaria eu o botão de antemão. Mas como não o posso saber, o estardalhaço com que já iniciam seus recados é que me faz pular do sofá e procurar o controle-remoto com atraso e desespero. Quando achado este, procuro o “mudo”, mas, nessas situações, é evidente, tardo a achá-lo. Travo, assim, praticamente um duelo com as propagandas dessa loja. Tento não escutá-las, boicotando-as, enquanto elas tentam fazer-se ouvidas por mim. O pior e o que verdadeiramente mais me irrita é perder, quase sempre, esse duelo. A dificuldade em vencê-lo também é evidente, pois o recado principal das propagandas dessa loja é embutido logo nos primeiros três segundos de seus reclames. Assim, somos por eles invadidos contra a nossa vontade, como se levássemos um tiro na mente: “ÉÉÉÉÉ SÓ AMANHÃ GELADEIRA NAS CASAS....” MUDO. É sempre tarde demais.&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3332284701019665691?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3332284701019665691/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3332284701019665691&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3332284701019665691'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3332284701019665691'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/mudo.html' title='Mudo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-741255048409722625</id><published>2009-02-14T22:03:00.020-02:00</published><updated>2009-02-15T10:27:49.855-03:00</updated><title type='text'>O zíper</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Esperava pela abertura do portão de um prédio público em que prestaria concurso. O movimento em frente ao local era pequeno, apesar do dia bonito que fazia. Isso para mim evidenciava a pouca concorrência, algo muito bom.&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:13.5pt"&gt;&lt;span style=";color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Eis que chegou um ônibus com placa de Jundiaí. Sentado à mureta em frente ao prédio, torci, por alguns instantes, para que dele descessem somente um ou dois concorrentes, ou quem sabe apenas uma mulher que traria um sanduíche à filha. Mas os que prestam concurso público não nasceram com sorte e, do ônibus, para minha decepção, dezenas de pessoas desceram com cara de azaradas. Passei a acompanhá-las com os olhos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:13.5pt"&gt;&lt;span style=";color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Foi nesse instante que reparei em uma mulher que aparentava ter já seus 34 anos de vida sem sorte. Como beleza não possuía, olhava-a mais para desenvolver minha autoconfiança para a prova, mas seus trejeitos também me chamaram a atenção. Provavelmente por estar bastante nervosa, do ônibus saiu em passos curtos e rápidos, que se assemelhavam a pequenos pulos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; Simultaneamente, secava sua testa úmida, apalpava a coxa e desbravava sua bolsa, bastante grande, talvez em busca do RG. Com passos ligeiros pela calçada em frente ao prédio, cruzou caminho com um ambulante que vendia garrafas d’água. Passou reto por ele, mas voltou atrás, em atitude de pessoa ansiosa, e pediu uma água. Antes de entregá-la, o ambulante, com voz de quem pergunta “você não tem trocado?”, avisou à mulher: “Seu zíper está aberto”. Era o zíper de sua calça jeans.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:13.5pt"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Antes mesmo de saber de seu zíper aberto, já havia eu, confesso, duvidado de como uma pessoa conseguia prestar um concurso público com calça tamanhamente colada ao corpo. Agora, vestido em meu bermudão e sem cueca, previa também a dificuldade em se levantar o zíper da calça daquela mulher, o que seria quase como fechar novamente uma lata metálica de sardinha. &lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-family:Georgia;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:13.5pt"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style=" ;font-family:Georgia;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;Além do grude em que estava sua calça e do calor e sol que fazia no local, o zíper parecia não subir, por escorregar de suas mãos ou mesmo emperrar na calça. Minha previsão se confirmava e, por um instante, desejei levantar de meu lugar e aconselhá-la a acalmar-se, esquecendo que se travava de uma concorrente. Se respirasse fundo e desistisse de operar a subida do zíper em tempo menor do que o exigido por um emperrado, conseguiria em breve ocultar sua calcinha e livrar-se de mais constrangimento. Mas aquela mulher, que já era suficientemente nervosa para prestar um concurso público, afobava-se ainda mais por ter, no mesmo dia de sua prova, o zíper de sua calça aberto e emperrado, em frente a grande público. Já esquecida de sua água, começou a quicar em seu próprio lugar, encolhendo a barriga e puxando o zíper para cima com força. Mas ele teimava em não subir e a mulher, por sua vez, teimava em, cada vez mais, colar bem suas pernas uma à outra — o que fazia sua calça jeans assemelhar-se a um saco de batatas — e tentar puxar o zíper para cima. De tanto juntar as pernas uma à outra, encolher a barriga prendendo o ar e, para isso, morder o lábio inferior de sua boca; de tanto querer ocultar sua calcinha e, para isso, quicar, quicar, quicar em seu próprio lugar, encrespando ainda mais o seu cabelo, sua bolsa — o verdadeiro saco de batatas —, antes pendurada ao ombro, caiu no chão. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:13.5pt"&gt;&lt;span style=";color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-size:small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span"  style="font-family:arial;"&gt;A mulher finalmente parou, descabelada. Corou as bochechas, lacrimejou os olhos e, em frente a tantos concorrentes, acocorou-se para pegar sua bolsa. Pude prever, por sua feição desolada, que, naquele momento, a mulher seria capaz de desistir de sua prova, de seu emprego e voltar para sua casa. Teria eu uma concorrente a menos. Mas, ainda de cócoras, após devolver seu RG à bolsa, a mulher finalmente conseguiu fechar o seu zíper, e quem desistiu do concurso público fui eu.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-741255048409722625?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/741255048409722625/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=741255048409722625&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/741255048409722625'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/741255048409722625'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/o-ziper_14.html' title='O zíper'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-883429125645157946</id><published>2009-02-10T22:20:00.004-02:00</published><updated>2009-02-13T16:47:09.037-02:00</updated><title type='text'>Imaginação</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;A pequena história que escrevi em minha última postagem foi inspirada em meu irmão mais novo. Já há muito tempo ele me presenteia, nos fundos de minha casa, com espetaculares apresentações de seu futebol imaginário, aos quais assisto escondido, para não inibir a expressão dos múltiplos papéis assumidos por ele nessas circunstâncias. Apaixonado por futebol, uma bola e um gramado foram sempre para ele um verdadeiro palco.  Hoje, já com dez anos, são de fato mais raras e menos teatrais suas performances nos fundos de casa, embora ainda sejam interessantes.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt; Certa vez, aliás, e esta história não posso deixar de contar, quando com seis ou sete anos de idade, saiu emburrado de uma de suas partidas de fundo de quintal, onde se fazia onipresente em todos os personagens do duelo. Estava bravo de verdade e explicou com indignação o motivo da braveza, à família: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span lang="EN-US"  style="mso-ascii-font-family:-webkit-monospace; mso-hansi-color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;“&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;O árbitro me expulsou, ora!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span lang="EN-US"  style="mso-ascii-font-family:-webkit-monospace; mso-hansi-color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;São fatos como esse &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;—&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt; meu irmão ter expulsado a si próprio &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;— que me fazem ter um profundo encanto pelo universo imaginativo das crianças. Encanta-me a maneira como elas assumem, brincando, diversos papéis em seus corpos pequeninos, além da avidez com que interpretam os personagens por elas criados. Nesse contexto, ocorre-me a música “João e Maria” — “Agora eu era o herói...” — que tem melodia de Sivuca letrada por Chico Buarque. Na letra da música, Chico homenageia a maneira como a criança traduz sua doce imaginação em palavras. O pequenino anônimo da canção anuncia a alternância dos diversos papéis que assume através da expressão “agora eu era”, cotidianamente usada por crianças brasileiras para o mesmo fim.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;&lt;span class="apple-converted-space"&gt;&lt;span style=" ;color:black;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;Esta expressão, recorrente em tantas bocas infantis Brasil afora, ganhou, por Chico Buarque, status de tempo verbal. Para ele, trata-se do “passado onírico”. E é formidável. Somente o passado onírico é capaz, pela contradição entre o ‘agora’ e o pretérito imperfeito, de emprestar ao tempo presente a concretude que possui o tempo passado. Não existe tempo verbal melhor para expressar a crença inabalável que tem uma criança no que decorre de sua própria imaginação. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-883429125645157946?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/883429125645157946/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=883429125645157946&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/883429125645157946'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/883429125645157946'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/imaginacao.html' title='Imaginação'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5196746606251998057</id><published>2009-02-07T23:56:00.024-02:00</published><updated>2009-11-16T12:41:52.964-02:00</updated><title type='text'>Jogando bola</title><content type='html'>&lt;div style="TEXT-ALIGN: justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Carregava em si cada um dos vinte e dois jogadores da partida, além dos reservas, se necessário fosse. Para a direita, corria sendo a Ponte Preta. Para a esquerda, corria pela equipe adversária, amolecendo mais o corpo. Passava a bola a si próprio, fazia lançamentos, arriscava cabeceios e bicicletas e, no final, a Ponte acabava por vencer, fosse seu adversário o Milan, o Manchester United ou o São Paulo. O garoto de seis anos negava a sua parcialidade, contudo. Seus jogos eram apitados por árbitros reconhecidos no Brasil, dizia, e que não permitiam conduta manipuladora por parte dele, embora ele próprio fosse o árbitro da partida. Ele era tudo, aliás, em seu estádio improvisado no quintal da casa. Técnicos, massagistas, bandeirinhas e médicos. As torcidas também, dizendo nomes feios em coro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se desejasse ser novamente a Ponte Preta, quando correndo à esquerda, roubava a bola de si próprio ou iniciava o segundo tempo. Marcava um gol. “Goooooooooooooooooool”, narrava, inflamando-se no prolongamento do “oooo”, fosse um gol campineiro. Quando de voz cansada, ele, o narrador da partida, passava a palavra aos comentaristas do jogo que, falando, davam descanso ao locutor. Sendo também o garoto os dois comentaristas do duelo, acabava por somente repousar as vozes dos outros, mas nunca verdadeiramente a sua, o que lhe rendia uma narração peculiar. Cortava palavras no meio, inventava expressões, onomatopéias e perdia o ar. Jogava então os braços e os pés de um mesmo lado do corpo para cima e caía no chão, como se seu gesto fizesse as vezes de sua voz, com emoção. Seu desempenho agradava a si próprio e ao público do estádio, incorporado em seu corpo franzino e suado. Feio somente era quando um chute, do adversário, é claro, ultrapassava os limites de seu estádio, levando a bola aos estádios vizinhos. “Havaianas, as legímias!”, dizia nesses momentos, tropeçando na pronúncia do merchandising.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não lhe era penoso ter de ir buscar a bola nos vizinhos ou submeter seu pequenino corpo às peripécias de sua imaginação. Mas antes que pensem o contrário os velhos que se esquecem de suas infâncias, o garoto cansava-se em certo momento da partida. De repente, muito de repente, cansava-se. Sua energia restante permitia somente, ainda, que marcasse o derradeiro gol de desempate ponte-pretano e encerrasse a partida. Comemorando, gritava com alegria, socava o ar sendo provisoriamente o Pelé e pulava em cima de si próprio, formando a pilha de jogadores, no chão, a festejar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sua última tarefa do dia, a de comemorar a vitória da Ponte Preta, encerrava-se. Sentava no centro do gramado, então, e abraçava suas pernas, colocando o queixo sobre os joelhos, exausto. Finalmente, as equipes que haviam duelado despediam-se e o Milan clamava pela revanche. “Só se marcar para amanhã”, dizia então a Ponte. “Eu aceito”, respondia o Milan. O garoto, já solitário, com a estranha sensação de ser somente si próprio, olhava para o céu de seu estádio e pensava que jogaria bola no dia seguinte, novamente. Dormir seria o tempo exato para que o refletor do estádio Moisés Lucarelli voltasse a subir, até que ficasse a pino, iluminando o local para mais um espetáculo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5196746606251998057?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5196746606251998057/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5196746606251998057&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5196746606251998057'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5196746606251998057'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/jogar-bola.html' title='Jogando bola'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5952542417407171900</id><published>2009-02-04T18:43:00.005-02:00</published><updated>2009-02-04T19:05:41.220-02:00</updated><title type='text'>O São Paulo perdeu</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Assistindo a um telejornal, meu pai clamava por um copo d’água e atendê-lo ficava a cargo de mim ou de meu irmão. Como crianças, tínhamos a inabalável disposição em fazer favores aos nossos pais. Um, entretanto, por espontânea vontade, jamais buscaria o copo d’água sozinho, garantindo o ócio do outro e, por isso, por pura rivalidade, o caso resolvia-se através do par-ou-ímpar. Quem perdesse, buscaria o copo.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Nesses tempos idos, em disputas de par-ou-ímpar, assimilei a importância de se saber perder na vida. Apesar da indignação frente à derrota, encará-la com dignidade era primordial para a construção de meu caráter. Um fato ocorrido nesta semana me fez, entretanto, pensar em uma possibilidade quase inimaginável. Suponhamos que eu vencesse sucessivas disputas de par-ou-ímpar na minha infância, fosse frente ao meu irmão ou não. Suponhamos que por vinte e duas disputas consecutivas, em um período de cinco meses e dezesseis dias, eu não perdesse uma sequer. Suponhamos, enfim, que, após todo esse período, a derrota inesperadamente reaparecesse em minha vida, quebrando minha invencibilidade. &lt;span style="mso-spacerun:yes"&gt; &lt;/span&gt;Como eu reagiria diante disso?&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;O fato que me inspirou a essa proposição é curioso. O São Paulo, meu time de futebol, após invencibilidade durante o longo período e número de partidas por mim referidos, perdeu, no último domingo, para o Santo André no Morumbi: 2 x 0. As reações à derrota me chamaram a atenção. Em casa, minha mãe, ao olhar a televisão e ver o São Paulo em desvantagem no placar, espantou-se e perguntou, incrédula: “O São Paulo?”. Sim, era o São Paulo que perdia.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Na imprensa, deram para investigar a preparação física dos jogadores do São Paulo e especular sobre a possibilidade do goleiro Rogério Ceni ter disputado a partida contundido. Algo de extraordinário haveria realmente de estar acontecendo. Resolveram, igualmente na imprensa, implicar com o habitual mau-humor de Muricy Ramalho, técnico da equipe, mesmo estando o seu comportamento rabugento presente também nas ocasiões de vitórias e empates. Jogadores, diretores e até mesmo o presidente do clube, foram obrigados a dar satisfações, na mídia, quanto ao tropeço da equipe. Instalou-se praticamente uma crise no clube.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Achei curiosas as reações à derrota pois, por mais que a imprensa insista em afirmar que a equipe do São Paulo não sabe perder, elas evidenciam um fato inusitado. Não é a equipe são-paulina que não sabe perder, acredito. São os espectadores da equipe são-paulina que desaprenderam a vê-la perder. Esses espectadores, entre eles a própria mídia, passam a buscar explicações para a derrota — nos raros casos em que ela acontece — em possíveis acontecimentos extraordinários, sendo que a derrota é, na verdade, algo natural para uma equipe de futebol.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Assim mesmo, não há como negar a iminente obrigatoriedade do São Paulo vencer a sua próxima partida. Caso contrário, os espectadores do espetáculo do futebol passarão a acreditar que as derrotas da equipe do Morumbi têm acontecido por decreto do presidente da república, corinthiano. Ou mesmo por uma medida-provisória.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5952542417407171900?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5952542417407171900/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5952542417407171900&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5952542417407171900'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5952542417407171900'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/02/perder.html' title='O São Paulo perdeu'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4270348657515328945</id><published>2009-01-26T21:37:00.010-02:00</published><updated>2009-01-27T12:09:57.751-02:00</updated><title type='text'>Em reforma</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Certo. A palavra ideia perdeu o seu acento com a nova ortografia. Durante algum tempo, ao nos depararmos com ela escrita em um jornal ou revista,  vamos estranhá-la. Vamos achar graça em nos depararmos com essa mudança, em presenciarmos esse momento da história da lingua portuguesa. Vamos imaginar, sobretudo, sermos, aos nossos filhos, pessoas do tempo em que ideia tinha acento, equestre tinha trema e voo chapeuzinho no primeiro "o". &lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Essa é a graça da reforma ortográfica. A sensação de uma mudança na história, nem que seja na dos jornais que serão arquivados para a posteriadade. O único problema é termos de escrever de acordo com as novas determinações. Um clichê, como ideia, qualquer mesa de bar brasileira assimila rapidamente. Mas e o resto? Dia desses, juntei duas palavras por mim já dominadas: ideia e estreia. Certo, pensei, há alguma relação entre as duas. Não parecem irmãs, afinal? Surgiu em minha cabeça, então, a indagação: se ideia e estreia perderam seus agudos, perderão também suas outras irmãs, como platéia e diarréia? Ao indagar sobre o assunto meu irmão mais velho, ouvi dele um pertinente comentário que, caso não tenha sido  levado em conta pela nova ortografia, deveria: diarréia perder o acento é algo grave. Ou agudo, acrescento eu. &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Acabei sanando minhas dúvidas através do bom "Guia Prático da Nova Ortografia", do Michaelis da UOL. De tudo sei agora, faltando decorar algumas regras do hífen. Uma delas, aliás, me obrigou a substituir, na última postagem deste blog, o mini-sorriso da Fátima Bernardes por um minissorriso que, escrito desta maneira, é bem verdade, vira quase um sorrisão. Ando me divertindo com esse assunto.&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SX5SXnQybvI/AAAAAAAAADk/fk5OmClcgoM/s1600-h/brog_peter.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SX5SXnQybvI/AAAAAAAAADk/fk5OmClcgoM/s400/brog_peter.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295760777464147698" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Ponho, por fim, foto que tirei, em viagem pelo litoral paulista, de um carro de golfe que servia de transporte para os moradores de um condomínio. Faço algumas observações: alerto que a crase, em "à todos", com a nova reforma, ou mesmo sem ela, deve deste papel imediatamente sumir, assim como somem os tremas aos olhos dos brasileiros doravante. O circunflexo em "pessôa" também cai, permanecendo a proibição de se fumar e levar cães ao veículo. &lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;Tenho uma dúvida, aliás. Haveria acento em pessoa, de acordo com a penúltima ortografia? Devo perguntar a alguém daquele tempo...&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4270348657515328945?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4270348657515328945/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4270348657515328945&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4270348657515328945'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4270348657515328945'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/em-reforma.html' title='Em reforma'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SX5SXnQybvI/AAAAAAAAADk/fk5OmClcgoM/s72-c/brog_peter.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1307862033745832131</id><published>2009-01-24T23:49:00.011-02:00</published><updated>2009-01-25T19:34:56.240-02:00</updated><title type='text'>Há crise</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Focalizaram bem o rosto da Fátima Bernardes, como agora por vezes fazem com os apresentadores do Jornal Nacional. Um semissorriso foi aberto para os telespectadores, acompanhado de uma feição feminina e carinhosa por parte da apresentadora. A notícia só poderia ser boa, pensei. Se não boa, branda. Algo como o nascimento de um urso-panda na China.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Meu engano percebi quando, sem perder a serenidade, Fátima introduziu o assunto da matéria que seguiria: ‘em tempos de crise, um assunto muito importante vem à tona: vale a pena, para os empregados, negociar direitos trabalhistas em troca de não serem demitidos?’.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Ora, não sou especialista em leis trabalhistas ou na relação trabalhador-empregado. Entretanto, no período de prosperidade que antecedeu a crise, quando a economia mundial estava em acelerado crescimento, não vi empresários propondo divisões de lucros, revisões de leis trabalhistas em benefício dos trabalhadores ou aumentos significativos de salários. Ao menos, nada foi veiculado no Jornal Nacional, se é que algum empresário agiu dessa maneira.&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align:justify"&gt;Como do assunto pouco entendo, não quero me alongar em críticas. Mas em minha mente leiga sinto martelar uma injustiça bastante evidente. Quando não há crise, os lucros, exorbitantes, aliás, têm destino definido – os bolsos dos patrões. Mas quando a crise existe... Parece-me inverossímil, sinceramente. Mas ao Jornal Nacional, pelo jeito, não. Desde o semissorriso da Fátima Bernardes até a exibição da matéria em si, passou-se a impressão, para quem estava em casa, de que a revisão das leis trabalhistas era algo natural, consequente do atual momento de crise. Como de praxe, a simples maneira como um assunto é introduzido no Jornal Nacional já é parcial. Já é manipuladora e tendenciosa, seja na feição simpática de Fátima para defender os empresários ou na entonação taciturna de Bonner para incriminar uma ocupação sem-terra. Invasão, aliás.&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1307862033745832131?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1307862033745832131/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1307862033745832131&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1307862033745832131'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1307862033745832131'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/h-crise.html' title='Há crise'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4157346366137214823</id><published>2009-01-23T20:44:00.015-02:00</published><updated>2010-04-03T21:56:13.723-03:00</updated><title type='text'>Calabar</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;em&gt;"Quando formos todos culpados, será a democracia"&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;Albert Camus.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Iniciei hoje a leitura de Calabar - O Elogio da Traição, peça teatral de Chico Buarque e Ruy Guerra. O pouco que li, já gostei. Gostei também do prefácio, sob o título 'Uma reflexão sobre a traição', escrito por Fernandes Peixoto, o diretor da peça encenada no ano de 1980, já que fora censurada em 1973. Nele, Peixoto deixa claro que a peça tem o intuiuto, a partir da temática das invasões holandesas ao Brasil no século XVII, de provocar a reflexão quanto ao abstrato conceito da 'traição'. Acerca disso, diz que, no referido século, uma identidade genuinamente brasileira ainda não fora concretizada, impossibilitando a verdadeira libertação nacional. As lutas que existiam, então, opunham portugueses a holandeses e os interesses políticos e econômicos destes na colônia brasileira. Assim, logo de início, diz que a traição era uma atitude cotidiana à época: "defender Portugal ou defender a Holanda significava uma traição ao Brasil".&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294630589947675570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; CURSOR: hand; HEIGHT: 243px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SXpOeCq_g7I/AAAAAAAAADU/eVfyI2xfzQE/s400/CHICOCantaCalabarI.jpg" border="0" /&gt;A peça conta com algumas das mais maravilhosas músicas de Chico Buarque, em parceria com Ruy Guerra, como Fado Tropical. Estão reunidas no álbum de 1973, com o título 'Chico Canta', já que a palavra 'Calabar', de 'Chico Canta Calabar', fora também censurada.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Mais dos que as belas canções, entretanto, o que me atrai nesse início de leitura (que deve amanhã se encerrar, a peça é curta) é o modo como o tema 'traição' é tratado. A traição de todos. Todos os personagens da trama carregam o peso de alguma traição, e o bode expiatório é Calabar. Esse tema me remete a outro livro, que li há poucos meses: A Queda, de Albert Camus. Nele, através do monólogo do personagem que se auto-defini "juiz-penitente", Camus mostra que a culpa é coletiva em uma sociedade. Todo homem carrega a sua e julga a de seus próximos, bem como tem, por eles, a sua julgada. "Uma vez que somos todos juízes, somos todos culpados uns perante os outros, todos cristos à nossa maneira vil, crucificados um por um, e sempre sem saber", diz.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;"E sempre sem saber". Frasezinha pra ficar na cabeça. Pra nos atormentar em relação ao conceito tão estupidamente incompreensível que é o da culpa. Bem como é o da traição. Imagine, então, quando, a partir da "traição", alguém tem sua "culpa" escancarada para a história.&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4157346366137214823?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4157346366137214823/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4157346366137214823&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4157346366137214823'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4157346366137214823'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/calabar.html' title='Calabar'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SXpOeCq_g7I/AAAAAAAAADU/eVfyI2xfzQE/s72-c/CHICOCantaCalabarI.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8486505073444502054</id><published>2009-01-08T22:22:00.020-02:00</published><updated>2009-01-22T23:17:46.234-02:00</updated><title type='text'>Táxi</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Apesar da tensão a que somos submetidos no acompanhamento ocular do taxímetro, andar de táxi é sempre divertido. Se um ônibus tem lá seus momentos cômicos a nos oferecer, devido à diversidade de pessoas e conversas que nele encontramos, o táxi nos propicia uma relação mais íntima, embora forçada, e não por isso menos saborosa, com o motorista do automóvel. Certa vez, um motorista, feio que doía só de ver, contou-me com naturalidade acontecimentos de sua vida amorosa. E não eram simplesmente histórias de amor protagonizadas por ele. A totalidade delas, o que dava realce ao seu poder sedutor, passava-se em seu ambiente de trabalho, no táxi. Faz-se pertinente, aqui por mim, a citação de sua feiura pois, de acordo com suas próprias palavras, as mulheres que por sua vida passavam eram todas de suma beleza. Assim como o pescador pesca sempre os maiores peixes que existem, ele fazia as corridas com as mais deslumbrantes moças que existiam.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Tratou-se praticamente de um monólogo por parte do taxista, neste caso. Aliás, a maioria das vezes em que somos obrigados a andar de táxi, somos submetidos aos monólogos dos taxistas. É até mesmo constrangedor, diante de tanto ouvir, ter que elaborar alguns comentários para corresponder às expectativas dos narradores: "Nossa? Jura? Hum...". Por outro lado, é pertinente nos submetermos aos monólogos, entrecortados somente por nossos comentários poucossilábicos. Digo isso pois, da última vez em que me arrisquei a um diálogo, sendo este logo de início mal-sucedido, passei por uma situação ainda mais constrangedora do que o ouvir, ouvir, ouvir. Sucedeu que entrei no táxi e, mesmo percebendo o sotaque espanhol do motorista em questão, meti-me a iniciar uma conversa. Da maneira mais primitiva, fi-lo: "Como você chama?", perguntei. O taxista, em seu sotaque fortemente espanhol (era do Paraguai), disse-me: "José". Acontece que, por seu sotaque espanhol, sua pronuncia da palavra não foi exatamente igual à que faz, agora, meu leitor. Foi, imaginem o sotaque, algo próximo a isso: "Iosé". O "sé", aliás, não sei se devo escrever com o agudo ou com o circunflexo. No momento da corrida, entretanto, achando ser o circunflexo o mais apropriado, não sei por que cargas d'água senti ser interrogativa a sua afirmação. Ao seu "i o cê?", então, respondi: "O meu é Pedro. E o seu mesmo?". &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8486505073444502054?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8486505073444502054/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8486505073444502054&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8486505073444502054'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8486505073444502054'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/taxi.html' title='Táxi'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-771711380008147889</id><published>2009-01-06T20:56:00.036-02:00</published><updated>2009-01-08T21:50:45.057-02:00</updated><title type='text'>A roupa velha do rei</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Era dia 25 de dezembro à noite. Em meu estômago, preguiçosa como aquele momento, a ceia de Natal ainda era digerida. Meu corpo era invadido pelo tipo de sono que não nos faz dormir, apenas nos invade com sua preguiça e lentidão, sem conseguirmos, entretanto, combatê-las. Para completar a cena, tinha de arrumar malas: viajaria dia 26 pela manhã. Comecei a arrumação. Pra distrair, liguei a tevê. Guardava uma camiseta, olhava à tevê, guardava uma meia, olhava à tevê. E ela, que ligada estava para amenizar o meu tédio, acabou por, verdadeiramente, me acordar. Passava o show do Roberto Carlos. Aliás, o especial do Roberto Carlos. Realmente o que ele faz todo fim de ano na Globo não tem qualidade para ser chamado de show. De especial muito menos, diga-se de passagem.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;A sensação que tenho é de que a mesma apresentação se repete todos os anos. A música inicial (“Quando eu estou aqui"...), o microfonezinho puxada à esquerda, os convidados. Os convidados sempre globais e os que estão “na crista da onda”, como os atores de A Favorita. As entrevistas que estes concedem, aliás, também são sempre iguais: “Ah, gente, o Rei é tudo-de-bom, né?”. Nada de populares, nada fora do controle global. E o Rei, chamemo-lo assim mesmo, faz o showzinho dele. Diz que são tantas emoções e que saberá melhor falar delas cantando. As falas parecem gravadas, as músicas parecem gravadas, tudo parece gravado desde muito tempo e repetido todos os anos. O Rei não é um Gilberto Gil, ralando em show de passagem de ano. O Rei não é um Caetano e nem um Chico que, mesmo recluso feito um monarca, não se entrega à badalação mercadológica de Globo e afins. O Rei é como um Erasmo Carlos, seu parceirinho aliás. Um aposentado em atividade. A diferença é que seu salário-aposentadoria é pago pela Globo, e o do Erasmo pela Tupi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A indignação que tive dia 25 não vou conseguir expressar, agora, por aqui. Aquele dia, resumindo, achei que o Rei parecia de mentira. Mas o tempo passou. O tempo passou e eu mudei de ideia. O Rei não parece de mentira. O Rei é de mentira. E eu queria que todos o vissem nu, com ou sem meus olhos infantis.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-771711380008147889?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/771711380008147889/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=771711380008147889&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/771711380008147889'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/771711380008147889'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/roupa-velha-do-rei.html' title='A roupa velha do rei'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-1584874010949100398</id><published>2009-01-03T21:44:00.003-02:00</published><updated>2009-01-05T21:08:38.841-02:00</updated><title type='text'>Fezinha</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Rostos, pernas e braços impacientes; a fila enorme não dava trégua aos caixas da casa lotérica. Quanto mais estes se movimentavam, mais lenta ficava a fluidez dos homens e mulheres em direção aos bilhetes da sorte. O dia era de azar. Joaquim havia sonhado com um número e resolvera fazer a fezinha. Mas, ora, o que levava dezenas de pessoas a apostar na lotérica naquele dia? Sonharam com o mesmo número? Descobriram o número que ele havia sonhado, nessa cidade cheia de fofocas? Antes fosse isso. Dividiram todos o prêmio, que na casa dos milhões já incontáveis, seria infinito em todas suas parcelas. Mas não. Cada um havia sonhado com um número, cada um fazia a sua própria fezinha, e isso, aos olhos de Joaquim, evidenciava o óbvio: ele não ganharia nada, ninguém ali ganharia nada, além dos caixas da casa lotérica ou de algum empresário influente que, na maracutaia, levaria o prêmio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Somente a companhia das pessoas colaborava para que permanecesse na fila: todos com cara de quem está em um cartório lotado. Joaquim não tinha obrigação de gastar alguns mangos em um bilhete e depois perder, mas a companhia das pessoas, a companhia íntima velada em rostos apáticos, fazia-o permanecer na fila. Contaminava-o do sentimento de obrigação coletiva, que fazia com que todos permanecessem em pé, esperando. Insistir na fé. A obrigação de se insistir na fé desgostosa que é a dos que tentam ter fé. Meia hora, uma hora, perdera a noção de há quanto tempo esperava para chegar ao caixa. Mas sua vez chegou. Retirou do bolso uma nota úmida e amassada de cinco reais. Antes de comprar, olhou para trás, para seus companheiros de fila: Maria de braços cruzados, Antoninho secando a fronte com seu lenço de pano, Arnaldo tossindo e denunciando seus problemas pulmonares. Uma penca de pessoas carregando nas costas o peso de acreditar, acreditar, acreditar. “Eu não vou ganhar nada, ninguém vai ganhar nada”, pensou enquanto levantava a cabeça para fazer o pedido à moça do caixa:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;— Quero o que está neste papelzinho aqui — e mostrou os números rabiscados na tira de jornal — sonhei com ele, meu amor. Pode apostar que essa eu levo.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-1584874010949100398?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/1584874010949100398/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=1584874010949100398&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1584874010949100398'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/1584874010949100398'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2009/01/fezinha.html' title='Fezinha'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5628962564265547447</id><published>2008-12-24T16:22:00.006-02:00</published><updated>2008-12-24T16:39:27.475-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>Bom Natal a todos nós e que, em 2009, tenhamos um pouco da ironia de Carlos Drummond de Andrade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;O que fizeram do Natal&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Natal.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;O sino longe toca fino.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Não tem neves, não tem gelos.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Natal.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Já nasceu o deus menino.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;As beatas foram ver,&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;encontraram o coitadinho&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;(Natal)&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;mais o boi mais o burrinho&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;e lá em cima&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;a estrelinha alumiando.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Natal.&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;As beatas ajoelharam&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;e adoraram o deus nuzinho&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;mas as filhas das beatas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;e os namorados das filhas,&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;mas as filhas das beatas&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;foram dançar black-bottom&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;nos clubes sem presépio.&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5628962564265547447?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5628962564265547447/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5628962564265547447&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5628962564265547447'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5628962564265547447'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/bom-natal-todos-ns-e-que-em-2009.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-889418799532232601</id><published>2008-12-23T16:59:00.010-02:00</published><updated>2009-02-08T20:51:06.218-02:00</updated><title type='text'>Religião</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Deu de cara com um homem, plantado em frente à casa. Interrompeu a varredura e com um levantar de sobrancelhas questionou o que desejava. "Boas festas", disse o sujeito inexpressivamente, como quem pergunta as horas. A senhora botou de lado a vassoura e, após pedir um instante de espera e ser mal compreendida pelo pedido, entrou na casa, à procura do marido: "Ô véio, tão pedindo boas festas". "Dê os meus sinceros votos", respondeu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Assim era no período natalino. Pediam boas festas à senhora, que pedia ao velho que, por sua vez, dava as boas festas em cotas de ironia, nunca em dinheiro. A senhora sempre lamentava não dar sequer um trocadinho para os pobres coitados. Pensava, dominada pelo coração, que se vassoura tivesse lá seu preço compensador, cederia as suas aos pedintes. Talvez má idéia não fosse. No mês passado, as economias não deram para comprar uma vassoura nova, dissera-lhe o marido. Mas tinha vergonha de oferecer a vassoura e não o dinheiro, porque os que pedem boas festas querem dinheiro e não vassoura.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Passa outro dia, tamos sem nada", disse ao trabalhador. Na hora de negar o dinheiro, sempre mandava voltar outro dia, mesmo que nesse outro não pudesse contribuir novamente. "Agora, passo só ano que vem", respondeu rispidamente o homem, como se fosse obrigação da senhora lhe ceder dinheiro, e foi embora. O marido, que espiava pela janela, disse: "Não deu os meus votos". "Você que não deu boas festas". "Dei sim". E a conversa acabou, porque a mulher voltou a varrer. Não iam se entender, não se entendiam há quarenta e três anos. Ademais, mesmo que se entendessem, não adiantaria. O trabalhador já havia ido embora, bravo, como quem pergunta as horas e perde o minuto.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-889418799532232601?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/889418799532232601/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=889418799532232601&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/889418799532232601'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/889418799532232601'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/religio.html' title='Religião'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5489771582762525345</id><published>2008-12-22T13:23:00.009-02:00</published><updated>2009-02-09T23:47:42.077-02:00</updated><title type='text'>O hino</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Cantar o Hino Nacional é sempre interessante. Principalmente quando o cantamos em grupo, em um grande evento. Com as mãos nos peitos ou em outra posição de respeito, iniciamos, entoando-o: "Ouviram do Ipiranga as margens plácidas". E vamos adiante na letra de nosso hino que, devido a sua linguagem formal, nos é pouco familiar. Mesmo assim, orgulhosa, a voz do brasileiro vem em uma crescente e atinge o seu ápice no final da terceira estrofe: "Ó pátria amada/ Idolatrada/ Salve! Salve!". Eis que... Qual é o próximo verso do hino? Nesse momento, todos que, até então, cantavam em voz bastante alta, enrolam as próximas palavras, esquecidas, até que se engate novamente o canto. Dessa maneira, o "Brasil, um sonho intenso, um raio vívido" é cantarolado em um "na-na-na-na-na-na-na-na-na-naaaa" até engatarmos novamente no próximo verso. Afinal de contas, ninguém em nossa terra, do Oiapoque ao Chuí, jovem ou velho, sabe se, após o "Salve! Salve!", virá o "Brasil, um sonho intenso" ou o "Brasil, de amor eterno".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O que mais me irrita, entretanto, quando tenho de cantar o hino em grandes eventos, é o excesso de formalidade a que somos submetidos para cantá-lo. Até hoje, tenho receio de bater palmas após o seu término, devido a uma repreensão que recebi, em algum ano passado, por um professor que alegava a proibição de o fazer. Se a letra do nosso hino já é excessivamente formal para os padrões de linguagem que usamos no dia-a-dia, por que temos de nos submeter, ainda, a rituais cerimoniosos com o hino de nossa própria pátria? Deve-se cantá-lo parado, com as mãos posicionadas formalmente e, ainda por cima, não aplaudi-lo. O resultado disso tudo é óbvio: vê-se, em estádios de futebol, por exemplo, o povo brasileiro não cantando o hino de sua pátria, como sinal claro de que não se identifica nele. Ora, preferiria todos nós cantando o nosso hino à nossa própria maneira: podendo batucar, dançar, abraçar os amigos ao redor, bater muitas palmas e, é evidente, cantar a plenos pulmões. Seria original, bonito e demonstraria uma intimidade louvável entre o hino de um país e o seu povo.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5489771582762525345?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5489771582762525345/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5489771582762525345&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5489771582762525345'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5489771582762525345'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/o-hino.html' title='O hino'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-392930569977010955</id><published>2008-12-17T23:51:00.022-02:00</published><updated>2008-12-18T10:20:27.892-02:00</updated><title type='text'>Sobe e desce</title><content type='html'>— Luís Otávio! Quanto tempo! Não parece nem que a gente...&lt;br /&gt;— Pois é. É a correria, não...? &lt;br /&gt;— Só aqui a gente esbarra de vez em quando...&lt;br /&gt;— Nem me fale! Dezembrão... &lt;br /&gt;— É a loucura que a gente conhece. E a família?&lt;br /&gt;— Bem, graças a Deus. O difícil é reunir todo mundo no Natal. Filho estudando lá, irmão trabalhando acolá... &lt;br /&gt;— Mas no fim dá tudo certo.&lt;br /&gt;— É, Natal... Aliás, minha esposa gosta muito da sua, você sabe disso. Elas deviam se encontrar mais. Falo tanto pra Neire ir fazer uma visitinha à Dorinha...&lt;br /&gt;— Verdade...&lt;br /&gt;— Ela continua bordando?&lt;br /&gt;— Sim, sim. Vai hoje mesmo mandar uma encomenda pro 215, pra dona Persiana. Dona Persiana que, aliás!&lt;br /&gt;— O quê?&lt;br /&gt;— Não tem observado o sobe-e-desce que ela está com molecada? Logo ela, hein! Onde pára o mundo? &lt;br /&gt;— A dona Persiana?&lt;br /&gt;— A própria. &lt;br /&gt;— De sobe e desce com molecada? Molecada, molecada? A dona Persiana já tem lá seus quase sessenta anos...&lt;br /&gt;— De puro fogo, meu caro! E eu que achava que persiana só se abria em dia de arco-íris...&lt;br /&gt;— Como assim?&lt;br /&gt;— Foi uma piada, ô Luizão! Persiana... cortina... Foi um trocadilhozinho... Não percebeu pelo tapinha que lhe dei nas costas?&lt;br /&gt;— Você sempre me dá tapa nas costas, Gerson.&lt;br /&gt;— Tem razão, mas a dona Persiana, não? De pensar que...&lt;br /&gt;— Olha só! Vamos parar no segundo. Isso que dá ficar falando, falando, falando. &lt;br /&gt;— Verdade, muda de assunto aí.&lt;br /&gt;— O elevador vai abrir.&lt;br /&gt;— Isso não é assunto, Luís, porra!&lt;br /&gt;— Será que chove hoje?&lt;br /&gt;— Se chover a persiana abre do mesmo jeito!&lt;br /&gt;— A porta...  &lt;br /&gt;— Dona Persiana! Mas o Luís estava agora mesmo falando da senhora!&lt;br /&gt;— Eu?!&lt;br /&gt;— Você mesmo, Luisão. Falando daquele bolinho de fubá que a senhora fez pra nossa confraternização de Natal do ano passado... Teremos repeteco?&lt;br /&gt;— Pois, então, meu filho. Não garanto nada, afinal...&lt;br /&gt;— Afinal, está aquela correria, não é mesmo? Dezembrão... Natal... A Dorinha do Gerson leva o bolo dessa vez. Até breve.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-392930569977010955?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/392930569977010955/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=392930569977010955&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/392930569977010955'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/392930569977010955'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/sobe-e-desce.html' title='Sobe e desce'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6361486215042270496</id><published>2008-12-15T20:31:00.007-02:00</published><updated>2008-12-15T21:10:17.886-02:00</updated><title type='text'>A sapatada</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Todos já estão sabendo do jornalista iraquiano que arremessou seus sapatos em direção ao presidente dos Estados Unidos, George Bush. Ponho aqui o vídeo da cena. Ponho por alguns motivos. Além de querer postar um vídeo pela primeira vez, vejo-me na obrigação de registrar esse momento único da história mundial, marcado pelo mais intenso "uhhh..." já ouvido na humanidade. Assim reagiram as pessoas que viram o sapato, por muito pouco, não atingir o presidente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quero, também, reconhecer a habilidade do presidente em fugir de sapatos. Que maravilha! Tenho que assumir: quão hábil é George W. Bush em matéria de desviar de sapatos! Ágil, porém sereno, conseguiu desviar dos dois arremessos, com um desempenho excepcional no primeiro deles. Imagino, ainda, suas palavras ao dono do sapato após seus magníficos desvios: "Hei, campeão, não foi dessa vez. Continue treinando: ainda defenderá a América em arremessos de sapatos" - em voz de filme dublado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;object width="425" height="344"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vN9KVKaRZE8&amp;hl=pt-br&amp;fs=1"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;/param&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;/param&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/vN9KVKaRZE8&amp;hl=pt-br&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6361486215042270496?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6361486215042270496/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6361486215042270496&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6361486215042270496'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6361486215042270496'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/sapatada.html' title='A sapatada'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-2540932761682933388</id><published>2008-12-15T18:39:00.017-02:00</published><updated>2008-12-20T16:52:50.796-02:00</updated><title type='text'>Ruas-mães</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Andando depressa pelo Cambuí, tomei um susto. No momento em que tirava meus pés da calçada para colocá-los na rua que eu atravessaria, apareceu-me algo inesperado. Não era um carro. Era, na própria rua, um escrito em amarelo, próximo à calçada. Tratava-se de um aviso, provavelmente lá colocado pela prefeitura e, por isso, assustei-me quando o vi, pensando ser algo relativo à proibição de se pisar no local. Quando voltei os pés à calçada, finalmente juntei as letras amarelas: "OLHE --&gt;".&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;Pelo bairro, reparei que outras ruas igualmente estavam com o aviso, indicando aos pedestres o lado da rua que deve ser olhado, por eles, no momento de suas travessias. O aviso, então, lá estava para evitar atropelamentos, induzindo os transeuntes a avaliarem o fluxo de carros da rua a ser atravessada. É positivo? Não. Ora, quem não teve mãe para avisar, incessantemente, ao longo da infância, que se deve olhar para os dois lados da rua antes de atravessá-la? Você que me lê pode pensar, então, no seguinte: o aviso ajudará às crianças, os pequenos seres ainda em fase de assimilação deste ensinamento materno elementar. Mas, ora, leitor, que mãe permitirá que seu filho, sem ter assimilado totalmente seu ensinamento, saia a andar sozinho pelas ruas? Aqueles que, por serem ainda muito novos, não têm o hábito de olhar aos dois lados da rua, caminham por elas de mãos dadas com suas mães ou pais. Conclui-se que o aviso é inútil e que tenta, ensinando o que é de responsabilidade das mães, inverter os valores da família brasileira. É a rua tentando virar mãe. É a mãe virando piche. Sou eu sendo irônico; os avisos são positivos, é evidente.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-2540932761682933388?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/2540932761682933388/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=2540932761682933388&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2540932761682933388'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/2540932761682933388'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/ruas-mes.html' title='Ruas-mães'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6784595628359047474</id><published>2008-12-12T13:19:00.013-02:00</published><updated>2008-12-12T13:30:44.986-02:00</updated><title type='text'>Postado por Fernando Pessoa às 13:19</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Muitos textos são alterados na internet. Alterados em seus conteúdos e nas autorias que lhe são atribuídas. Não sei ao certo porque alguns internautas o fazem, mas a lógica da manipulação é simples: se o texto for engraçado, atribui-se a ele a autoria de Luís Fernando Veríssimo. Se for polêmico, atribui-se a Arnaldo Jabor e se for profundo e subjetivo, sorteia-se a autoria entre Carlos Drummond de Andrade e Fernando Pessoa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando o que é manipulado é o próprio conteúdo das obras, a manipulação, quase sempre, adiciona a elas recadinhos amorosos. Vejam o exemplo do poema Desencanto, de Manuel Bandeira. No original:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;“Eu faço versos como quem chora&lt;br /&gt;De desalento... de desencanto...&lt;br /&gt;Fecha o meu livro, se por agora&lt;br /&gt;Não tens motivo nenhum de pranto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Meu verso é sangue. Volúpia ardente...&lt;br /&gt;Tristeza esparsa... remorso vão...&lt;br /&gt;Dói-me nas veias. Amargo e quente,&lt;br /&gt;Cai, gota a gota, do coração.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E nestes versos de angústia rouca&lt;br /&gt;Assim dos lábios a vida corre,&lt;br /&gt;Deixando um acre sabor na boca.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-- Eu faço versos como quem morre.”&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;... e na internet, manipulado:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;“Eu faço versos como quem chora&lt;br /&gt;De desalento , de desencanto&lt;br /&gt;Fecha meu livro se por agora&lt;br /&gt;Não tens motivo algum de pranto&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Meu verso é sangue , volúpia ardente&lt;br /&gt;Tristeza esparsa , remorso vão&lt;br /&gt;Dói-me nas veias amargo e quente&lt;br /&gt;Cai gota à gota do coração.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E nesses versos de angústia rouca&lt;br /&gt;Assim dos lábios a vida corre&lt;br /&gt;Deixando um acre sabor na boca&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu faço versos como quem morre.&lt;br /&gt;Qualquer forma de amor vale a pena!!&lt;br /&gt;Qualquer forma de amor vale amar!”&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6784595628359047474?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6784595628359047474/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6784595628359047474&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6784595628359047474'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6784595628359047474'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/postado-por-carlos-drummond-de-andrade.html' title='Postado por Fernando Pessoa às 13:19'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6351350057639939880</id><published>2008-12-09T20:03:00.004-02:00</published><updated>2008-12-09T20:07:05.379-02:00</updated><title type='text'>Formatura</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Meio chata, a professora de meu irmão disse a sua sala de aula: “Não se animem muito. Não é uma formatura. É apenas uma transição”. Não concordo com o comentário, acho-o inconveniente e, por isso, teimo: o evento em que estive presente na última quinta-feira chama-se formatura. Formatura de quarta série.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como as formaturas são tradicionais! Todas têm mães chorando, mães falando alto, mães, com orgulho dos filhos, beijando seus maridos emocionadas. Toda formatura tem muita mãe. Tem a mãe de primeira viagem, aquela que é uma tiete no evento. Tem a mãe experiente no assunto, que está na formatura do caçula de seus cinco filhos, aquela mãe com cara de avó. Toda formatura tem mãe tirando foto. Mãe tirando muita foto: do formando, dos irmãos com o formando, do pai com o formando, da avó com o formando. Toda formatura tem a cena cômica que são os acenos dos pais, na platéia, para seus filhos, no palco. Em nenhuma formatura os filhos vêem os acenos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Toda formatura tem repertório musical previsivelmente emocionante. Tem Roberto Carlos em “É preciso saber viver”, Elis Regina em “Como os nossos pais” e Renato Russo em “Pais e filhos”. Toda formatura tem, obrigatoriamente, Toquinho em seu repertório musical, tem “Aquarela” entoada pelos presentes e toda formatura acaba por, no inusitado de sua previsibilidade, emocionar os seus personagens: pais, mães, avós, irmãos, amigos. Toda formatura tem formandos.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6351350057639939880?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6351350057639939880/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6351350057639939880&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6351350057639939880'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6351350057639939880'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/formatura.html' title='Formatura'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6424059124664309746</id><published>2008-12-04T15:28:00.028-02:00</published><updated>2008-12-04T19:11:14.248-02:00</updated><title type='text'>Lendo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;O tempo de leitura que dedicamos a um poema é um insulto a ele e ao seu autor. A leitura, ou melhor, o estudo de um poema, merece o tempo de toda uma vida. Tempo que, mesmo assim, talvez não seja suficiente para nos inserirmos em seu universo, composto por cada uma de suas idéias, de seus versos e estrofes. Cada uma de suas letras, vogais e consoantes, sons e palavras. Com a leitura rápida que fazemos dos livros, jamais perceberemos tudo o que um poeta escreve.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O mesmo vale no caso de romances. Há um mês, assisti a um seminário de estudantes do sétimo ano do Ensino Fundamental II da minha escola. Cada grupo de alunos devia escolher um clássico da literatura e dele fazer uma análise. Convidado a assistir à apresentação sobre A Roupa Nova do Rei, aprendi bastante com as crianças. No processo de leitura do livro, não leram somente as suas páginas. Fizeram minuciosa pesquisa da biografia do seu autor, Hans Christian Andersen, do contexto histórico em que a obra fora escrita e das divergências entre as traduções do livro para a língua portuguesa. Com as ferramentas para uma boa análise em mãos, fizeram-na. Interpretaram coerentemente o romance, de maneira “sustentada no texto”, como dizia sua professora, e apresentaram uma espetacular leitura das metáforas utilizadas nesse.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fui embora da escola feliz por ter visto a análise da criançada, feita com inteligência e crítica. Feliz em notar como perceberam que, munidos de conhecimento histórico e biográfico, podem analisar coerentemente as metáforas existentes nos livros que lêem e como essa análise é prazerosa para eles próprios, leitores. É verdade que, como bem disse a professora, com 12, 13 anos, as crianças têm todo o tempo de mundo para pesquisarem o que quiserem sobre qualquer livro. Não é por isso que a apresentação a que assisti deixou de ser um ensinamento para mim. Saio sempre de um livro com a sensação de que deveria ter lido-o melhor, assim como fizeram as crianças.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;A tempo, aliás: belíssimo trabalho realizado pela professora dos garotos e garotas.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6424059124664309746?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6424059124664309746/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6424059124664309746&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6424059124664309746'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6424059124664309746'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/lendo.html' title='Lendo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5044522604233842789</id><published>2008-12-02T23:28:00.015-02:00</published><updated>2008-12-03T00:01:24.147-02:00</updated><title type='text'>Mania de dicionário</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Você que me lê, afaste-se dos dicionários de sua casa. Aqui, a linguagem utilizada será de fácil entendimento, mas, assim mesmo, a proximidade de um dicionário pode lhe ser inconveniente. O dicionário é um concorrente desleal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando sento em minha cama para a leitura de um livro, esse deveria merecer-me toda a atenção do momento. Deveria, mas assim que sento para a sua leitura, ponho ao meu lado também um dicionário para que, aparecendo qualquer palavra por mim desconhecida, possa pesquisar o seu significado. É natural, aliás. Além de colaborar para a expansão de meu vocabulário, o dicionário permite o melhor entendimento da obra que está em minhas mãos. No caso de um poema, por exemplo, cada palavra é preciosa, indispensável e merece ser pesquisada a fundo. Devidamente pesquisada. Quando necessário. E é nesse ponto, a necessidade, que o dicionário imprime a sua concorrência desleal. Nos faz parecer necessária a pesquisa do que não é, de fato. Se estivesse, por exemplo, com um deles ao meu lado agora, fatalmente pesquisaria as diversas definições da palavra “fatalmente”. O dicionário cria em nós uma estranha insegurança. Achamos que não sabemos nenhuma palavra ou que, mesmo sabendo, não sabemos o suficiente. O livro, que está em minhas mãos, freqüentemente deita-se na cama e dá lugar ao dicionário. O dicionário deita diversos escritores e obras literárias consagradas. Ele causa-me dependência. Tem alguma fórmula que me faz, instantes depois de ler a definição de uma certa palavra desconhecida, esquecer sua definição. Quando me deparo novamente com a tal palavra, constato que voltei a desconhecê-la. Hoje mesmo, lendo poemas, procurei três vezes a definição de “ermo” e já esqueci sua definição. Amanhã, tenho certeza, algum poema me trará essa palavra novamente e, ao lê-la, interromperei minha leitura, quebrarei o desenvolvimento da poética e deitarei a obra literária na cama. Verei-me obrigado, enfim, a erguer o que de prontidão estará ao meu lado, uma pesada pilha de folhas, um dicionário, cumprindo um ritual que me proporciona, na mesma medida de minha indignação, um conforto genuíno. Eu amo um dicionário.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5044522604233842789?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5044522604233842789/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5044522604233842789&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5044522604233842789'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5044522604233842789'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/12/mania-de-dicionrio_02.html' title='Mania de dicionário'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7223759286414587267</id><published>2008-11-30T20:56:00.008-02:00</published><updated>2008-12-01T10:50:09.225-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/STMaczUvYJI/AAAAAAAAACs/JmcSAiRk6Mw/s1600-h/Convite+e+Release+evento+PORTAL+NEUROMANCER_PUC+SP.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274588670696841362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 371px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/STMaczUvYJI/AAAAAAAAACs/JmcSAiRk6Mw/s400/Convite+e+Release+evento+PORTAL+NEUROMANCER_PUC+SP.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;No dia 5 de dezembro, estarei presente nesse evento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Irei a São Paulo motivado pela vontade de conhecer a literatura que publicará a revista Neuromancer, no campo da ficção científica. Um dos autores que nela publicará contos é Marco Antônio de Araujo Bueno, psicanalista e escritor, meu tio e de quem tenho imenso orgulho de ser, há quase dez anos, o leitor número zero. A revista nos convida a experimentações literárias. Marco, rompendo, em seus contos, com marcas temporais e espaciais fixas, leva o leitor a um conteúdo inovador e que destoa, para o bem dos novos tempos, da literatura monótona, que muito observamos atualmente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se clicarem no convite que aqui publico, ele aumentará de tamanho, o que facilita sua leitura.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7223759286414587267?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7223759286414587267/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7223759286414587267&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7223759286414587267'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7223759286414587267'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/no-dia-5-de-dezembro-estarei-presente.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/STMaczUvYJI/AAAAAAAAACs/JmcSAiRk6Mw/s72-c/Convite+e+Release+evento+PORTAL+NEUROMANCER_PUC+SP.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7758732153986138591</id><published>2008-11-25T19:48:00.060-02:00</published><updated>2008-12-04T19:21:09.521-02:00</updated><title type='text'>Jogo de memória</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;O telefone tocou e meu irmão atendeu. Era a minha mãe querendo falar comigo e, com a oportunidade, pensei em algumas coisas que queria eu dizer a ela. Primeiramente, de supetão, que fizera um café terrivelmente fraco pela manhã e, mais adiante na conversa, que precisava marcar um retorno ao dentista e um horário qualquer para a tosa da minha cabeleira. "Oi, mãe... Esqueci de alguma coisa que queria te falar...". Tentando ajudar, sugeriu um assunto qualquer, que nada tinha de semelhante com o que fugia de minha mente, o café fraco. "Não, mãe. Era algo, assim, bem de comecinho que eu ia falar... Deixa pra lá!". O café ficou para lá e, conversa vai, conversa vem, nada também de falar de dentista ou cabeleireiro. Havia esquecido novamente. De repente, lembrei. Lembrei não do que deveria falar, mais sim de que deveria falar de algo e esse algo me fugia terrivelmente da cabeça. "Mãe, tinha outra coisa... E não vou conseguir lembrar de novo". Desliguei o telefone. Liguei o telefone, havia lembrado! "Mãe, sou eu de novo. Marca para eu cortar o cabelo, é isso!". Excelente. Cabelo lembrado e marcado, mas o dentista, é claro, insistiu em escorregar pela minha memória, como uma babinha pela gengiva, e fui lembrar dele só horas depois.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Rotina intensa, pensei. A cabeça muito ocupada falha às vezes. Ademais, falhar com a mãe, sem problemas. Mãe nos compreende. Foi ela quem me deixou no dentista hoje. Após esse compromisso, marcara também meu corte de cabelo, em salão ao qual eu iria a pé, em endereço, até então, desconhecido por mim. Ciente do estado de minha memória, explicou minuciosamente o caminho que eu deveria tomar, o nome do salão e, após ponderar que, ao menos isso, eu não esquecesse, avisou: "O corte é com a Salomé. Cabeleireira Salomé."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com os dentes tratados, entrei no salão. À esquerda da recepcionista, que me disse bom dia, estava um negro, cabeleireiro do local e que logo deduzi ser o sujeito que cortaria meu cabelo. Mas a dedução que não é feita com o uso da boa memória é traiçoeira e, sem me dar conta desse empecilho, disse, confiante, à recepcionista: "Vim cortar com o Salomão". O negro não se moveu. Atrás de mim, sentada em um sofá, me dei conta de uma senhora, até então, pouco notada por mim. Para lá de seus setenta anos de idade, com um metro e cinqüenta de altura e a ler uma revista qualquer, havia eu pensado ser uma cliente, das mais tradicionais, do tal salão de beleza. Voltei os olhos à recepcionista e, sem que se assumisse qualquer Salamão no recinto, temi a gafe confirmada por suas palavras à senhorinha: "Vamos lá, Dona Salomé?"&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7758732153986138591?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7758732153986138591/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7758732153986138591&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7758732153986138591'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7758732153986138591'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/o-jogo-da-memria.html' title='Jogo de memória'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3821235941801002742</id><published>2008-11-22T11:38:00.021-02:00</published><updated>2008-11-24T15:10:27.665-02:00</updated><title type='text'>Ainda</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Ainda sobre empreendedorismo. Ontem, logo após escrever aqui a minha postagem, fui almoçar, assistindo à tevevisão, no canal Sportv. Pois lá, coincidentemente, falava-se de empreendedorismo. O convidado especial do programa era o dono de uma rede de contatos entre empreendedores. E o papo da mesa intelectualizou-se. O apresentador resolveu falar sobre a revolução industrial, perguntando se, com ela, havia sido alterado o espírito empreendedor nas pessoas, para melhor ou pior.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Vestindo uma camiseta em que estava escrito "Faça e aconteça", o convidado especial do progama começou sua resposta: para ele, essa história de que o advento das máquinas, na revolução, gerou desemprego era balela. Na verdade, dizia, as máquinas obrigaram as pessoas a deixar de realizar o trabalho que faziam, "trabalho pesado", que não exigia delas inteligência, para realizar trabalhos mais apurados, que exigiam o intelecto. Resumindo a resposta, disse que a revolução industrial não gerou desemprego, mas qualificou a mão-de-obra.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Quem quiser, seja adepto ao empreendedorismo da moda. Mas, por favor, adepto ao igrorantismo não.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3821235941801002742?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3821235941801002742/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3821235941801002742&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3821235941801002742'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3821235941801002742'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/ainda.html' title='Ainda'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-146538080361924796</id><published>2008-11-21T12:32:00.030-02:00</published><updated>2008-11-24T15:08:29.374-02:00</updated><title type='text'>Empreendedorismo</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;Empreendedor, segundo o dicionário Michaelis da uol&lt;/strong&gt;: "Que, ou o que empreende. 2. Ativo, arrojado". Empreender: "Tentar realizar algo difícil. 2. Pôr em execução. 3. Fazer."&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se empreender designa "tentar realizar algo difícil", muitas pessoas são empreendedoras no Brasil. Qualquer integrante do Movimento Sem Terra, por exemplo, é um empreendedor de primeiríssima. Afinal, existirá algo mais difícil do que realizar a reforma agrária no nosso país? Outro expoente do empreendedorismo no nosso país talvez seja o Protógenes Queiroz, delegado. Depois da reforma agrária, convenhamos, não há fato mais difícil, nessa nossa terra, do que levar um banqueiro, em especial Daniel Dantas, em cana.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Empreendedor, segundo o Jornal Nacional, incessantemente, na semana do empreendedorismo: &lt;/strong&gt;Aquele que abre seu próprio negócio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para a mídia, a maior qualidade que uma pessoa pode ter atualmente é ser empreendedora. Empreendedora no sentido de ser empresária. Ser a pessoa que pensa em abrir o seu próprio negócio e encher seu bolso de dinheiro. Não há nada de criminoso ou desonesto nisso. Mas a mídia vende a idéia de que, sendo a maior qualidade que uma pessoa pode ter, o fato de ser um empreendedor/empresário é, por si só, a maior contribuição que esta pessoa pode dar a sua sociedade. Ou seja, cuidar somente de sua própria vida e de seus negócios. Diz-se deste empreendedor uma pessoa corajosa, arrojada, inovadora. Molda-se esta imagem de perspicácia para, na verdade, estimular nos cidadãos o mais absoluto individualismo. Deve-se ser um pessoa arrojada, sim, mas na aplicação de seu dinheiro. Deve-se ser uma pessoa corajosa e inovadora, sim, mas na abertura de seu próprio negócio. Deve-se ser uma pessoa inteligente, sim, mas para saber manter a estrutura social e econômica vigentes, a economia estável para seus bolsos, o mundo vitorioso pós-Guerra Fria.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pior é quando se diz da importância da juventude ser, desde já, estimulada ao espírito empreendedor. Adolescentes preocupados em traçar, como metas de suas vidas, a abertura de uma empresa, de um negócio próprio. Um futuro empresário, para movimentar seus bolsos e a economia do país. Tenho eu algo de errado ou realmente não é algo natural adolescentes terem como objetivo de vida serem empresários? Não deve ser essa a fase da vida em que as pessoas querem, sim, ser empreendedoras, mas no sentido real da palavra, aquele que mostrei pelo dicionário?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A divulgação, pela mídia, dessa palavrinha - empreendedorismo - que não mais suporto escutar, traça um futuro individualista, conformista e conservador à sociedade e à juventude. Nesse sentido, não quero ser empreendedor.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-146538080361924796?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/146538080361924796/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=146538080361924796&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/146538080361924796'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/146538080361924796'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/empreendedorismo.html' title='Empreendedorismo'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7697701500803166135</id><published>2008-11-17T14:15:00.052-02:00</published><updated>2008-12-06T15:15:15.689-02:00</updated><title type='text'>Veja mal</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Aqui em casa, paramos de assinar a revista Veja há quase um ano. Desde então, como podem observar nos sites que recomendo aqui em meu blog, assinamos a Carta Capital e a Caros Amigos, respectivamente, na minha opinião, a melhor semanal e a melhor mensal do Brasil. Antes de ontem, à tarde, tive uma surpresa. Recebemos, em minha casa, seis exemplares da revista Veja. Grátis. Mas acredito que, para que a revista Veja seja realmente gratuita, não basta não pagarmos por seu recebimento. Deveríamos, também, receber dinheiro dos editores da revista. Eu explico.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Veja é uma revista que mente e manipula informações em suas matérias. É uma revista que, claramente não o sendo, insiste estupidamente em se auto-afirmar imparcial e, através dessa falsa imagem passada ao leitor, manipula e aliena este. É uma revista que, invariavelmente, posiciona-se contra os movimentos sociais em nosso país e que sustenta, em suas matérias, visões preconceituosas contra pobres, indígenas e outros grupos oprimidos em nossa sociedade. Uma revista como essa traz prejuízo ao leitor. Prejuízo. Então, para que se leia Veja de graça, repito, só recebendo dinheiro para compensar o prejuízo que temos ao lê-la. Veja é uma revista que crê que Evo Morales é um ditador sanguinário, Lula é um comunista que planeja um golpe de Estado e Fidel Castro um psicopata que come criancinhas. Veja é tão estúpida que deixa de criticar pontos, de fato, criticáveis em muitas pessoas ou situações. Poderíamos listar, infinitamente, aspectos a serem coerentemente contestados em Lula ou Fidel. Mas Veja joga baixo, opta pela fofoca, pelos dossiês forjados e por um tipo de crítica e oposição política que, para além de desleais e anti-éticas, me parecem retrógradas. Comportam-se como um grupo reacionário na época da ditadura militar, alertando o "perigo comunista", ou mesmo como antigos veículos de comunicação em anos idos de república, como no Café-com-leite, onde, de maneira falaciosa, defendiam-se ou criticavam-se pessoas por simples conveniências comerciais ou por conchavos políticos. Esquecem-se da ética.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Das quatro principais revistas semanais brasileiras, só Carta Capital teve aumento no número de assinaturas em 2007, enquanto o número da Veja caiu significativamente. Portanto, não me estressarei mais com esta revista. Esses seis exemplares, que chegaram em minha casa, escancaram aos meus olhos o óbvio: uma estratégia, desesperada, de recuperação de vendas por uma empresa que, diante de sua própria falta de honestidade e respeito com o consumidor, prevê seu futuro lógico: a falência. Como diria Kajuru, eu não leio Veja porque "não sou masoquista". E basta.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7697701500803166135?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7697701500803166135/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7697701500803166135&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7697701500803166135'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7697701500803166135'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/veja-mal.html' title='Veja mal'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6226626484034345277</id><published>2008-11-14T16:41:00.004-02:00</published><updated>2008-11-14T16:45:23.087-02:00</updated><title type='text'>Quem fez mais pum?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;O Obama tem uma baita sorte de ter, como seu antecessor, o Bush. Isso facilita a vitória de qualquer opositor. Mas não vou, por aqui, discutir as eleições estadunidenses. Venho a esta postagem, que é medíocre, porque não resisti. Não resisti a escrever, por aqui, uma informação que li na Folha de ontem. Por isso minha postagem é medíocre: se fosse para transcrever a Folha de São Paulo, o meu blog não deveria nem existir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pois bem. Deparei-me com a notícia: em San Francisco, 12 mil estadunidenses assinaram uma petição para que o esgoto de sua cidade fosse rebatizado de "George W. Bush".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Que formidável, não é mesmo? Transfiramos essa realidade para o Brasil. Imagina você lá no seu banheiro, fazendo as suas necessidades. Ao término destas, digamos, já materializadas, em contato com a água, você pode dar um tchauzinho a elas e desejar uma boa viagem até o "Gilmar Mendes". Ou, ainda, recitar o célebre poema: “Quando eu defeco/eu sinto uma emoção profunda/as fezes batem na água/e o Gilmar Mendes toma no judiciário.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Que postagem mais nojenta!&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6226626484034345277?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6226626484034345277/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6226626484034345277&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6226626484034345277'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6226626484034345277'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/quem-fez-mais-pum.html' title='Quem fez mais pum?'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-7992631862286414948</id><published>2008-11-11T17:03:00.011-02:00</published><updated>2008-11-26T18:47:50.609-02:00</updated><title type='text'>É bem melhor!</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SRncDyJnEWI/AAAAAAAAACM/AzhMaisivZs/s1600-h/chico-buarque.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267483196746305890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 251px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SRncDyJnEWI/AAAAAAAAACM/AzhMaisivZs/s320/chico-buarque.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Li uma pequena biografia sobre Chico Buarque. Chama-se Tantas Palavras e é de Humberto Werneck.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Em certo momento do livro, o autor nos conta que, com o surgimento do movimento Tropicalista, nos anos 60, a relação entre o então jovem cantor Chico Buarque e seus amigos que passaram a fazer parte do movimento foi estremecida. Os tropicalistas diziam que Chico era conservador, passadista. Em certo momento, seguindo a tendência de críticas, Tom Zé, um dos grandes nomes do tropicalismo, declarou que respeitava Chico, "afinal, ele é nosso avô." Acontece que, tempos depois, Chico, em um artigo seu, respondeu que "nem toda loucura é genial, como nem toda lucidez é velha". Afirmação que, diga-se de passagem, é muitíssimo verdadeira. Acredito que, depois dessa afirmação, Tom Zé deve ter reagido somente coçando os cabelos e pensando: "Féla-da-puta!"&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;A verdade é que eu conheço pouco da produção do Tom Zé, assim como a de todos os tropicalistas. O Chico, venho conhecendo melhor desde que li sua biografia. Mas travo, aqui em casa, uma briga interna, uma rivalidadezinha boba, com o meu irmão. Para mim, Chico é disparadamente melhor do que o Tom Zé. Para ele, o contrário. E toda vez que eu conto a história dessa "troca de farpas" entre os dois, ele fica louco da vida, não querendo reconhecer o óbvio: Chico é bem melhor.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-7992631862286414948?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/7992631862286414948/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=7992631862286414948&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7992631862286414948'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/7992631862286414948'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/bem-melhor.html' title='É bem melhor!'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_dcBJS9tu0BM/SRncDyJnEWI/AAAAAAAAACM/AzhMaisivZs/s72-c/chico-buarque.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-5719825455723018950</id><published>2008-11-06T20:34:00.021-02:00</published><updated>2008-11-07T19:29:14.489-02:00</updated><title type='text'>O sonho</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Veio-me por sonho a (quase) exata cena que descrevi no conto recentemente postado: O estandarte do sanatório. Foi bom, gostei do que sonhei e também do que escrevi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas acontece que o sonho é uma faca e, dias desses, sonhei de novo. Algo que, diferentemente da cena que me viera da última vez, se baseava em fatos reais. No plano real, crianças estavam vendendo bilhetes de rifa em minha escola. Rifava-se um notebook. O objetivo era arrecadar dinheiro para uma instituição de caridade e muitos alunos vendiam os papeizinhos da sorte. Como, dois meses antes, havia ganho, em uma outra rifa, também em minha escola, uma câmera fotográfica, acredito que o meu onirismo, a esmo, quis repetir o feito. E assim, no plano onírico, estive em um ônibus e, de repente, nele entrou um adulto, o sorteador, dizendo que eu havia ganho o notebook.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Acordei e constatei o óbvio: aquele sonho era um sinal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No dia seguinte, não foi difícil achar crianças a querer me vender papéis de rifa. Mas superstição é superstição. Se havia sonhado e o sonho, comprovadamente, era um sinal, deveria seguir o sonho à risca. Como havia sonhado em um ônibus, não compraria o meu papel de qualquer criança em qualquer lugar. Comprei a rifa, então, em uma van, o que não era exatamente um ônibus, mas era semelhante. Como quem me vendera a rifa no tal sonho fora uma menina, de uma menina comprei, de fato, a rifa. Aliás, comprei dois papéis, totalizando um gasto de quatro reais. Tinha certeza de que eu venceria.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoje foi o sorteio e eu perdi. Aliás, acho que não se perde uma rifa, deixa-se de ganhar. E perde-se um pouco da magia de um sonho. É a faca de dois gumes. Se é baseado na irrealidade, é bom: transforme em algo existente, como fiz no conto. Mas se é baseado na realidade, não tem jeito: vira, rapidinho, uma irrealidade constrangedora. Ainda bem que ninguém sabe o que a gente anda sonhando.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-5719825455723018950?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/5719825455723018950/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=5719825455723018950&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5719825455723018950'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/5719825455723018950'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/o-sonho.html' title='O sonho'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-8919339331224126816</id><published>2008-11-03T13:47:00.018-02:00</published><updated>2008-12-04T19:17:38.373-02:00</updated><title type='text'>Entalado na garganta</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;"Pedro, desce! Pedro, desce!", gritou meu pai. Eu estava no banheiro, lavando o rosto e sabendo que, apesar da vitória no GP, Felipe Massa ficaria somente com o vice campeonato. A televisão do meu quarto estava ligada e, junto com a voz do meu pai, ouvi a euforia do Galvão Bueno quando o piloto (de que não lembro o nome) colocou Hamilton na sexta colocação. A partir de então, loucura total.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desci correndo a escada e fui para perto de minha família, na sala. 2 voltas restavam. Minha mãe acordou (dormira toda a outra parte da corrida). Eu, meu pai e meu irmão ficamos andando em volta da televisão, em um nervosismo descomunal. Uma volta. Bateu a sensação que ia dar mesmo o que queríamos. "Pai, vai dar Massa!", disse, não acreditando no que eu mesmo dizia. Voltei meu corpo todo em direção à tevê. Meu pai também. Era a posição de quem esperava alguns segundos para comemorar. Meu irmão abriu o celular e começou a redigir uma mensagem, avisando de nossa vitória, ao meu outro irmão que, coitado, estava em um ônibus, em viagem: "Hamilton em 6º, Massa 1º. Assim, campeão".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Meu estado estático, além de observar atentamente a televisão, fez ser preparado em mim um choro de intensa emoção, que viria a consagrar o título do brasileiro. Felipe Massa cruzou a linha de chegada e ouvimos o Hino da Vitória. O choro estava na portinha. "Faltam 3 curvas, faltam 3 curvas!", gritou o narrador. Três curvas para que o ingês, Lewis, permanecesse em 6º.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas, na última curva... todo mundo já sabe. Meu irmão fechou o celular, meu pai foi ao banheiro e minha mãe ficou com medo da gente ter um treco. Eu continuei estático em frente à tevê, não acreditando no que via.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É estranho o que o esporte nos faz. Natural seria que aquele meu choro, que estava na portinha, em lugar de emocionado, saísse motivado pela tristeza. Mas não. A ida do meu pai ao banheiro, a mensagem ao meu irmão que deixou de ser enviada e a preocupação de minha mãe juntaram-se em algo que não sei bem definir. Juntaram-se a tudo o que havia acontecido tão intensamente naquele final de campeonato. Nas minhas lágrimas, que não sabiam para onde ir, juntaram-se também e formaram uma imensa bola que se entalou em minha garganta. Como uma bola de pêlo na garganta de um gato.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-8919339331224126816?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/8919339331224126816/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=8919339331224126816&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8919339331224126816'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/8919339331224126816'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/11/pedro-desce-pedro-desce-gritou-meu-pai.html' title='Entalado na garganta'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-3760230209569814193</id><published>2008-10-28T21:07:00.013-02:00</published><updated>2009-04-25T22:19:53.739-03:00</updated><title type='text'>O estandarte do sanatório</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;Um vento fraco, vindo da única porta aberta, bela porta, aliás, de madeira antiga, atingiu meu rosto. Olhei para mamãe. O ambiente não estava agradável. Uma pequena fresta nos dava a visão parcial da sala do delegado, de sua calvície e eloqüência ao falar. A água, no copo repousado à mesa, trepidava. O céu azul, infinito, mostrava-se pela porta, mas não era capaz de iluminar a delegacia, soturna e trêmula, improvisada em um prédio municipal, no 6º andar. A porta aberta, então, era somente um quadro. Um imenso azul estático, complacente e inútil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Segurei as mãos de mamãe e perdi o olhar na direção da porta quase encostada. Jamais conseguiria reconhecer a voz de quem depunha. Do lado oposto ao quadro azul, imerso na penumbra da sala, notei um homem. Afundado no sofá, meio sentado, meio deitado, muito tenso, martelava o médio e o indicador no couro desgastado. De onde estava, o quadro azul tinha também uma mureta, da sacada, verde de mofo, e o topo da torre de uma tradicional igreja. Sem dúvidas, ali, o centro da cidade era peculiar. Uma gota de suor, trepidando no ritmo da água do delegado, &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;escorreu em minha têmpora. Mamãe secou-a. Estava impaciente. A pouca luz e o burburinho que vinha da sala da autoridade davam a mim, à mamãe e ao desconhecido, a desesperança. O tédio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"&gt;&lt;span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"&gt;&lt;br /&gt;Suavemente, uma música começou a ser tocada e, incompreensível, misturou-se somente ao burburinho. À esquerda, olhei, a escrivaninha da secretária permanecia desocupada. De onde viria a música? Quis ignorá-la e voltar a somente observar o subir e descer do negro bigode do delegado. Não consegui. A música foi, gradativamente, aumentando. Como que pensando na mesma coisa, olhamo-nos, simultaneamente, eu e mamãe, e ela disse-me: “É Chico, filho, é Chico!”, sorriu-me amavelmente e beijou minha mão, segurando-a com ardor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A música era um samba, entretanto. Inspirava amor, sim, mas podia inspirar mais. Aliás, um beijo na mão não duraria nem amenizaria todas as horas que me aguardavam naquela delegacia. Faltava algo. Olhei ao homem do sofá. Meio sentado, meio em pé, batucava já todos os dedos da mão e, ao me ver, levantou-se e bateu palmas, acompanhando o samba. Sua primeira palma, logo a primeira, maestrina, soou como uma permissão à festa. A música atingiu o seu som máximo, mamãe puxou-me e, em pé, levantou os braços e libertou um longo sorriso. O homem também sambou, batucou, olhou-nos alegremente e nossos passos acelerados, ritmando a alegria, decretaram o Samba do Quadro Azul. “É samba novo dele”, disseram. E da sacada, daquele azul vertical que tudo iluminou, “dali deve vir a música”, apareceu um sem-número de pessoas, ao samba, aos passos e sorrisos. Mulheres, homens, raças e religiões entrando, pela sacada, na delegacia, sambando a música que tocava altamente. Batuque rimava com batuque que rimava com batuque e mais pessoas chegavam. Batuque rimava com batuque que rimava com batuque e a cerveja e a cachaça chegaram também. Batuque rimava com batuque que rimava com batuque e o delegado saiu da sala, alegre, cantando e dançando, desengonçado, embriagado pelo inusitado. Batuque rimava com batuque que rimava com o canto ao Buarque, boa arte, êxtase total. “Tragam as taças!”, disse uma voz entre as centenas. Trouxeram as taças, era o brinde. Com a velha água, o delegado tomou a iniciativa, levantando o copo com a mão esquerda. A água trepidava, trepidava, trepidava, batucava, batucava, batucava. À sua frente, uma senhora ruiva, gorda e baixa, levou, em tempo, a cachaça ao delegado. Este a pegou com uma mão, mas, distraidamente, com a água arrepiada no copo, permaneceu com a outra levantada. Por trás, “olhe lá a mamãe, apareceu!”, mamãe pegou o copo d’água, assim mesmo, no ar, e, decretando o brinde, encharcou a calvície da autoridade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-3760230209569814193?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/3760230209569814193/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=3760230209569814193&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3760230209569814193'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/3760230209569814193'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/10/o-estandarte-do-sanatrio.html' title='O estandarte do sanatório'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-6089541603805943222</id><published>2008-10-22T17:25:00.006-02:00</published><updated>2008-10-23T17:27:45.157-02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;em&gt;"Não compreendera ainda até que ponto os dias podiam ser, ao mesmo tempo, curtos e longos. Longos para viver, sem dúvida, mas de tal modo distendidos que acabavam por se sobrepor uns aos outros. E nisso perdiam o nome."&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;Achei pertinente a citação. O tempo de fato passa rapidamente. E olhar um relógio é uma coisa muito louca. Se vivêssemos no campo e, por vontade própria, passássemos o dia observando pássaros, o dia passaria mais lentamente para nós. Mas as mil atividades que temos durante o dia fazem com que este passe depressa. É a rotina. É a rotina que, cheia das tarefas, talvez seja o dia longo para viver, a que se refere a personagem na citação. Mas qual foi substancialmente a diferença entre sua segunda e terça-feira dessa semana? Talvez dias tão iguais realmente se distendam uns sob os outros e percam seus nomes. Afinal, duas insignificâncias pordem se resumir em uma só, assim como mais e mais de duas, e essa uma, absoluta, passa a não ter nome. O fato é que temos a estranha impressão de que o tempo passa rápido. Muito rápido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A personagem que narra o que citei é Mersault, de O Estrangeiro, romance de Albert Camus. Mersault está na prisão e condenado a ter a cabeça cortada em praça pública na França, por ter matado um árabe na praia, em um dia de sol intenso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A nossa rotina está inserida nesse enredo.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-6089541603805943222?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/6089541603805943222/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=6089541603805943222&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6089541603805943222'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/6089541603805943222'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/10/no-compreendera-ainda-at-que-ponto-os.html' title=''/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3924902435336821981.post-4848682174904442565</id><published>2008-10-18T10:31:00.007-03:00</published><updated>2008-10-18T13:23:42.792-03:00</updated><title type='text'>A contramão</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Subia eu na contramão. A mão era dupla, mas às seis e meia da manhã, trabalhadores e trabalhadoras desciam em direção às casas em que iniciariam mais um dia de trabalho. “Bom dia”, “bom dia”. “Bom dia”, “bom dia”, a cada momento em que eu passava ao lado de um trabalhador: eles a pé, eu de bicicleta, eles descendo e eu subindo a longa calçada. Quem descia, havia saído dos ônibus, com certeza. Quem subia, dependia bastante. Eu, por exemplo, ia à escola, dispensara automóveis a minha disposição e optara pela atividade física. Mais à frente de minhas pedaladas, havia uma mulher de uns 50 anos ouvindo calmamente algo em seu fone de ouvido e levando, mais à frente de seus passos, um cachorro poodle.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Ô mulherzinha má educada!”, e passou o homem por mim, descendo. “Bom dia”, falou a tempo. Ele acabara de passar ao lado da mulher e, suponho, em resposta ao seu sagrado “bom dia”, recebera o silêncio. “Encontros e Despedidas deve estar muito alto nos fones”, pensei, já longe do sujeito. Longe do sujeito e próximo do seu desafeto. As pedaladas da minha bicicleta levavam-me à proximidade da tal senhora má educada. Resolvi que lhe dedicaria “bom dia”, como fez o outro, para observar se responderia. Sem resposta, o papel dos fones seria comprovado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Doeram minhas pernas. A subida acentuara-se e, naquele ritmo, não teria sequer fôlego para dizer as poucas palavras à dona do poodle, a três metros de mim. A solução seria trocar a marcha da bicicleta. Sem suavidade, fi-lo: “trrachhhhttrrrraachh”. Não que fosse tão alto o barulho, mas por ser semelhante a algo que se ouve em armas de fogo, a senhora olhou-me instantaneamente com imenso pavor. Não era uma arma, era somente uma bicicleta, desde que não a atropelasse. Apertou os passos e voltou a olhar adiante, sem nada dizer.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Finalmente cheguei ao seu lado. O teste já havia sido feito, mas não pude, por educação, abrir mão do “bom dia”. “Bom dia”, disse à senhora. Forçando uma voz grossa e firme, respondeu de maneira ríspida: “bom dia”. Estranhei sua conduta. Sem saber o que levava em meus bolsos, acredito que a senhora quis me impressionar e, já à frente dela, percebi que puxou a coleira de seu poodle. Ela estava assustada e o cachorro rosnou para mim.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3924902435336821981-4848682174904442565?l=ismoaesmo.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/feeds/4848682174904442565/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=3924902435336821981&amp;postID=4848682174904442565&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4848682174904442565'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3924902435336821981/posts/default/4848682174904442565'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ismoaesmo.blogspot.com/2008/10/belo-dia.html' title='A contramão'/><author><name>Pedro B. M. Serrano</name><uri>http://www.blogger.com/profile/04759107001374605696</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='21' height='32' src='http://3.bp.blogspot.com/-9P1txxuhI8g/Tukyv6KwDPI/AAAAAAAAAK0/uyxiZO4vh50/s220/eu.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
